«Κορίτσια», τους λέω. «Γράφω ένα post με 90 καλοκαιρινές δραστηριότητες για παιδιά και θα ήθελα να μου πείτε ιδέες. Θέλω να είναι ιδέες για παιδιά της ηλικίας σας, αλλά και μικρότερα».

Η Εβελίνα άρχισε να απαντάει αμέσως: «Πρώτη μέρα Playstation. Δεύτερη μέρα Wii. Τρίτη μέρα laptop».

«Μισό, μισό, μισό!» τη διέκοψα. «Δε θέλω ΤΕΤΟΙΕΣ δραστηριότητες. Θέλω δραστηριότητες χωρίς οθόνες!»
«Μα τι λες μαμά;» μου απάντησε. «Πιστεύεις ότι ένα παιδί που γεννήθηκε τον 21ο αιώνα, με μια οθόνη μέσα στη μούρη του κάθε μέρα, μπορεί να σκεφτεί και να σου πει ΕΝΕΝΗΝΤΑ πράγματα χωρίς οθόνες; Εδώ λίγα δευτερόλεπτα αφού γεννηθήκαμε αντικρίσαμε το monitor στο μαιευτήριο».

Μεταξύ σοβαρού και αστείου, αγαπητοί φίλοι, αυτή είναι η απάντηση στο γιατί τα παιδιά δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τις οθόνες. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν πέρα από τους γονείς τους και το γιατρό ήταν μια οθόνη!  Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά η Εβελίνα που τα έχει πιο πρόσφατα, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους!

Για την ιστορία, αφού έγραψα το post (ολομόναχη τελικά) κάθισα και τους διάβασα τις δραστηριότητες μία-μία. Μεταξύ των δραστηριοτήτων ήταν και μερικές που είχαν οθόνες. Για παράδειγμα το θερινό σινεμά, η προβολή των παλιών οικογενειακών βίντεο, οι βιντεοσκοπήσεις των χορευτικών. Κάθε φορά που διάβαζα μία τέτοια δραστηριότητα, μου το επισήμαιναν: «ΟΘΟΝΗ. ΟΘΟΝΗ!» Αλλά έτσι κι αλλιώς όταν έγραφα το post δεν είχα σκοπό να αποκλείσω εντελώς τις οθόνες. Ήθελα απλά να δώσω ιδέες για ένα σωρό άλλα όμορφα πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς το καλοκαίρι. Και χαίρομαι που ενθουσιάστηκαν και ανυπομονούν να τις δοκιμάσουμε μία-μία!

Δεν έχω τίποτα εναντίον των οθονών. Οι οθόνες – με μέτρο – κάνουν καλύτερη και ομορφότερη τη ζωή μας. Η οθόνη που βρίσκεται αυτή τη στιγμή μπροστά μου μου δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνήσω μαζί σας. Αυτή τη στιγμή διαβάζετε τις σκέψεις μου επειδή έχετε μπροστά σας μία οθόνη. Κι εδώ που τα λέμε πώς να ξεχάσω ότι η πρώτη φορά που αντίκρισα τα παιδιά μου σε εκείνο το πρώτο  υπερηχογράφημα ήταν μέσα από μία οθόνη;

—
Θέλετε να πλημμυρίσει η οθόνη σας με τις 100 πιο διασκεδαστικές καλοκαιρινές δραστηριότητες για παιδιά; Κλικ εδώ!

Photo by Lucélia Ribeiro

Το post Να γιατί τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από τις οθόνες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όταν είχα πρωτοφορέσει διάφανο καλσόν (δεν μπορώ να θυμηθώ σε τι ηλικία) η μαμά μου μού είχε πει ότι στα δικά της τα χρόνια, τα κορίτσια καθυστερούσαν πολύ να φορέσουν διάφανο καλσόν. Ότι ήταν ένα προνόμιο που το είχαν μόνο τα πιο μεγάλα κορίτσια. Η ίδια είχε πρωτοφορέσει στο πανεπιστήμιο! Πριν από αυτό, σοσονάκια…

Ήταν λοιπόν μία αυτές τις ημέρες που ένιωθα εκείνο το γνωστό κόμπο στο λαιμό, ο οποίος εμφανίστηκε από την ώρα που τις έβλεπα να ετοιμάζονται και κορυφώθηκε τη στιγμή της παρέλασης.

Παρ’ όλα αυτά, στο σημερινό post δε θα μιλήσω για συναισθήματα συγκίνησης. Θα μιλήσω για κάτι διαφορετικό: Συνήθως, αναλαμβάνω εγώ τις βιντεοσκοπήσεις στις γιορτές και τις παρελάσεις των κοριτσιών και χρησιμοποιώ βιντεοκάμερα, αλλά σήμερα είπα να πάρω το iPad. Όταν πρωτοβγήκαν τα iPad, μου φαινόταν τόσο μα τόσο αστείο να βλέπω κάποιον να φωτογραφίζει ή να βιντεοσκοπεί με iPad! Δεν είχα συνηθίσει αυτή την εικόνα. Η θέα ενός ανθρώπου να σηκώνει όλη αυτή την «τεράστια» συσκευή (σιγά το μέγεθος δηλαδή αλλά τέλος πάντων) και να φωτογραφίζει ή να τραβάει βίντεο, μου προκαλούσε γέλια. Ποτέ μη λες ποτέ όμως! Τα βίντεο που τραβάω με την βιντεοκάμερα μένουν εκεί μέσα για πάντα, ενώ τα βίντεο με το iPad, μεταφέρονται στον υπολογιστή ή online πανεύκολα και είναι και σε πολύ καλύτερη ποιότητα σε σχέση με τη βιντεοκάμερά μας που είναι παλιά.

Έπιασα λοιπόν θέση να βιντεοσκοπήσω και καθώς περίμενα να περάσουν τα κορίτσια έριξα μία ματιά στους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω μου. Ήμασταν όλοι με μια συσκευή στο χέρι. Άλλοι κινητά, άλλοι φωτογραφικές, άλλοι βιντεοκάμερες, άλλοι ταμπλέτες. Τα παιδιά άρχισαν να περνάνε από μπροστά μας και τότε διαπίστωσα ότι κανείς δεν ήταν σε θέση να χειροκροτήσει! Όλοι είχαμε τα χέρια μας πιασμένα. Τα παιδιά μας περνούσαν από μπροστά μας και εμείς αναγκαστικά κρύβαμε τη συγκίνηση ή το καμάρι πίσω από τις συσκευές μας.

Κάποιοι φώναζαν μπράβο, αλλά εγώ είχα εκείνο τον κόμπο δεν μπορούσα να φωνάξω. Ήταν γελοίο. Ήθελα να χειροκροτήσω και δεν μπορούσα! Είχα πιασμένα τα χέρια με την «τεράστια» συσκευή που κάποτε κορόιδευα!

Και τότε μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η φωτογραφία που έγινε viral τον προηγούμενο μήνα, από την πρεμιέρα της ταινίας «Black Mass». Η φωτογραφία είναι από το πλήθος του κόσμου που είχε μαζευτεί έξω από τον κινηματογράφο περιμένοντας να καταφθάσει ο Johnny Depp και οι υπόλοιποι σταρ της ταινίας.

Στη φωτογραφία ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι παρακολουθούν όσα συμβαίνουν μέσα από την οθόνη του κινητού τους, υπάρχει μία κυρία με άσπρα μαλλιά και ροζ γυαλιά που φαίνεται να απολαμβάνει τη σκηνή με όλες της τις αισθήσεις. Ο Wayne Dahlberg, που εντόπισε τη λεπτομέρεια, κύκλωσε τη φωτογραφία και την ανέβασε στο Twitter γράφοντας «αυτή είναι η νέα πιο αγαπημένη μου φωτογραφία που έχει τραβηχτεί ποτέ».

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μήπως γιατί είμαι έτοιμη να εγκαταλείψω το κινητό μου ή την οποιαδήποτε άλλη συσκευή και να αναλάβω στην επόμενη παρέλαση το ρόλο της κυρίας με τα άσπρα μαλλιά;  Θα είμαι ειλικρινής. Όχι. Είναι πολύ σημαντικές οι φωτογραφίες και τα βίντεο για εμάς. Μακάρι να είχαμε πολλά-πολλά χρήματα και να μπορούσαμε να προσλάβουμε κάποιον να φωτογραφίζει και να βιντεοσκοπεί στη θέση μας, ώστε εμείς να μπορούμε να χειροκροτάμε δυνατά.

Από την άλλη καλό να υπάρχει μια ισορροπία και ένα μέτρο. Ας μη φτάνουμε στην αντίθετη άκρη. Και σε κάθε περίπτωση τις φωτογραφίες και τα βίντεο που τραβάμε τουλάχιστον ας τα βλέπουμε. Όχι να μένουν ξεχασμένα σε σκληρούς δίσκους και υπολογιστές. Αλλιώς ποιο το νόημα;

Κλείνοντας, το ελάχιστο που μπορώ να κάνω σήμερα αφού δεν τα κατάφερα να χειροκροτήσω τα παιδιά από κοντά, είναι να τα χειροκροτήσω μέσα από το blog μου. Όχι μόνο τα δικά μου παιδιά, όλα τα παιδιά. Παιδιά ήσασταν υπέροχοι. Ήσασταν η προσωποποίηση της ελπίδας. Έχετε το μέλλον μπροστά σας. Έχετε τη ζωή μπροστά σας. Έχετε τις ευκαιρίες μπροστά σας. Πείτε το δικό σας «Όχι», εκεί που πρέπει να το πείτε. Δε σας αξίζει που σας παραδίδουμε μια χώρα τσαλακωμένη. Λυπάμαι και θυμώνω. Πιστεύω όμως ότι θα καταφέρετε. Πρέπει να τα καταφέρετε. Και σίγουρα σας αξίζει το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Photo by Aspa Online, John Blanding, The Boston Globe / Getty Images

Το post Τελικά ποιος χειροκροτούσε στην παρέλαση; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι σχολιαστές παρακολουθώντας τις να φωτογραφίζονται και μετά να απορροφώνται από την οθόνη καθώς προσπαθούσαν να ανεβάσουν τις φωτογραφίες, άρχισαν να κάνουν σχόλια όπως:

«Αυτή είναι η καλύτερη από τις 300 φωτογραφίες του εαυτού μου που έβγαλα σήμερα.» ή

«Όλα τα κορίτσια στην εικόνα είναι προσκολλημένα στο τηλέφωνό τους. Καλωσήρθατε στο μεγάλωμα των παιδιών σήμερα! Είναι όλα αποσβολωμένα από την τεχνολογία.» ή

«Μπορούμε να κάνουμε μία παρέμβαση; Μήπως να στέλναμε τον Baxter (μασκώτ) να μαζέψει τα τηλέφωνα; Δε θα τα ξαναπάρετε πίσω μέχρι το τέλος του αγώνα!»

Σε αυτό το απόσπασμα μπορείτε να ακούσετε πολλές ακόμα κορώνες των σχολιαστών, οι οποίες πιθανόν να σας παρασύρουν να συμφωνήσετε ότι τα όμορφα κορίτσια της σημερινής εποχής είναι ρηχά. Μα τόσο ρηχά… .

Μόνο που δεν είναι έτσι ακριβώς. Ακούστε ολόκληρη την ιστορία.

Τα κορίτσια έβγαζαν σέλφι ως μέρος ενός διαγωνισμού που διοργάνωνε η ομάδα και ανακοινώθηκε νωρίτερα. Δεν ήταν ότι δεν είχαν τι να κάνουν, βαριόντουσαν θανάσιμα στις κερκίδες και για να περάσει η ώρα κάθονταν και έβγαζαν σέλφι ή χάζευαν στο κινητό. Αυτή όμως ακριβώς την εντύπωση πέρασαν οι σχολιαστές με τα κοροϊδευτικά τους σχόλια. Και καθώς το βίντεο έγινε viral οι κοπέλες παρουσιάστηκαν παντού  στα social media ως ωραιοπαθείς και ονειροπαρμένες.

Το Fox Sports που έκανε την τηλεοπτική κάλυψη και η ομάδα, παραδέχτηκαν ότι το παρατράβηξαν και για για να ζητήσουν συγνώμη προσέφεραν στα κορίτσια δωρεάν εισιτήρια.

Εκείνες όμως αρνήθηκαν να τα πάρουν, με την παράκληση τα εισιτήρια να προσφερθούν σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που στηρίζει θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Στη συνέχεια χρησιμοποίησαν τη νεοαποκτηθείσα «φήμη» τους για να ενθαρρύνουν κι άλλους να συνεισφέρουν οικονομικά στον σκοπό, μια και ο Οκτώβριος είναι μήνας ευαισθητοποίησης για την Ενδοοικογενειακή βία.

Όπως έγραφα και σε ένα παλαιότερο post που είχε θέμα ένα περιστατικό που συνέβη στον υπόγειο της Νέας Υόρκης δεν πρέπει να βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα. Καμιά φορά λείπει ένα μεγάλο κομμάτι του puzzle που μας εμποδίζει να δούμε την πραγματική εικόνα.

Παρά τις επιφυλάξεις μου απέναντι στο κυνήγι των likes, πιστεύω ότι τα περισσότερα νέα παιδιά θα επιλέξουν να χρησιμοποιήσουν τη φωνή τους για να κάνουν τον κόσμο μας ένα καλύτερο μέρος. Καλωσήρθατε στο μεγάλωμα των παιδιών σήμερα – κύριοι σχολιαστές.

via Slate, Medium 

Το post Λανθασμένα συμπεράσματα: Τα κορίτσια που έβγαζαν σέλφι δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το παρακάτω βίντεο όμως που συγκρίνει τα παιδικά χρόνια τριών γενιών, με προβλημάτισε. Στο βίντεο κάνουν την ίδια ερώτηση σε τρεις διαφορετικές γενιές: Όταν ήσουν παιδί τι έκανες για να διασκεδάσεις;

Δείτε τις απαντήσεις:

Παρ’ όλο που είμαι μία σύγχρονη μαμά, που υπερ-αγαπάει την τεχνολογία προβληματίστηκα με τις απαντήσεις των παιδιών.

Δεν είμαι κατά των βιντεοπαιχνιδιών, των βίντεο στο YouTube ή των social media. Όλα όμως χρειάζονται μέτρο και όρια. Επισημαίνω κατ’ αρχήν την πεποίθησή μου ότι όλες οι ώρες μπροστά στις οθόνες δεν είναι ίδιες.  Είναι άλλο να “καταναλώνεις περιεχόμενο” και άλλο να δημιουργείς το δικό σου, να γράφεις τις σκέψεις σου, να μοιράζεσαι. Είναι άλλο να διαβάζεις ή να βλέπεις εύπεπτο περιεχόμενο για ευρεία κατανάλωση και άλλο να μαθαίνεις, να κάνεις έρευνα, να εκπαιδεύεσαι. Είναι άλλο να παίζεις παιχνίδια και άλλο να γράφεις κώδικα και να τα δημιουργείς. 

Παρ’ όλα αυτά, χρειάζεται πάντα μία ισορροπία. Στη σημερινή εποχή και ειδικά στις μεγάλες πόλεις δεν είναι το ίδιο εύκολο για τα παιδιά να βγουν έξω και να παίξουν.  Το βάρος λοιπόν πέφτει στους δικούς μας ώμους να τα βγάλουμε από το σπίτι. Αν τα αφήσουμε μόνα τους, μπορεί ποτέ να μη θελήσουν να βγουν. Εμείς χρειάζεται να βγούμε έξω μαζί τους.

Τώρα που είναι καλοκαίρι είναι η ευκαιρία μας. Ας κλείσουμε για λίγο τις δικές μας οθόνες και ας βγούμε να δείξουμε στα παιδιά μας τι μας ενθουσίαζε όταν ήμασταν εμείς στην ηλικία τους. Και ας τα βοηθήσουμε να δημιουργήσουν αναμνήσεις που να συμπεριλαμβάνουν τη φύση, τους φίλους τους αλλά και εμάς, τους γονείς τους.

“Και στο τέλος της ημέρας, τα πόδια σου θα πρέπει να είναι βρώμικα, τα μαλλιά σου ανακατωμένα και τα μάτια σου να λάμπουν.” 
~ Shanti

► Να ποια ήταν κάποια από τα δικά μου αγαπημένα παιχνίδια: Ταξίδι στο παρελθόν: Τα παιχνίδια των παιδικών μας χρόνων

via Mashable 

Το post Όταν ήσουν παιδί τι έκανες για να διασκεδάσεις; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Εβίτα ήταν μέσα στα μέλια και τη γλύκα. «Πότε θα έρθεις μαμά; Μου λείπεις. Θα τα καταφέρεις σύντομα; Πότε;»

Μετά βέβαια με πάσαρε κάπως απότομα στην Εβελίνα, γιατί έπαιζαν κάποιο παιχνίδι με ένα φίλο που ήταν εκεί και ήρθε η σειρά της να παίξει.  Αλλά παράπονο δεν έχω! Παρά την απότομη διακοπή, πήρα τη δόση τρυφερότητας που χρειαζόμουν.

Μετά, μίλησα με την Εβελίνα. Κι εκείνη το ίδιο ήθελε να μάθει. Πότε θα πάω. Αλλά με ρώτησε με το δικό της μοναδικό τρόπο – που αποδεικνύει χωρίς καμία αμφιβολία και χωρίς τεστ DNA, ότι είναι κόρη μου.

«Έλα μαμά. Πότε θα φέρεις το internet;»

Photo by Victor Herz

Το post Τι να το κάνεις το τεστ DNA? δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο 0.43 που είναι πλέον μαθήτρια λυκείου, περνάει μπροστά από την αφίσα του φεστιβάλ επιστημών που διοργανώνει το σχολείο και ο μόνος λόγος που κοντοστέκεται είναι για να δει την αντανάκλασή της στο τζάμι δίπλα και να φορέσει λιπ-γκλος.

Σε παλαιότερο post μου, είχα αναφερθεί σε ένα κείμενο της Lisa Bloom στη Huffington Post, που μιλούσε για το πώς η πρώτη μας τάση όταν βλέπουμε ένα μικρό κορίτσι είναι να του πούμε πόσο όμορφο είναι.

Το να δείχνεις λοιπόν στα κορίτσια ότι το πρώτο πράγμα που προσέχεις πάνω τους είναι η εμφάνισή τους, τα προετοιμάζει για δίαιτα στα 5, μέικαπ στα 11, αύξηση στήθους στα 17 και Botox στα 23. Καθώς η νέα τάση επιβάλλει στις γυναίκες να είναι hot 24 ώρες το 24ωρο και 7 μέρες την εβδομάδα οι γυναίκες γίνονται πιο δυστυχισμένες. Τι λείπει; Μία ζωή με νόημα, με ιδέες, με διάβασμα βιβλίων και αναγνώριση για τις σκέψεις τους και τα επιτεύγματά τους.

Το βίντεο καταλήγει: Τα λόγια μας έχουν τεράστια επίδραση. Δεν είναι ώρα να της πούμε πόσο έξυπνη είναι;

Ενθάρρυνε την αγάπη της για τις επιστήμες και την τεχνολογία και δώσε της έμπνευση να αλλάξει τον κόσμο. 

➨ Δείτε τι έχει να πει και η Google για το πώς ένα κορίτσι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. (Hint: Με κώδικα)

Το post Δώσε της έμπνευση ν’ αλλάξει τον κόσμο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι μικρές το κοίταξαν με δέος. Τους έκανα λεπτομερή επίδειξη και οι εκφράσεις απορίας στο πρόσωπό τους ήταν απερίγραπτες. Δεν παρέλειψα φυσικά να τους εξηγήσω ότι παλιά, όταν δεν μπορούσαμε να ακούσουμε κάποιον καλά παίρναμε μηδέν (σπόντα: τώρα με τα κινητά στις διακοπές δεν παίρνουμε μηδέν, μετακινούμαστε. Και για να “πιάσουμε” internet στο κινητό ή στο laptop περιφερόμαστε σε όλα τα σημεία ώστε να βρούμε το ιδανικότερο. Τέλος σπόντας).

Έπαιξαν αρκετή ώρα, έκαναν ότι μιλάνε με τις φίλες τους, γέλασαν με το σπιράλ καλώδιο, διασκέδασαν προσπαθώντας να περιστρέψουν το καντράν και είχαν βέβαια και απορίες. Πολλές απορίες. Να ποιες ήταν οι top 3:

– Αν κάνεις λάθος, πώς σβήνεις το τελευταίο νούμερο;

– Δύσκολα γυρίζει το καντράν. Είναι επειδή το τηλέφωνο είναι παλιό; Αν ήταν καινούργιο, “θα πήγαινε σβέλτα”;

– Αφού δεν πατάς κάποιο πράσινο κουμπάκι όταν τελειώσεις με τον αριθμό, πώς καταλαβαίνει το τηλέφωνο ότι τελείωσες ώστε να αρχίσει να καλεί;

Μετά προσπαθώντας να εκμαιεύσω κι άλλες αστείες απορίες είπα: “Τελευταία σας ευκαιρία. Έχετε καμιά άλλη ερώτηση;” Και η Εβελίνα απάντησε: “Ναι. Πότε θα πάμε επιτέλους για μπάνιο;” Γιατί πόσο πια ενδιαφέρον να δείξει η γενιά των smart phones για μία συσκευή που δεν έχει καν παιχνίδια;

Κι έτσι το μάθημα “Εισαγωγή στην ιστορία της Τεχνολογίας” ολοκληρώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες!

Το post Δε σε ακούω, πάρε μηδέν! δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Για παράδειγμα:
Μιλούσαμε με έναν φίλο για το πού προγραμμάτιζε να μαζευτεί η παρέα για μπάνιο κι εκείνος λέει: «Στην αρχή σκεφτόμασταν για Μύλο αλλά τελικά καλύτερα όχι γιατί κάποιοι νεαροί έχουν κανονίσει beach party εκεί μέσω Facebook.»
Απίστευτο! Τι δουλειά έχει το (πολυαγαπημένο) Facebook με την ερημική αγαπημένη μας παραλία; Άραγε είχαν φτιάξει και event στο Facebook? “Θα παραβρεθώ – Δεν θα παραβρεθώ – Ίσως;”

Μετά συνεχίσαμε να μιλάμε για μια εκδρομή που σκεφτόμασταν να κάνουμε και μια και ξέρει καλύτερα την περιοχή, τον ρωτήσαμε πόση ώρα θα μας πάρει να φτάσουμε. Κι εκείνος απάντησε: Σύμφωνα με το Google μία ώρα.
Απίστευτο! Το (πολυαγαπημένο) Google στα μέρη μας; Μα εμείς έχουμε φάει αυτούς τους δρόμους με το κουτάλι! Πώς μπήκε στη μέση το Google έτσι ξαφνικά και μας ενημερώνει για τη διαδρομή;

Ένα βράδυ κουβεντιάζαμε με ένα ζευγάρι φίλων από Αθήνα για τα αγαπημένα μας app για τα κινητά κι εκείνοι μας έδειξαν το Google Sky Map που δεν το είχαμε ξαναδεί.
Απίστευτο! Ο (πολυαγαπημένος) νυχτερινός ουρανός που δε χόρταινα να βλέπω τα καλοκαίρια, χαρτογραφημένος έτσι; Με έναν τόσο μαγικό τρόπο;

Ένα άλλο βράδυ απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα η Εβελίνα μου λέει: Αχ μαμά κοίτα πόσο ρομαντικά είναι… Και θα γινόταν ακόμα πιο ρομαντικά αν έβαζες μουσική να ακούσουμε από το i σου (έτσι λέει χαϊδευτικά το iPhone). Αλλά εγώ είπα, σε λίγο μουσική, τώρα ας δοκιμάσουμε το app Anti-mosquito γιατί μας έχουν ταράξει τα κουνούπια.
Απίστευτο! Τι δουλειά έχει το (πολυγαπημένο) i με τα κουνούπια; Πού πήγε το φιδάκι που καίγαμε παλιά για να προστατευτούμε;

Πολυαγαπημένο Internet. Πολυαγαπημένη τεχνολογία. Αγγίζουν τα πάντα! Τώρα ψάχνω app για τις (καθόλου πολυαγαπημένες) σφήκες. Αυτό κι αν θα ‘ναι απίστευτο!

Το post Απίστευτο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Φυσικά είναι παράλογο να μένει κανείς ανημέρωτος. Ενημερώνομαι για την επικαιρότητα από το internet και κυρίως από τα άρθρα που μοιράζονται online οι άνθρωποι που εμπιστεύομαι. Παρόλα αυτά κάποιοι φίλοι για να με πειράξουν μου λένε: «Καλά τι θα γίνει; Εσύ θα μαθαίνεις μόνο όσα συμβαίνουν στη Silicon Valley?» Είναι γεγονός ότι αυτά τα μαθαίνω πάντα. Και όχι από την τηλεόραση φυσικά!

Όμως με το χαμό που γίνεται τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα, θεώρησα προχθές καλό να ανοίξω τηλεόραση για να ενημερωθώ για τα νεώτερα. Τα παιδιά είχαν κοιμηθεί, ο Βασίλης είχε δουλειά, έτσι στήθηκα κι εγώ μπροστά στην τηλεόραση να δω ειδήσεις. (Στήθηκα που λέει ο λόγος. Έκανα ένα σωρό άλλες δουλειές ταυτόχρονα.)

Μία ώρα αργότερα, δεν είχα μάθει τίποτα καινούργιο, η διάθεση και η ενεργητικότητά μου είχαν πέσει στο πάτωμα αλλά είχα μάθει μία εξαιρετικά χρήσιμη πληροφορία: Τα αγγούρια είναι θανατηφόρα! Εντάξει όχι όλα, αλλά ξέρετε τώρα τι εννοώ…

Και να που η πληροφορία για τα αγγούρια μου φάνηκε χρήσιμη: Χθες το απόγευμα η Εβελίνα επέστρεψε στο σπίτι από το σχολείο κρατώντας δύο χάρτινα κουτιά που απ’ έξω έγραφαν Ευρωπαϊκό σχέδιο προώθησης της κατανάλωσης φρούτων στα σχολεία.

«Μας τα δώσανε στο σχολείο μαμά κοίτα!»

Ανοίγω και τι να δω; Το ένα είχε μέσα σακουλάκια με σταφίδες και μήλα και το άλλο πορτοκάλια και αγγούρια.

«Μπορούμε να φάμε τώρα τα αγγουράκια μαμά; Είναι πολύ φρέσκα!»

Συγνώμη αλλά πόσες πιθανότητες έχει να συμβεί κάτι τέτοιο; Για πρώτη φορά στη ζωή σου ενημερώνεσαι για την… επικινδυνότητα των αγγουριών και την επόμενη σου έρχεται το παιδί σπίτι με αγγουράκια, ευγενική προσφορά της Ευρώπης και του υπουργείου αγροτικής ανάπτυξης και τροφίμων. Έχε χάρη που είμαι ριψοκίνδυνη. «Ε, άμα είναι φρέσκα, να τα φάτε!»

Καθώς έβλεπα τα δόντια τους να βυθίζονται μέσα στα θανατηφόρα αγγούρια, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου: Ειδήσεις τέλος! Αν κάτι σημαντικό συμβεί θα το μάθω από αλλού!

Υ.Γ.1 Πάντα θα μπορείτε να βασίζεστε πάνω μου ότι μαθαίνω τις τελευταίες εξελίξεις από το Silicon Valley. Για του λόγου το αληθές, διαβάστε το τελευταίο μου post με τίτλο Facebook: Πώς να αποκρύψετε την πρόσφατη δραστηριότητά σας ή το παλαιότερο αγαπημένο Αλλαγές στο Facebook: Μήπως χάσατε τους φίλους σας;

Υ.Γ.2 Έγραψε και ο Philip για το σχέδιο προώθησης κατανάλωσης αγγουριών φρούτων και λαχανικών με τίτλο Ααααα !!! που ήταν ακριβώς το επιφώνημα που έβγαλα όταν είδα τα αγγούρια. Αλλά είπαμε: Ειδήσεις τέλος!

UPDATE: Η @d3sp0ina από το twitter, μου έστειλε ένα link από άρθρο της Καθημερινής: Σταφίδες με φυτοφάρμακο στα σχολεία (Thanks Δέσποινα)
Άκυρος ο συναγερμός για τα αγγούρια. Στο στόχαστρο τώρα οι σταφίδες!

Το post Αγγούρια: Ο λόγος για τον οποίο δε θα ξαναδώ ποτέ ειδήσεις δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η κόρη μου είχε απορία σε ποιο σημείο του φακέλου να κολλήσει τα γραμματόσημα για το γράμμα που ετοίμαζε για συμμαθήτρια της στο σχολείο. Η δασκάλα τους, τούς είχε βάλει εργασία να ανταλλάξουν γράμματα μεταξύ τους και όταν της έδωσα τα γραμματόσημα δεν ήξερε πού να τα κολλήσει! Όταν τελικά έμαθε πού μπαίνουν αναγκάστηκε να σβήσει με γόμα το σπιτάκι με τα κεραμίδια που είχε ζωγραφίσει στην πάνω δεξιά γωνία του φακέλου…

Οι γονείς μου (70+), που κάθε φορά που μαζευόμαστε για φαγητό βρίσκουν την ευκαιρία να λύσουν τις απορίες για τους υπολογιστές και το internet, αυτή τη φορά με ρώτησαν για τη διαφορά των browser (Firefox ή Chrome?) ενώ πάντα συζητάμε και για αυτό εδώ το blog. Όσο κι αν βλεπόμαστε, εδώ διαβάζουν ιστορίες που μπορεί αλλιώς να μη μάθαιναν ποτέ κι έτσι έχουν γίνει από τους μεγαλύτερους fans.

Photo by Hamed Masoumi

Πριν από δύο χρόνια, όταν έμαθαν ότι ο Δήμος μας διοργάνωνε σεμινάρια υπολογιστών για τους δημότες του αποφάσισαν να τα παρακολουθήσουν. Εκεί έμαθαν τα βασικά και με λίγη βοήθεια από εμάς, έχουν μάθει πλέον να περιηγούνται, να διαβάζουν τα αγαπημένα τους blogs (όλα βρίσκονται στη γραμμή σελιδοδεικτών του browser για εύκολη πρόσβαση), να μπαίνουν στο email τους και να αναζητούν στο Google τις πληροφορίες που τους ενδιαφέρουν.

Έτσι ενώ εδώ συνήθως γράφω ατάκες παιδιών, αυτή τη φορά θα γράψω ατάκες γονιών μου που έχουν σχέση με το internet!

✔ Πάσχα, όλοι μαζί σε διακοπές εκτός Αθηνών. Eίμαι μπροστά στον υπολογιστή και γράφω.
Μπαμπάς μου: Τι γράφεις; Για το blog σου;
Εγώ: Ναι.
Μπαμπάς μου: Τι;
Εγώ: Δε σου λέω τώρα. Όταν θα πας Αθήνα, θα μπεις internet θα δεις.
Μπαμπάς μου: Καλέ είμαστε εδώ τώρα και σε ρωτάω. Θα περιμένω να πάω σε δυο μέρες Αθήνα, να ανοίξω υπολογιστή για να δω τι έγραψες; Μπα… θα με τρελάνεις!

✔ Μετά την 25η Μαρτίου
Η μαμά μου αγκαλιάζει την Εβίτα: Έμαθα από το twitter ότι είπες υπέροχα το ποίημά σου!

✔ Παράπονο μαμάς μου
Στις εκπομπές μαγειρικής ενώ λένε ότι τη συνταγή θα τη βρεις στο site, μπαίνω στο site και η πιο πρόσφατη που έχουν ανεβάσει είναι η χθεσινή ή προχθεσινή. Γιατί αργούν τόσο;

✔ Παρασκευή, μπαίνω σπίτι των γονιών μου και η μαμά μου έχει ανοιχτό το blog μου
Μαμά μου: Ευτυχώς που ήρθες! Δε δουλεύουν τα ηχεία. Πώς θα δω το βίντεο που έβαλες χωρίς ήχο;
Της τα συνέδεσα.
Το είδε επί τόπου.
Είπε: ΚΑΛΟΟΟΟ!

✔ Χθες στο μεσημεριανό τραπέζι
Μπαμπάς μου: Το ξέρεις ότι τα ΙΚΕΑ έχουν επαγωγικές εστίες;
Εγώ: Διάβασες το τελευταίο post μου;
Μπαμπάς μου: Το διάβασε η μαμά σου και μου το ‘πε.
Εγώ: Πετάει η ομάδα.

Κλείνοντας, ας επανέλθω από εκεί που ξεκίνησα: Από το γράμμα ταχυδρομείου της Εβελίνας. Αφού λοιπόν κόλλησε τα γραμματόσημα κι έκλεισε το φάκελο μου είπε:
– Μαμά τελικά διόρθωσα το γράμμα που είχα γράψει στη Δήμητρα. Γιατί έμαθα ότι όταν τα γράμματα παραδοθούν θα τα διαβάσουμε δυνατά στην τάξη.
– Αλήθεια; Καλά έκανες. Και τι ήταν αυτό που έγραφες και πήγες και διόρθωσες;
– Είχα γράψει: «Αγαπημένη μου Δήμητρα. Σου γράφω αυτό το γράμμα τρώγοντας πατατάκια.» Ε, και αυτό δεν ήθελα να το ακούσουν όλοι στην τάξη.

Λοιπόν η κόρη μου εντάξει. Το έπιασε το θέμα προσωπικών δεδομένων. Να θυμηθώ τώρα να μιλήσω στους γονείς μου για τα privacy issues και τι ακριβώς μοιραζόμαστε στο διαδίκτυο. Ουφ, η δουλειά μου online ή offline δε σταματάει ποτέ!

Το post Παππούδες, εγγόνια, online, offline δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.