Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες: Πήγαινα Δευτέρα ή Τρίτη δημοτικού, το σχολικό με άφηνε σε μια κοντινή πλατεία και πάντα ήταν κάποιος εκεί να με παραλάβει για να γυρίσουμε μαζί στο σπίτι. Συνήθως ήταν ο παππούς, μια και οι γονείς δεν είχαν ακόμα επιστρέψει από τη δουλειά. Το σπίτι δεν ήταν μακριά, ήταν 4-5 […]
Δε θα ξαναψαλιδίσω ποτέ τη φαντασία των παιδιών μου
Τώρα που τα κορίτσια έχουν μεγαλώσει, τα μακρινά ταξίδια με το αυτοκίνητο είναι πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι όταν ήταν μικρότερες. Τα «μυστικά μας όπλα» είναι κυρίως το στικάκι με τα αγαπημένα τους τραγούδια (που ακούμε εναλλάξ με τραγούδια που υπάρχουν στο δικό μου κινητό), ο τυπωμένος χάρτης με τη διαδρομή για να παρακολουθούν πού […]
Ο εφιάλτης στο δρόμο με τα σακίδια
12 Ιουνίου. Τα παιδιά πηγαίνουν για τελευταία μέρα σχολείο με τσάντες. Επιστρέφουν, βλέπουν την έκπληξη με τα μπαλόνια, ξεφορτώνουν τα σακίδια από τους ώμους τους και τα αφήνουν στο χωλ, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο για τις τσάντες και σχολικά. Οι μέρες περνάνε. Τα βλέπω τα σακίδια που είναι εκεί γεμάτα, όλο σκέφτομαι να τους πω να τα […]
Από το 1 ως το 10 πώς θα βαθμολογούσες τον πόνο σου;
Μπαίνει η Εβελίνα στο γραφείο μου. Κάθεται απέναντί μου μουγκή. Την κοιτάζω. Μου λέει: «Οι παλμοί σου μοιάζουν ανεβασμένοι». Σαστίζω με αυτό που μου λέει. Αλλά αμέσως μετά καταλαβαίνω ότι προσποιείται ότι είναι ο Baymax από την ταινία Οι Υπερέξι. Σκάω στα γέλια. Εκείνη συνεχίζει. «Από το 1 ως το 10 πώς θα βαθμολογούσες τον πόνο σου;» […]
Χρόνια πολλά και μπλα μπλα μπλα
Την Παρασκευή που πήγα και τις πήρα από το σχολείο, τα σακίδια ήταν πιο «βαριά» από ό,τι συνήθως μια και είχαν μέσα ένα πολύτιμο φορτίο: Τις κάρτες που είχαν φτιάξει στην τάξη για τη γιορτή της μητέρας. Όταν ήταν μικρότερες παρ’ όλο που λίγο που τέτοιες μέρες συνομωτούσαν και ετοίμαζαν κάρτες και δωράκια (άρα κάθε […]
- « Προηγούμενη σελίδα
- 1
- …
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- …
- 28
- Επόμενη σελίδα »
