1. στους γονείς που έχουν ήδη εμπιστευτεί τα παιδιά στους σε ένα σχολείο κι έχουν την ευκαιρία να δουν από κοντά ένα μέρος της δουλειάς των παιδιών αλλά και
2. σε γονείς-επισκέπτες που βρίσκονται στη διαδικασία επιλογής σχολείου.

Καθώς αυτή τη χρονική περίοδο γίνονται αρκετά Open Days στα σχολεία, σήμερα θα γράψω τα αγαπημένα μου tips για όλα όλα όσα χρειάζεται να προσέξουν οι γονείς κατά τη διάρκεια  μια τέτοιας ημέρας, περιγράφοντας ταυτόχρονα την εμπειρία μου από το Open Day των Εκπαιδευτηρίων Ο Πλάτων στο οποίο είχα τη χαρά να προσκληθώ  στις 29 Μαρτίου.

Το Open Day είναι η μέρα που συναντιούνται στον ίδιο χώρο τρεις διαφορετικοί κόσμοι: ο κόσμος των μαθητών, ο κόσμος των γονέων και ο κόσμος των εκπαιδευτικών και της διοίκησης. Η μέρα που το σχολείο μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο βιωματικό εργαστήρι, με δραστηριότητες στις οποίες πρωταγωνιστούν κυρίως τα παιδιά αλλά συμμετέχουν και οι γονείς με ενεργό ρόλο. Η μέρα που το σχολείο ανοίγει τις πόρτες και την ψυχή του στους γονείς και τους καλεί να μπουν μέσα στην τάξη, το δεύτερο σπίτι των παιδιών τους, να κάτσουν στις καρέκλες τους, να δουν τον κόσμο από τα θρανία τους και να πάρουν μια γεύση από την εκπαιδευτική διαδικασία. Να δουν πώς μιλούν στους δασκάλους τους, πώς αλληλεπιδρούν με τους συμμαθητές τους, πώς κινούνται στον χώρο τους, πώς αισθάνονται όταν παρουσιάζουν κάτι για το οποίο έχουν δουλέψει μαζί ως ομάδα.

Παρακολούθησα μια ομάδα παιδιών Πρώτης δημοτικού να παρουσιάζουν σε μορφή σκετς τις γνώσεις τους για το ηλιακό σύστημα στα ελληνικά και αγγλικά. «Ένα μικρό δείγμα της δουλειάς μας» όπως μας είπε ο δάσκαλος της τάξης, «αλλά αντιπροσωπευτικό, ουσιαστικό και κυρίως άμεσο». Τα παιδιά συμμετείχαν με χαμόγελο και ενθουσιασμό, θέλοντας να μοιραστούν με τους γονείς τους όλα όσα είχαν μάθει. Είπαν ένα τραγούδι για το ηλιακό σύστημα και στη συνέχεια έφτιαξαν με πλαστελίνες τους πλανήτες και τους τοποθέτησαν σε ένα αυτοσχέδιο «σύμπαν» από χαρτόνι. Και φυσικά, όσοι γονείς δεν είχαν προσέξει την παρουσίαση, κακό του κεφαλιού τους! Καθώς στο τέλος, έπρεπε να απαντήσουν σε ρωτήσεις βασισμένες σε όσα μας είχαν «μάθει» τα παιδιά!

Την ίδια στιγμή, σε ολόκληρο το σχολικό συγκρότημα, στις τάξεις αλλά και έξω από αυτές,  διαδραματίζονταν παράλληλες πρωτότυπες δράσεις γύρω από πολύ ενδιαφέροντες θεματικούς άξονες όπως: «η αλυσίδα των επαγγελμάτων», «η διατροφική πυραμίδα», «πώς εξελίχτηκαν τα παιχνίδια μέσα στον χρόνο», «δραματοποίηση μύθων και παραβολών», «δημιουργική γραφή: ποίηση», «δημιουργία βιβλίων κόμικ για παιδιά», «η αλληλεγγύη μέσα από την τέχνη», κ.α.

Οι όμιλοι των μαθητών παρουσίαζαν τα projects τους με κέφι και ενθουσιασμό και επικοινωνούσαν τους προβληματισμούς και τη φαντασία μιας ολόκληρης δημιουργικής χρονιάς: Ο «Όμιλος Μπάντας» παρέλασε στο προαύλιο και κήρυξε την έναρξη των ομιλιών, ο «Όμιλος Θεάτρου» παρουσίασε σκηνές από θεατρικό έργο, ο «Όμιλος Arts and Crafts» κατασκεύασε πασχαλινές λαμπάδες, ο «Όμιλος Platon Prater» μοίρασε έντυπα που είχαν φτιάξει τα ίδια τα παιδιά για τον σχολικό εκφοβισμό, ο «Όμιλος Φωτογραφίας» παρουσίασε έκθεση για τη ζωή στην πόλη, ο «Όμιλος Bollywood» χόρεψε πάνω σε ρυθμούς τραγουδιών, για να αναφερθώ μόνο σε… μέρος των δραστηριοτήτων των ομίλων!

Και φυσικά οι γυμναστικές επιδείξεις και τα αθλητικά δρώμενα δεν θα μπορούσαν να λείπουν από ένα σχολείο που θεωρεί την άθληση αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας: εκκολαπτόμενοι κολυμβητές, μπασκετμπολίστες, βολεϊμπολίστες, τενίστες, αθλήτριες ρυθμικής, τενίστες, καρατέκα, αλλά και cheerleaders έδιναν τον τόνο στα γυμναστήρια και τους εξωτερικούς χώρους των εκπαιδευτηρίων, αναδεικνύοντας την αξία της εκγύμνασης του σώματος πλάι σε εκείνη του πνεύματος.

Σάββατο πρωί και γονείς, μαθητές και δάσκαλοι έμοιαζαν να βρίσκονται σε μια όμορφη σχολική εκδρομή, που λάμβανε χώρα στο σχολείο… Οι γονείς, με τις φωτογραφικές τους μηχανές, προσπαθούσαν να αποτυπώσουν για πάντα τις ξεχωριστές στιγμές δημιουργίας των παιδιών τους.

Περιηγήθηκα μόνη μου στους χώρους του σχολείου, τρύπωσα στις τάξεις και τις γωνίες του, είδα τις ζωγραφιές και τα projects των μαθητών στους πίνακες των διαδρόμων, διάβασα τις λέξεις-κλειδιά του International Baccalaureate (ΙΒ) που βρίσκονται κολλημένες στους τοίχους του σχολείου και αντιπροσωπεύουν τη φιλοσοφία του. Τα διαθεματικά projects που είδαμε, η δίγλωσση εκπαίδευση, η ομαδοσυνεργατικότητα, η παρουσία της μιας βαθμίδας στην άλλη και η συνέχεια της διδασκαλίας των εννοιών σε διαφορετικές ηλικίες  είναι ιδιαίτερα στοιχεία του εκπαιδευτικού συστήματος του ΙΒ με το οποίο λειτουργεί το σχολείο.

Με τη σκέψη μου, είδα τους μαθητές στις τάξεις τους να προετοιμάζονται πυρετωδώς για τις παρουσιάσεις τους και να συνεργάζονται με ενθαρρυντικούς και δημιουργικούς δασκάλους για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και εισέπραξα την ενέργεια και την αύρα του σχολείου, όπως λειτουργεί στην καθημερινότητά του. Αυτό που έχω να προτείνω στους γονείς που βρίσκονται στη διαδικασία επιλογής σχολείων για τα παιδιά τους είναι να επισκέπτονται ανεπιφύλακτα τα Open Days που διοργανώνουν τα σχολεία για να μπορέσουν να δουν και νιώσουν από κοντά την ατμόσφαιρα του σχολείου και την ιδιαίτερη ταυτότητά του.

Τι πρέπει να προσέχουν οι γονείς σε ένα open day;

• Είναι οι μαθητές χαρούμενοι;
• Νιώθουν τα παιδιά ενθουσιασμό και λαχτάρα να παρουσιάσουν με υπερηφάνεια δείγμα της δουλειάς τους και των project τους;
• Νιώθουν οι μαθητές στο φυσικό τους χώρο; Κινούνται στο σχολείο με σεβασμό αλλά και άνεση, σαν να ήταν το δεύτερο σπίτι τους;
• Είναι οι εκπαιδευτικοί χαρούμενοι;
• Είναι οι εκπαιδευτικοί διαθέσιμοι να συζητήσουν με τους επισκέπτες-γονείς και να λύσουν με προθυμία όλες τους τις απορίες;
• Φιλοξενεί το σχολείο μια ευρύτητα διαφορετικών δραστηριοτήτων που να καλύπτει και να αναδεικνύει τις ξεχωριστές κλίσεις κάθε παιδιού;
• Συμφωνεί η φιλοσοφία και το όραμα του σχολείου με τις δικές σας αρχές;
• Μιλήστε με άλλους γονείς, ανταλλάξτε προβληματισμούς και ανησυχίες…
• Μιλήστε με τους ίδιους τους μαθητές. Είναι άλλωστε οι καλύτεροι πρεσβευτές του σχολείου τους!
•  Εισπράττετε δείγματα ασφυκτικά οργανωμένων δραστηριοτήτων και ενός ελέγχου που τελικά «πνίγει» την ελεύθερη δημιουργικότητα των μαθητών;
• Μελετήστε από πριν το site και όποια φυλλάδια έχετε στη διάθεσή σας σχετικά με το σχολείο, ώστε να είστε «διαβασμένοι» κατά την ώρα της επίσκεψης και να ξέρετε τι θα ρωτήσετε.
• Πάρτε και τα παιδιά μαζί σας! Εμπιστευτείτε τη γνώμη τους, ακούστε τις σκέψεις τους.
• Εξερευνήστε τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές του σχολικού συγκροτήματος. Μετά, ξεχάστε ό,τι είδατε και νιώστε την αύρα του. Είναι το ίδιο αυθεντική και δυνατή με αυτό που συναντήσατε;
• Η επίσκεψη ενός Ανοιχτού Σχολείου είναι και μια συναισθηματική εμπειρία. Εμπιστευτείτε το ένστικτο και τα συναισθήματα που σας προκαλεί ο χώρος.

Τα παιδιά μας περνούν στα σχολεία το μεγαλύτερο ίσως κομμάτι της δημιουργικής τους ζωής. Όταν το σχολείο ανοίγει τις πόρτες του και μας καλεί να το γνωρίσουμε από κοντά, επιβάλλεται να δεχτούμε με χαρά την πρόσκληση και την πρόκληση. Μακάρι ο θεσμός του Ανοιχτού Σχολείου να άρχιζε να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία, ιδιωτικά και δημόσια… Μέχρι τότε, οι γονείς που έχουν την ευκαιρία, ας μην χάνουν τα Open Days. Είναι σπάνιο το συναίσθημα που θα νιώσουν, βλέποντας για λίγο τον κόσμο από τα μάτια των παιδιών.

Το post Open Day: Τρεις διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δυστυχώς ούτε αόρατη μπορώ να γίνω, ούτε να κρυφτώ πίσω από καμία κουρτίνα μέσα στην τάξη. Οι συναντήσεις γονέων και δασκάλων όμως, που γίνονται ανά τα χρονικά διαστήματα μέσα στη διάρκεια της χρονιάς, μάς βοηθούν να πάρουμε μια καλή γεύση για το πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά μας όταν είναι στο σχολείο. Μας βοηθούν επίσης να δούμε τα παιδιά μας μέσα από τα μάτια του δασκάλου τους, που μπορεί να έχει δει πτυχές του χαρακτήρα τους, που δεν έχουμε δει ούτε εμείς οι ίδιοι. Εγώ νιώθω ότι κάθε φορά που φεύγω από μία τέτοια συνάντηση, έχω μάθει τις κόρες μου λίγο καλύτερα. Παράλληλα έχω πάρει ένα σωρό άλλες χρήσιμες πληροφορίες που με βοηθούν να υποστηρίξω τα παιδιά μου αποτελεσματικότερα.

Οι συναντήσεις δασκάλων και γονέων που γίνονται κατά τη διάρκεια της χρονιάς είναι λοιπόν εξαιρετικά σημαντικές. Πάντα όμως ήθελα να δω τις συναντήσεις αυτές και από την πλευρά του δασκάλου. Πώς βλέπει ένας δάσκαλος τις συναντήσεις αυτές; Πόσο σημαντικές τις θεωρεί; Τι στόχο έχει; Τι επιθυμεί από τους γονείς; Πώς θα μπορούσαν να γίνουν αποτελεσματικότερες για το καλό των παιδιών;

Την προηγούμενη εβδομάδα είχα την ευκαιρία να κάνω μία πολύ διαφωτιστική συζήτηση για τις συναντήσεις γονέων – δασκάλων με τον κύριο Γιώργο Κολιούση, ο οποίος είναι εκπαιδευτικός Πρώτης Δημοτικού στα εκπαιδευτήρια Ο Πλάτων. Στο σημερινό post θα μοιραστώ τα κυριότερα σημεία της συζήτησης, η οποία με βοήθησε να καταλάβω καλύτερα τη χρησιμότητα των διαφόρων συναντήσεων και να τις δω μέσα από τα μάτια του εκπαιδευτικού.

Τακτικές συναντήσεις

Οι τακτικές συναντήσεις δασκάλων-γονέων που γίνονται μέσα στη σχολική χρονιά είναι συνήθως οι εξής:

• Η πρώτη μεγάλη συνάντηση: Ένα μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς
• Η δεύτερη συνάντηση: στη λήξη του πρώτου τριμήνου
• Η τρίτη συνάντηση: Στη λήξη του β’ τριμήνου (μέσα/τέλη Μαρτίου)
• Η τελευταία συνάντηση: Λίγο πριν τη λήξη της σχολικής χρονιάς

Σε κάποια σχολεία, υπάρχει και μία επιπλέον συνάντηση προετοιμασίας λίγες μέρες πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, που απευθύνεται στους γονείς των παιδιών που θα πάνε πρώτη δημοτικού.

Και βέβαια υπάρχουν και οι επιπλέον συναντήσεις τις οποίες μπορεί να ζητήσει είτε ο δάσκαλος είτε ο γονέας.

Ας δούμε αναλυτικά τις τακτικές συναντήσεις και τη σημασία της καθεμίας από αυτές:

✔ Συνάντηση προετοιμασίας: λίγες μέρες πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς (σε συγκεκριμένα σχολεία και βαθμίδες).

Ίσως κάποιοι γονείς να την έχουν στο μυαλό τους σαν μια συνάντηση όπου τίθενται διαδικαστικά θέματα. Δεν είναι όμως διαδικαστικά. Ένα μικρό διαδικαστικό θέμα μπορεί να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα στο παιδί. Σε αυτή τη συνάντηση θα εξηγήσουμε στους γονείς ποια θα είναι η δουλειά του παιδιού στο σπίτι και ποιος θα είναι ο ελεγκτικός τους ρόλος. Πρέπει ν’ ακούσουν για τα υλικά που χρειάζεται να έχουν τα παιδιά μαζί τους, για το πόσο προσεκτικά πρέπει να είναι όταν φτιάχνουν την τσάντα τους αλλά και οδηγίες για το φαγητό που θα τρώνε στο σχολείο. Για τους γονείς μπορεί όλα αυτά να είναι διαδικαστικά, για τα παιδιά όμως δεν είναι. Γιατί όταν ένα παιδί δει όλους τους συμμαθητές του να βγάζουν από την τσάντα το τετράδιο της ορθογραφίας κι αυτό δεν το έχει, γιατί δεν έχει μάθει να ελέγχει τα πράγματά του από μόνο του, θέλει να ανοίξει η γη να το καταπιεί. Να πώς μέσα από ένα μικρό διαδικαστικό μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο άγχος στα παιδιά. Αν ενημερωθούν οι γονείς από την αρχή σωστά, θα είναι σε θέση να βοηθήσουν το παιδί να κάνει ένα καλό ξεκίνημα.

✔ Πρώτη μεγάλη συνάντηση: ένα μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς

Σε αυτή τη συνάντηση ο σκοπός είναι να ενημερώσουμε τους γονείς. Από την εμπειρία μου έχω δει ότι πρόκειται και για την πρώτη προσέγγιση των ίδιων των γονέων προς τους δασκάλους. Είναι η στιγμή που οι γονείς βρίσκουν το περιθώριο να εκφραστούν ανοιχτά προς τους δασκάλους και έτσι να ολοκληρωθεί και μια πρώτη εικόνα των δασκάλων για την οικογενειακή κατάσταση του παιδιού. Το παιδί είναι ο φορέας της ζωής του σπιτιού. Εκπέμπει όσα γίνονται μέσα στο σπίτι. Γι αυτό οι δάσκαλοι σε αυτή τη συνάντηση ανοίγουν τα αυτιά τους ώστε να εισπράξουν όσες περισσότερες λεπτομέρειες.

✔ Δεύτερη συνάντηση: στη λήξη του πρώτου τριμήνου

Ο δάσκαλος έχει σχηματίσει μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιδί. Οι γονείς οφείλουν τώρα να ακούσουν προσεκτικά. Να βγάλουν από το μυαλό τους ότι ο δάσκαλος έχει την οποιαδήποτε ιδιοτέλεια – γιατί στη δουλειά του δασκάλου δεν χωράνε αυτά – και να τον ακούσουν με προσοχή: Κάτι έχει να πει για το παιδί. Οι γονείς έχουν αφήσει το παιδί τους σε αυτόν τον άνθρωπο και θα πρέπει να τον εμπιστευτούν και να τον στηρίξουν.

Εγώ θεωρώ αυτή τη συνάντηση την πιο κρίσιμη. Τα παιδιά έχουν μάθει πολλά. Έχουν αρχίσει και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό σαν μαθητές. Έχουν κατασταλάξει σε αρκετά πράγματα: Στις παρέες τους, στο πώς αντιδρούν στις κοινωνικές τριβές, στο πώς αλληλεπιδρούν με τον δάσκαλο. Άρα ο δάσκαλος έχει πλέον σχηματίσει μια ολοκληρωμένη άποψη – που καμιά φορά μπορεί να διαφέρει από εκείνη των γονιών.

Το παιδί είναι ένα παζλ. Τα κομμάτια δεν τα έχουν σε ένα σακουλάκι μόνο οι δάσκαλοι ή μόνο οι γονείς. Τα κομμάτια μπαίνουν σιγά-σιγά  και πρέπει γονείς και δάσκαλοι να βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Ας πούμε ότι ένας γονέας έχει να μου πει κάτι για το παιδί. Και ξαφνικά την ώρα της συνάντησης, το θεωρεί ασήμαντο. Δεν είναι ασήμαντο. Εμένα θα μου λύσει κάποιες απορίες. Για παράδειγμα, μια συνήθειά του: «Το παιδί μου κοιμάται αργά γιατί θέλει να βλέπει τηλεόραση». Εμένα αυτό θα μου λύσει κάποια απορία. Όπως το γιατί το παιδί είναι κουρασμένο στην τάξη την πρώτη μισή ώρα – είναι δύο πράγματα που μπορεί να έχουν σχέση. Ή «το παιδί μου έρχεται σπίτι και δεν θέλει με τίποτα να διαβάσει». Εγώ σαν δάσκαλος πρέπει να σκεφτώ: Αυτό το παιδί είναι εξαιρετικά πρόθυμο και καλός μαθητής.  Μήπως εγώ το έχω πιέσει; Μήπως εγώ του δίνω να κάνει πολλά στην τάξη κι όταν πάει σπίτι θέλει να ξεσκάσει; Εμείς λοιπόν ως εκπαιδευτικοί, αυτά πρέπει να τα ξέρουμε! Όπως εμείς σας  λέμε πράγματα για το παιδί σας, έτσι κι εσείς πρέπει να μας τα λέτε όλα…

 Για να μπορέσει να ορθοποδήσει η σχέση με το παιδί πρέπει να υπάρχει μια καλή κι ειλικρινής επικοινωνία με τους γονείς. Σε αυτή τη συνάντηση λοιπόν χτίζονται οι πρώτες γερές βάσεις.

✔ Τρίτη συνάντηση: Στη λήξη του δεύτερου τριμήνου (μέσα/τέλη Μαρτίου)

Έχει τον χαρακτήρα ενός απολογισμού της πορείας του παιδιού. Εδώ μιλάμε για τους καρπούς της προσπάθειάς του. Υπάρχει και μια σαφέστερη εικόνα της συμπεριφοράς του. Κι αν είναι ομαλή η σχέση των γονέων με τους δασκάλους, είναι και πιο σύντομες οι συζητήσεις και η επικοινωνία φτάνει σε καλύτερα επίπεδα. Τώρα έχουμε δύο πλευρές που μπορούνε να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν καλύτερα… Και υπάρχει ροή.

✔ Τελευταία συνάντηση: Λίγο πριν τη λήξη της σχολικής χρονιάς

Είναι ίσως η πιο σύντομη από τις προηγούμενες συναντήσεις κι έχει τη μορφή αποχαιρετισμού και γενικότερου απολογισμού. Όλοι έρχονται για να χαιρετήσουν και να ευχαριστήσουν. Θα ακουστούν και τα παράπονα, θα ακουστούν και τα ευχάριστα λόγια αλλά είναι ένας αποχαιρετισμός και η πιο «light» – θα λέγαμε – μορφή επικοινωνίας. Πρέπει όμως να υπάρχει για να ολοκληρωθεί ο κύκλος των συναντήσεων, το πλάνο που έχει ο γονέας στο μυαλό του από την αρχή της χρονιάς.  Το πλάνο αυτό έχει περίπου την εξής δομή και  προσδοκίες: 

1. Ξέρεις κάτι; Τον Οκτώβρη είναι η πρώτη συνάντηση: θα μοιραστώ εγώ με τους δασκάλους πράγματα που αφορούν το παιδί μου.
2. Δεύτερη συνάντηση, κοντά στα Χριστούγεννα: Περιμένω να μου πει ο δάσκαλος για το παιδί μου.
3. Τρίτη συνάντηση: Έχω αγωνία για το πώς πήγε ο μαθητής μου – δηλαδή το παιδί μου ως μαθητής.
4. Τελική συνάντηση: η πορεία ολοκληρώνεται.

Φυσικά εκτός από τις παραπάνω προγραμματισμένες συναντήσεις, υπάρχουν και οι έκτακτες. Οι δάσκαλοι ορίζουν συνήθως μια μέρα μέσα στην εβδομάδα που δέχονται τους γονείς. Αν υπάρχει κάτι πραγματικά επείγον βέβαια, ο γονέας καλό είναι να επικοινωνεί με τον ενδεδειγμένο τρόπο επικοινωνίας του σχολείου άμεσα.

Σημεία που αξίζει να επισημανθούν

Κάποια επιπλέον σημεία που συζητήσαμε και στα οποία θα ήθελα να αναφερθώ επιγραμματικά:

• Μία συνάντηση γονέα δασκάλου έχει τη δύναμη να αλλάξει όλες τις πλευρές: Και το γονέα και το δάσκαλο αλλά και το παιδί το οποίο θα επωφεληθεί.
• Με τους ρυθμούς που ζούμε είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπορέσουν και οι δύο γονείς να βρίσκονται ταυτόχρονα στις συναντήσεις. Αν ωστόσο είναι εφικτό, ας γίνει. Ο δάσκαλος αποκτά μία σαφέστερη εικόνα της οικογένειας και μπορεί να καταλάβει το παιδί καλύτερα.
• Οι δάσκαλοι είμαστε εδώ για να προτείνουμε. Όχι απλά για να διαπιστώνουμε. Δεν έχει νόημα να πούμε «ο γιος σας είναι ατίθασος». Αυτό είναι μία απλή διαπίστωση. Πρέπει να προτείνουμε λύσεις και να δίνουμε κουράγιο στους γονείς. Πρέπει να περνάμε το μήνυμα: «Δε θα παρατήσω την προσπάθεια, μην τα παρατήσετε κι εσείς». Να αφήνουμε να περνάει από τη χαραμάδα το φως.
• Είναι απόλυτο φυσιολογικό να υπάρχει κάποιες φορές διαφορά απόψεων μεταξύ γονέων και δασκάλου. Ακόμα και οι γονείς που διαφωνούν με το δάσκαλο όμως πρέπει να τον βλέπουν σαν δάσκαλο με Δ κεφαλαίο. Και για να πάρεις σαν δάσκαλος το Δ το κεφαλαίο πρέπει να είσαι αντάξιος. Όταν θα φύγει το παιδί από σένα να μπορείς να πεις «Έκανα το χρέος μου. Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Προσπάθησα.» Και ποτέ καμία προσπάθεια δεν πηγαίνει χαμένη.

Τι ζητάει ο δάσκαλος από τους γονείς

Στην ερώτηση τι ζητάει ένας δάσκαλος από τους γονείς σε αυτές τις συναντήσεις ο κύριος Κολιούσης μου απάντησε:

• Ειλικρίνεια.
• Να έρχονται στις συναντήσεις ώστε η επικοινωνία να είναι συνεχής.
• Να αναφέρουν ακόμα και πράγματα που θεωρούν ασήμαντα σε σχέση με το παιδί
• Να βγάλουν από το μυαλό τους ότι ο δάσκαλος είναι προκατειλημμένος ή ότι έχει κάποια ιδιοτέλεια.
• Να δίνουν σημασία στις λεπτομέρειες και στις επιμέρους σημειώσεις που αφορούν το παιδί τους και όχι για παράδειγμα μόνο σε μια ξερή βαθμολογία.
• Να καταλάβουν ότι ο δάσκαλος είναι σύμμαχός τους στην προσπάθεια να αναπτύξουν τις δεξιότητες του παιδιού.
• Να μην υποτιμήσουν τη σημασία της πρώτης εισαγωγικής συνάντησης που εξηγούνται τα διαδικαστικά θέματα.
• Να μην αποδυναμώνουν την εικόνα του δασκάλου. Να μην υποβιβάζουν το έργο του. Να μην τον αμφισβητούν. Είναι λογικό κάποιες φορές να διαφωνούν. Ας του δώσουν όμως ένα βήμα να εξηγήσει γιατί κάνει ό,τι κάνει. Να υπάρχει αλληλοκατανόηση.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ και τη δική μου αγαπημένη ερώτηση που κάνω πάντα στους δασκάλους των κοριτσιών μου. Και η ερώτηση αυτή είναι: «Είναι η κόρη μου χαρούμενη στην τάξη;» Γιατί πέρα από όλα αυτά που συζητάμε στις συναντήσεις και αφορούν την πρόοδο των παιδιών μου στο σχολείο, τίποτα δεν έχει νόημα αν τα παιδιά μου δεν είναι χαρούμενα – στο σχολείο και εκτός σχολείου.

Προτρέπω κι εγώ με τη σειρά μου τους γονείς να πηγαίνουν σε όλες τις συναντήσεις και να τις βάζουν στην κορυφή της λίστας των προτεραιοτήτων. Εμπιστευόμαστε κάθε μέρα τα παιδιά μας σε αυτούς τους ανθρώπους και το οφείλουμε στον εαυτό μας, αλλά και στα παιδιά μας, να κρατήσουμε τη δίοδο επικοινωνίας ανοιχτή. Ας μην ξεχνάμε ότι οι δάσκαλοι βάζουν μία ανεξίτηλη σφραγίδα πάνω στα παιδιά και ότι τα παιδιά μας δε θα τους ξεχάσουν ποτέ, ακόμα και αν μεγαλώσουν και γίνουν οι νέοι Neil Armstrong και περπατήσουν στο φεγγάρι.

Ευχαριστώ τον κύριο Κολιούση για τις πολύτιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου. Γονείς και δάσκαλοι ας συνεργαστούμε αρμονικά και ας δίνουμε πάντα τον καλύτερό μας εαυτό. «Με τα παιδιά ποτέ καμία προσπάθεια δεν πηγαίνει χαμένη.»

Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στο παρακάτω κουμπί και θα σας στείλω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου Επιστροφή στα Σχολεία: Πλήρης Οδηγός για γονείς, στη στιγμή!

Photos by Purple Sherbet Photography, World Bank Photo Collection, Patty M. 

Το post Συναντήσεις γονέων – δασκάλων: Ένας πλήρης οδηγός και μυστικά επιτυχίας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Θέλουμε τα παιδιά μας να είναι καλοί μαθητές. Τι θα πει όμως «καλός μαθητής»; Είναι καλός μαθητής αυτός που παίρνει καλούς βαθμούς; Ή οι βαθμοί είναι ένα μόνο μικρό κομματάκι του παζλ; Τι μαθητές θέλουμε να είναι τα παιδιά μας;

Όταν πριν από λίγο καιρό επισκέφτηκα τα εκπαιδευτήρια ο Πλάτων με σκοπό να δω τις εγκαταστάσεις και να γνωρίσω τους ανθρώπους από κοντά, μου έκανε εντύπωση ότι σε πάρα πολλά σημεία του σχολείου, από τους πίνακες των τάξεων έως τους διαδρόμους, από το Νηπιαγωγείο ως το κλειστό γυμναστήριο, ήταν κολλημένες λέξεις-κλειδιά που αντιπροσωπεύουν το προφίλ του μαθητή του σχολείου. Ρωτώντας έμαθα ότι αυτό είναι το προφίλ μαθητή του εκπαιδευτικού οργανισμού International Baccalaureate, για τα προγράμματα του οποίου είναι πιστοποιημένο το σχολείο.

Μελέτησα τις λέξεις με προσοχή. Με έκαναν να σκεφτώ πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να αποκτήσουν αυτές τις δεξιότητες. Και τις γράφω εδώ για να αποτελούν “οδηγό” για εμάς τους γονείς, ώστε να πάψουμε να αξιολογούμε τα παιδιά μας με μόνο κριτήριο τι βαθμούς πήραν.

Ερευνητής: Η φυσική περιέργεια του παιδιού καλλιεργείται για να διευρύνει τη σκέψη του, ώστε να αποκτήσει τα απαραίτητα εφόδια για να πραγματοποιήσει δημιουργική έρευνα.

 Σκεπτόμενος: Ο μαθητής επιλέγει να επιλύσει πολύπλοκα προβλήματα ή να πάρει σημαντικές αποφάσεις, αφού χρησιμοποιήσει τις νοητικές δεξιότητες που έχει διδαχθεί.

 Επικοινωνιακός: Κατανοεί και εκφράζει ιδέες και πληροφορίες με άνεση, σε πάνω από μία γλώσσες.

 Τολμηρός: Προσεγγίζει άγνωστες καταστάσεις χωρίς άγχος και διαθέτει σιγουριά και ανεξαρτησία για να εξερευνά καινούργιες ιδέες, στρατηγικές και ρόλους.

 Λάτρης της γνώσης: Συγκεντρώνει γνώσεις από όλες τις επιστήμες, ενδιαφέρεται να εξετάζει θέματα που έχουν μεγάλη σημασία για τον κόσμο που ζούμε.

 Με αρχές: Ο μαθητής συνειδητοποιεί από νωρίς τις ηθικές αρχές που διέπουν τις σχέσεις των ανθρώπων. Γίνεται ακέραιος, ειλικρινής και δίκαιος.

 Με ενσυναίσθηση: Αναγνωρίζει και κατανοεί τα συναισθήματα των άλλων.

 Ανοιχτόμυαλος: Σέβεται τις ιδέες, τις αξίες και τις παραδόσεις των άλλων και κατανοεί ότι πρέπει να βλέπει ένα ζήτημα από πολλές και διαφορετικές οπτικές γωνίες.

 Ισορροπημένος: Καταλαβαίνει την ανάγκη της πνευματικής, ψυχικής και σωματικής υγείας και ισορροπίας.

 Με μεταγνωστική σκέψη: Δίνει προσοχή στο πώς μαθαίνει και αναλύει τις προσωπικές δυνάμεις και αδυναμίες του με δημιουργικούς και ωφέλιμους τρόπους.

Βλέπουμε ότι ο στόχος δεν είναι απλά τα παιδιά να αποκτήσουν γνώσεις αλλά να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, που αγαπούν τη μάθηση, είναι δυναμικοί, θετικοί και ανεξάρτητοι και αναλαμβάνουν δράση.

Οι καλοκαιρινές διακοπές είναι εδώ. Το καλοκαίρι δίνει πάντα ευκαιρίες για μάθηση και ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων. Τα παιδιά αλλάζουν περιβάλλον, βλέπουν νέα μέρη και εκτίθενται σε νέες πληροφορίες. Ας μην είναι φέτος η μοναδική μας έγνοια ως γονείς να πιέζουμε τα παιδιά μας να ανοίξουν τα βιβλία τους και να κάνουν επαναλήψεις. (Διαβάστε εδώ  την περσινή μου συνέντευξη στον Ελεύθερο Τύπο που είχα τοποθετηθεί πάνω σε αυτό). Ας τους δώσουμε όμως όσα περισσότερα ερεθίσματα μπορούμε για να κατακτήσουν τις παραπάνω ικανότητες. Θα τα βοηθήσουμε έτσι να γίνουν όχι απλά «καλύτεροι μαθητές» αλλά καλύτεροι πολίτες της Ελλάδας και του κόσμου.

Photos by Jstar, philos

Το post Τι μαθητές θέλουμε να είναι τα παιδιά μας; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εξάλλου τα στοιχεία σήμερα είναι πιο ανησυχητικά από ποτέ. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η σημερινή γενιά αναμένεται να πεθάνει 5 χρόνια πριν από την ηλικία που θα πεθάνει η προηγούμενη. Και αυτό, λόγω της καθιστικής ζωής. Το σώμα μας και είναι σχεδιασμένο για να κινείται και εμείς (και χειρότερα τα παιδιά μας) καθηλωνόμαστε μπροστά στην τηλεόραση, στους υπολογιστές και στα video games.

Η κίνηση και η φυσική δραστηριότητα πρέπει να μπει και πάλι στη ζωή μας και στη ζωή των παιδιών. Σε συζήτηση που είχα πρόσφατα με τον κύριο Ηλία Λιάρο που είναι διευθυντής του αθλητικού τμήματος των εκπαιδευτηρίων Ο Πλάτων κάναμε μία εκτενή συζήτηση για το θέμα της άσκησης, τους τρόπους που ένα σχολείο μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά να γυμνάζονται και τη στάση των σημερινών γονέων απέναντι στον αθλητισμό.

Δυστυχώς τα παιδιά των πόλεων είναι κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους κυριολεκτικά. Δεν υπάρχουν χώροι, δεν υπάρχουν αλάνες, δεν υπάρχουν αυλές κι έτσι τα παιδιά καθηλώνονται στο σπίτι.

Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στα σχολεία βοηθάει, αλλά το υπουργείο προβλέπει δύο ώρες μόνο μάθημα την εβδομάδα για το δημοτικό που στο Λύκειο γίνεται μία ώρα. Είναι ελάχιστες!

Το περπάτημα, οι βόλτες, το ποδήλατο, οι εκδρομές είναι εξαιρετικές δραστηριότητες, αλλά συνήθως γίνονται μόνο Σαββατοκύριακο – και αν.

Έτσι μία καλή διέξοδος είναι η ενασχόληση των παιδιών με κάποιο άθλημα. Οι γονείς σήμερα, όπως μου είπε ο κύριος Λιάρος, φαίνεται ότι είναι αρκετά συνειδητοποιημένοι για το πόσο σημαντικό είναι τα παιδιά να ασχολούνται με κάποιο άθλημα και αυτό είναι ιδιαίτερα αισιόδοξο.

Είναι ιδανικό βέβαια το ίδιο το σχολείο να παρέχει στα παιδιά τη δυνατότητα να αθλούνται μέσα στους χώρους του, μετά το πέρας των μαθημάτων. Για παράδειγμα Ο Πλάτων, δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά να κάνουν απογευματινές δραστηριότητες σε διάφορα αθλήματα, ενώ υπάρχει και ο αθλητικός όμιλος του σχολείου που έχει αγωνιστικές ομάδες. Γνωρίζουμε όμως ότι αυτή η δυνατότητα δεν παρέχεται δυστυχώς στα περισσότερα σχολεία, οπότε οι γονείς χρειάζεται να μπαίνουν στη διαδικασία να πηγαίνουν τα παιδιά τους οι ίδιοι σε συλλόγους και γυμναστήρια κατά τις απογευματινές ώρες.

Σε σχέση λοιπόν με τα παλαιότερα χρόνια, τα παιδιά μπαίνουν σήμερα από νωρίς στον οργανωμένο αθλητισμό. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ό,τι καλύτερο, αλλά καθώς η έλλειψη χώρων για παιχνίδι είναι δεδομένη, ο οργανωμένος αθλητισμός είναι μία καλή εναλλακτική. Παρ’ όλα αυτά το κύριο μέλημά μας, όπως είπε ο κύριος Λιάρος, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, θα πρέπει να είναι το παιδί να αγαπήσει την άθληση. Οι νίκες και η αγωνιστική εξέλιξη θα πρέπει να περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Ο κύριος Λιάρος πρότεινε επίσης μία ιδέα που μου άρεσε πολύ: Τα σχολεία τα απογεύματα θα μπορούσαν να ανοίγουν κάποιες ώρες τα προαύλιά τους ώστε τα παιδιά να μπορούν να μπαίνουν και να χρησιμοποιούν τα γήπεδα. Θα μπορούσαν να υπάρχουν εκεί γυμναστές, ώστε να δίνουν τις μπάλες και να επιβλέπουν. Αυτό γίνεται ήδη σε κάποια ιδιωτικά σχολεία για τους μαθητές τους και είναι μία ιδέα που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε όλα τα σχολεία.

Συζητήσαμε επίσης για το πόσο σημαντικό είναι να αφήσουμε τα παιδιά να κατασταλάξουν από μόνα τους για το ποιο άθλημα να ακολουθήσουν. Όταν τα παιδιά είναι μικρά δεν ξέρουν τι θέλουν και αυτό είναι φυσιολογικό. Μπορούμε να τα αφήσουμε να δοκιμάσουν διάφορα αθλήματα για να δουν τι τους ταιριάζει. Τελικά όμως οφείλουμε να σεβαστούμε τις επιλογές και τις επιθυμίες τους. Γιατί εμείς μπορεί να βλέπουμε ότι το παιδί μας ταιριάζει στο καράτε, αλλά το παιδί μπορεί να μην περνάει καλά στο καράτε! Δεν μπορείς να κάνεις τον αθλητισμό καταναγκαστικό έργο σε αυτή την ηλικία!

Τέλος ρώτησα τον κύριο Λιάρο την προσωπική του άποψη για ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετά εμάς τους γονείς: Ατομικό ή ομαδικό άθλημα για το παιδί μου; Μου είπε ότι αν του έβαζαν ένα μαχαίρι στο λαιμό για να διαλέξει ή το ένα ή το άλλο, θα διάλεγε το ομαδικό άθλημα. Το παιδί μαθαίνει να συνεργάζεται με τους συμπαίκτες του και να πειθαρχεί ως μέλος μίας ομάδας. Τα αποτελέσματα έρχονται μέσα από ομαδική δουλειά και αυτό είναι σημαντικό. Εκθείασε όμως τη θετική επίδραση που μπορεί να έχει στα παιδιά η ενασχόληση με συγκεκριμένα ατομικά αθλήματα, όπως π.χ. οι πολεμικές τέχνες. Τόνισε όμως ότι κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ότι οφείλουμε να σεβαστούμε τις κλίσεις και τα ταλέντα του κι ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι κανείς δεν εμποδίζει ένα παιδί που ασχολείται με ένα ατομικό άθλημα να κάνει παράλληλα και ένα ομαδικό.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον κύριο Λιάρο για το χρόνο του και τις χρήσιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου. Ο στόχος όλων μας, γονέων, εκπαιδευτικών, σχολείων, πολιτείας πρέπει να είναι κοινός. Να δημιουργούμε από νωρίς θετικές εμπειρίες άσκησης στα παιδιά και να ενσωματώσουμε τη γυμναστική στην καθημερινή τους ζωή.

Τα παιδιά θα είναι πιο υγιή, θα αποδίδουν καλύτερα, θα συγκεντρώνονται περισσότερο και θα είναι πιο χαρούμενα!

“Οποιοδήποτε δεκάχρονο παιδί μπορεί να σας πει
ότι τίποτα καλό δεν συμβαίνει όταν στέκεσαι ακίνητος.”

Photo by Jonas Seaman 

Το post Ας κινηθούμε! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Από τότε που τα κορίτσια ήταν μικρά, ο στόχος μου ήταν να τα βοηθήσω να ανεξαρτητοποιηθούν και να μη με χρειάζονται. Καμιά φορά για εμάς τους γονείς η σκέψη ότι τα παιδιά δε μας χρειάζονται είναι τρομαχτική – αλλά δεν θα έπρεπε. Εγώ πάντα λέω, «Ας με αγαπάνε και ας μη με χρειάζονται».

Έτσι οτιδήποτε έκανα, εμπεριείχε το ζητούμενο στόχο της ανεξαρτησίας. Από απλά πράγματα όπως το πώς να μάθουν να αυτοεξυπηρετούνται στην κουζίνα, μέχρι το πώς να σκέφτονται για να καταλήγουν σε αποφάσεις, προκειμένου να αρχίσουν να αναπτύσσουν τους μυς των αποφάσεών τους – όπως τους αποκαλώ εγώ.

Ένα από τα θέματα που με απασχολούσε πριν καν αρχίσουν σχολείο ήταν το θέμα της μελέτης στο σπίτι. Από τότε που ήταν ακόμα μωρά έλεγα ότι όταν θα αρχίσουν το σχολείο δε θα καθόμουν να τις διαβάζω εγώ. Δε με ενδιέφερε απλά να μπει η γνώση στο μυαλουδάκι τους, με ενδιέφερε πώς θα έμπαινε αυτή η γνώση στο μυαλουδάκι. Ήθελα να μελετούν μόνα τους και να μην είμαι εγώ εκείνη που θα τα πιέσει να το κάνουν.

Προσπάθησα λοιπόν από την πρώτη μέρα του Δημοτικού, να τις βοηθήσω να αποκτήσουν καλές συνήθειες διαβάσματος. Να είμαι παρούσα, να είμαι διαθέσιμη για βοήθεια, αλλά να μην τις «διαβάζω» εγώ. Δεν ξέρω αν είμαι τυχερή ή αν κάτι έκανα σωστά, πάντως «αποστολή εξετελέσθη» και τώρα πια, στην Τετάρτη και στη Δευτέρα δημοτικού, έχουν αναλάβει την ευθύνη των υποχρεώσεών τους στο θέμα των διαβασμάτων. Εκείνο που κάνω – όχι κάθε μέρα λόγω συνθηκών αλλά τις περισσότερες μέρες – είναι να τσεκάρω τα μαθήματά τους. Έτσι διαπιστώνω η ίδια την πρόοδό τους, είμαστε «στην ίδια σελίδα» και καταλαβαίνουν ότι νοιάζομαι και ενδιαφέρομαι.

Παρ’ όλο που το αντικείμενο των σπουδών μου είναι στο χώρο της εκπαίδευσης, πάντα αναρωτιέμαι αν η στάση μου σε διάφορα θέματα του σχολείου είναι σωστή και πάντα προσπαθώ να την τεκμηριώσω. Όταν λοιπόν συναντάω εκπαιδευτικούς, ρωτάω πάντοτε την άποψή τους για τα θέματα που με απασχολούν. Έτσι πριν από λίγες μέρες που προσκλήθηκα να γνωρίσω από κοντά τα εκπαιδευτήρια Ο Πλάτων μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω μία συζήτηση σε βάθος για το συγκεκριμένο θέμα με τον κύριο Γιώργο Κολιούση, που είναι εκπαιδευτικός στην Πρώτη δημοτικού. Αφού λοιπόν του συστήθηκα και του είπα δυο λόγια για μένα τον ρώτησα ξεκάθαρα: «Πρέπει να βοηθάμε το παιδί να διαβάσει; Ή να το αφήνουμε να είναι ανεξάρτητο;»

Ο κύριος Κολιούσης κατ’ αρχήν μου εξήγησε ότι η Πρώτη δημοτικού είναι μία τάξη με ιδιαίτερη σημασία. Και ότι στην Πρώτη υπάρχουν κάποια στοιχήματα που αν δεν τα κερδίσεις, το παιδί μπορεί να δυσκολευτεί στα επόμενα χρόνια και να αρχίσει να αισθάνεται ότι κάνει καταναγκαστικά έργα που πηγαίνει σχολείο.

«Όταν τα παιδιά φεύγουν από το νηπιαγωγείο και πηγαίνουν στην Πρώτη τα καθηλώνεις στα θρανία, όσο ελεύθερο κι αν είναι το πρόγραμμά σου, όσο κι αν κάνεις μία μαθητοκεντρική διδασκαλία. Στην πραγματικότητα τους αλλάζεις όλη τους τη ζωή. Στην Πρώτη, η περισσότερη δουλειά γίνεται στο σχολείο – ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να γίνεται. Ο δάσκαλος κάνει το μάθημά του, τα παιδιά εκφράζουν τις απορίες τους και όταν επιστρέφουν στο σπίτι έχουν απλά να εξασκηθούν σε αυτό στο οποίο είναι ήδη προετοιμασμένα. Έτσι αφού ξεκουραστούν, παίξουν, μιλήσουν με τους γονείς τους, έχουν να κάνουν μια μικρή επανάληψη σε αυτά που έχουν ήδη προετοιμαστεί από τον δάσκαλο.

Σε αυτή την ηλικία, την πρώτη δημοτικού, τα παιδιά χρειάζονται κάποιον να τα οδηγεί. Την δουλειά την κάνει πάντα το παιδί – οι γονείς δηλώνουν απλά την παρουσία τους. Χρειάζεται δηλαδή ένας διακριτικός έλεγχος χωρίς ασφυκτικά πλαίσια.

Γιατί να υπάρχει αυτός ο έλεγχος; Είναι ένα μυστικό μεταξύ των δασκάλων και των γονέων: Για να προετοιμάσεις το παιδί ότι γυρνώντας στο σπίτι έχει ένα καθήκον, μία συγκεκριμένη δουλειά, ένα χρέος.

Μπορείς να το ρωτάς: ‘Έκανες παιδί μου την αντιγραφή;’ Να δείχνεις όμως ότι το εμπιστεύεσαι! Δε θα πει ψέματα. Άντε να το κρύψει μία φορά. Μπορείς να πεις, ‘Θα σε αφήσω για λίγο, πρέπει να μιλήσω λίγο στο τηλέφωνο.’ Απλά να ξέρει ότι κάποιος ξέρει ότι κάνει αυτή τη δουλειά.

Ο έλεγχος αυτός είναι στην ουσία έλεγχος δύο προσώπων. Του παιδιού, αν έχει μάθει, και του δασκάλου. Γιατί εγώ σαν δάσκαλος μπορεί να λέω ‘το παιδί είναι πανέτοιμο’ δεν πρέπει όμως κι εσείς, στη βάση μιας ισότιμης και ειλικρινούς σχέσης να με ελέγξετε; Δηλαδή όντως κάνω αυτά που έχω πει ότι θα κάνω;

Και μετά σιγά-σιγά τα παιδιά θα πάρουν τη σειρά τους και θα πηγαίνουν σπίτι και να κάνουν τα μαθήματά τους. Και σε επόμενες τάξεις θα έχουν μάθει να κάνουν τη δουλειά μόνα τους. Σε μερικές περιπτώσεις θα χρειαστούν περισσότερο τη βοήθεια των γονέων. Π.χ. μπορεί οι γονείς να χρειαστεί να τα βοηθήσουν να ψάξουν κάτι στον υπολογιστή ή σε μία εγκυκλοπαίδεια. Ή μπορεί ένας δάσκαλος να πει στους γονείς ‘πηγαίνετέ τα μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία, βάλτε τα να διαλέξουν κάποια βιβλία. Βάλτε τα το βράδυ να σας διαβάσουν ένα παραμύθι.’

Πάντοτε όμως χρειάζεται μέτρο. Ούτε υπερβολικός έλεγχος, ούτε να τα αφήσουμε όλα στην τύχη.»

Κάπως έτσι νομίζω ότι έγιναν τα πράγματα και στη δική μας την περίπτωση στην Πρώτη και τώρα όντως τα παιδιά έχουν αναλάβει την ευθύνη των υποχρεώσεών τους. Ωστόσο μου δημιουργήθηκε ένα εύλογο ερώτημα το οποίο και έθεσα:

«Κι αν οι γονείς τα έχουν κάνει θάλασσα; Αν προσπάθησαν να βοηθήσουν τα παιδιά με το λάθος τρόπο και τα πράγματα έχουν ξεφύγει; Υπάρχει τρόπος να διορθωθούν;»

Η απάντηση ήταν καθησυχαστική:

«Έχω μάθει το εξής: Ό,τι και να γίνει, κάθε βράδυ έρχεται το σκοτάδι και κάθε πρωί έρχεται το φως. Κάθε μέρα είναι μία καινούργια μέρα. Μπορείς να ξεκινήσεις πάντοτε από την αρχή. Με τα παιδιά δεν υπάρχει μαγικό ραβδάκι. Πρέπει πάντα να έχεις υπομονή. Όταν νομίζεις ότι έχεις φτάσει τα όριά σου, χαμήλωσε λίγο ακόμα τον πήχη και δώσε μία τελευταία ευκαιρία στην τελευταία ευκαιρία. Έτσι πρέπει να το βλέπουμε πάντα. Είναι παιδιά. Δεν είναι μηχανήματα, δεν είναι ένας εκτυπωτής που έχει χαλάσει και είτε θα σου εκτυπώσει τη σελίδα είτε όχι, είναι παιδιά. Οφείλουμε να είμαστε υπομονετικοί, να επιμένουμε και να βλέπουμε τα πράγματα πάντα θετικά και αισιόδοξα.»

——–
Ευχαριστώ τον κύριο Κολιούση για τις πολύτιμες πληροφορίες που μοιράστηκε μαζί μου αλλά και για το θετικό μήνυμα που όλοι χρειάζεται να θυμόμαστε: «Η κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα και μπορείς να ξεκινήσεις πάντοτε από την αρχή.»

Κάντε κλικ ΕΔΩ ή στο παρακάτω κουμπί και θα σας στείλω ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου Επιστροφή στα Σχολεία: Πλήρης Οδηγός για γονείς, στη στιγμή!

Photo by ND Strupler

Το post Διάβασμα στο σπίτι: Βοηθώντας τα παιδιά να αποκτήσουν καλές συνήθειες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.