Πριν από λίγες μέρες είχα γράψει ότι η Εβελίνα αγόρασε ένα βιβλίο με φάρσες και μάλιστα είχε κάνει την πρώτη σε μένα. Νόμιζα ότι θα τη γλίτωνα και δε θα ακολουθούσε συνέχεια, αλλά… πού τέτοια τύχη… Προχθές ήταν η μέρα μου. Τρεις φάρσες απανωτές! Ιδού:
Φρου φρου και αρώματα
Εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου στο σπίτι, μου ήρθε ξαφνικά στη μύτη μια έντονη μυρωδιά αρώματος. Του δικού μου αρώματος! Το γραφείο μου έχει οπτική επαφή με το καθιστικό και τα κορίτσια ήταν εκεί και έπαιζαν. Τι στο καλό;
“Κορίτσια; Μυρίζει άρωμα! Κάνατε εσείς τίποτα;”
Με ύφος που θα κέρδιζε άνετα όσκαρ ερμηνείας: “Εμείς; Όχι! Άρωμα, τι άρωμα;”
Σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς το δωμάτιο. Καθώς πλησίαζα η μυρωδιά του αρώματος γινόταν όλο και πιο έντονη. Εξερράγη από μόνο του το μπουκαλάκι με το άρωμα;
Το μπουκάλι ήταν στη θέση του. Οι μικρές με είχαν ακολουθήσει.
- Τι κάνατε κορίτσια; Βάλατε άρωμα;
- Όχι.
- Τότε;
- Ε να… Ψέκασα έτσι στο χέρι μου δυο φορές.
- Εβελίνα, δε σας αφήνω να φοράτε άρωμα. Δε θέλω να το ξανακάνεις χωρίς να με ρωτήσεις, εντάξει;
- Εντάξει μαμά.
- Αυτό έκανες μόνο; Ψέκασες δυο φορές στο χέρι σου;
- Ε όχι… Να… Θυμάσαι πριν από λίγο που ήρθαμε στο γραφείο σου και σε φιλούσαμε η μία από τη μία και η άλλη από την άλλη;
- Ναι.
- Ήταν κόλπο! Όσο δεν έβλεπες, χώσαμε στην τσάντα σου μια σελίδα χαρτί που την είχαμε ψεκάσει πολλές φορές με άρωμα. Και μετά πήγαμε και καθίσαμε αδιάφορες για να μην το καταλάβεις.
(Η τσάντα μου ακόμα μυρίζει.)
Χριτς Χρατς
Πάω το βράδυ για ύπνο. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και ακούγεται από το μαξιλάρι ΧΡΙΙΙΙΙΙΙΤΣ! Πετάγομαι. Κάτι είχε το μαξιλάρι! Κοιτάω μέσα στη μαξιλαροθήκη και τι να δω; Είχαν βάλει μέσα ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο, στο μέγεθος του μαξιλαριού!
(Από το γέλιο μου έφυγε η νύστα.)
Κόλλημα
Την άλλη μέρα το πρωί, αφού ξύπνησαν μέσα στην τρελή χαρά και με ρωτούσαν πώς μου φάνηκε το αστείο με το αλουμινόχαρτο, τις έβαλα να ομολογήσουν τι άλλο είχαν ετοιμάσει. ”Τίποτα μαμά. Να μια ακόμα τόσο δα μικρή αθώα φαρσούλα. Τελευταία είναι!”
“Κορίτσια, φεύγω για συνάντηση. Μην τυχόν και πάω εκεί και πάω κάτι να βγάλω από την τσάντα μου και γίνω ρεζίλι.”
“Όχι μαμά. Είναι κάτι που απλά θα σε κάνει να γελάσεις, θα δεις!”
Μετά από λίγο πάω να φορέσω τα μποτάκια μου και τι να δω! Ήταν κολλημένα στο πάτωμα με σελοτέιπ!
(Το σελοτέιπ είναι ακόμα εκεί. Το έχω αφήσει για να μου υπενθυμίζει να σχεδιάσω “την υπέρτατη απάντηση.” Γιατί θα το πληρώσουν με το ίδιο τους το νόμισμα: Κηρύσσω τον πόλεμο της φάρσας!)
photo by Matt
