Η κόρη μου η Εβίτα είναι αριστερόχειρας, όπως πιθανόν να ξέρετε οι παλαιότεροι αναγνώστες του blog. Άρχισε να γράφει με το αριστερό από πολύ μικρή ηλικία όπως έγραφα και στο Μερικοί το προτιμούν … αριστερό. Για εμάς ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Κάποια παιδιά είναι ξανθά, κάποια μελαχρινά. Κάποια παιδιά έχουν γαλάζια μάτια, κάποια καστανά. Κάποια […]
Δώσε μου μια αγκαλιά γιατί την έχω ανάγκη
Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε στην Αμερική η απονομή των αθλητικών βραβείων ESPYs (Excellence in Sports Performance Yearly Award). Ο αθλητικός σχολιαστής Stuart Scott, που παλεύει εδώ και 7 χρόνια με μία σπάνια μορφή καρκίνου, τιμήθηκε με το Jimmy V Perseverance Award και παραλαμβάνοντάς το έκανε μία δυνατή – μια εξαιρετικά δυνατή – ομιλία. Μπορεί οι περισσότεροι […]
Το πιάτο έσπασε. Και τώρα;
Διάβασα τις προάλλες στο blog του Chris Guillebeau μια σύντομη ιστορία για ένα σπασμένο πιάτο, που αφορά στην πραγματικότητα τις ανθρώπινες σχέσεις. Σπουδαίο το… timing, μια και λίγο πριν να το διαβάσω, είχα κι εγώ έναν επαγγελματικό διάλογο στο τηλέφωνο που δεν είχε πάει καθόλου καλά. Η συνομιλήτριά μου, είχε πει κάτι που δε θα έπρεπε […]
Αν είχα κάνει όλα όσα μου έλεγε η μαμά μου…
Το ξέρω πως ό,τι λέει και κάνει η μαμά μου είναι από αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον – το οποίο όμως είναι πασπαλισμένο, με γερές δόσεις ανησυχίας! Τι κι αν είμαι κι εγώ τώρα πια μαμά; Για εκείνη θα είμαι πάντα το παιδί της! Κι αν κάποτε οι συμβουλές της μου έδιναν το σύνθημα για να […]
Δεν είναι αόρατοι
Ένα σύντομο βίντεο που περιέχει ένα δυνατό μήνυμα, χωρίς πολλά λόγια. Ας μην κάνουμε τους ανθρώπους δίπλα μας να νιώθουν αόρατοι. Ας τους δίνουμε όσο πιο συχνά μπορούμε (γιατί συνέχεια μπορεί να μη γίνεται) το δώρο της απερίσπαστης προσοχής μας. Η μαγεία ξεκινάει στο 0.51 που ο μπαμπάς αφήνει στο τραπεζάκι το κινητό του. Το […]
