“Υπάρχουν 960 Σάββατα από τη στιγμή που γεννιέται το παιδί σας μέχρι να φύγει για το Πανεπιστήμιο. Κάντε τα να αξίζουν!” Βρήκα το Σάββατο αυτή την εικόνα και την ανέβασα και στο Facebook. 960 Σάββατα. Εννιακόσια εξήντα Σάββατα. Όπως κι αν το γράψεις φαίνονται λίγα… Ή μάλλον όχι και λίγα, απλά καταλαβαίνεις ότι κάποια στιγμή τελειώνουν. […]
Στο μυαλό μιας επτάχρονης
Κάθε φορά που χτένιζα την Εβίτα τις τελευταίες μέρες, όταν η βούρτσα πέρναγε πάνω από ένα ορισμένο σημείο του κεφαλιού της μου έλεγε: “Πρόσεχε μαμά! Εκεί είναι η περιοχή του μυαλού μου με την οποία σκέφτομαι για το Ninjago! Πρόσεχε πολύ!” Γέλαγα, όπως γελάω κάθε φορά με τις ατάκες που μου πετάνε και τα δύο […]
Θα με περιμένεις;
Βιάζομαι συνέχεια και δε μου αρέσει – μισώ τη βιασύνη. Χθες όλη μέρα βιαζόμουν. Μιλούσα βιαστικά, περπατούσα βιαστικά, οδηγούσα βιαστικά. Ακόμα και το καληνύχτισμα των παιδιών, που είναι συνήθως μια ήρεμη και χαλαρή διαδικασία, το έκανα βιαστικά επειδή στις 9.30 είχα επαγγελματική συνάντηση. Η συνάντηση τέλειωσε κατά τις 2 το βράδυ. Αδύνατον φυσικά να κοιμηθώ, […]
Για πολλά likes!
Ανάρρωσε πλήρως το “δευτεράκι” και επιτέλους βρήκε τον παλιό καλό της εαυτό. Βροχή οι ατάκες και πάλι! Πάρτε μια γεύση από το τι λέει… ✿ Εβίτα: Μακάρι να ήμουν έφηβη. Εγώ: Γιατί Εβίτα; Γιατί θα ήθελες να είσαι έφηβη; Εβίτα: Για να κοιμάμαι όλη μέρα και να πηγαίνω σε πάρτυ. Αλλά αργεί ακόμα. Ανυπομονώ. Η Εβελίνα είναι τυχερή, πλησιάζει. […]
Μία ξεκαρδιστική και μία τρυφερή καληνύχτα
Αρρωστούλα η Εβίτα εδώ και λίγες μέρες και εγώ εκτελώ καθήκοντα – τι άλλο; – νοσοκόμας. Το Σάββατο το βράδυ το καληνύχτισμά μου και με τα δύο κορίτσια είχε γεύση από όλη αυτή την ταλαιπωρία. Η ξεκαρδιστική καληνύχτα, στο δωμάτιο της Εβελίνας – Μαμά η αρρώστια της Εβίτας ήταν τελικά πολλή σοβαρή! Δεν είναι πράγμα αυτό […]
