Κατά τη διάρκεια ομιλίας της στην τελετή αποφοίτησης του πανεπιστημίου Dartmouth είχε πει ότι απλώς… ΔΕΝ τα καταφέρνει όλα – παρόλο που στους έξω, μπορεί να μοιάζει ότι τα καταφέρνει όλα. (Sorry για το spoiler. Αξίζει να διαβάσετε τι ΑΚΡΙΒΩΣ είπε στο παλαιότερο post μου με τίτλο Η απάντηση στην ερώτηση: “Πώς τα καταφέρνεις όλα;”, αλλά εδώ θα κάνω μια μικρή περίληψη.)

Είχε λοιπόν μοιραστεί τη δική της αλήθεια: ότι όταν πετυχαίνει σε έναν τομέα της ζωής της, αυτό σχεδόν σίγουρα σημαίνει ότι αποτυχαίνει σε κάποιον άλλο τομέα εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Και ότι όταν είσαι μία δυναμική εργαζόμενη γυναίκα που είναι επίσης μία δυναμική μητέρα ποτέ δεν ισορροπείς. Ποτέ δεν αισθάνεσαι 100% ΟΚ. Πάντοτε ζαλίζεσαι λίγο. Πάντοτε κάτι χάνεται. Πάντοτε κάτι λείπει.

Με είχε ανακουφίσει λοιπόν αυτή η οπτική γωνία και από τότε νόμιζα ότι ήταν η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσα να δώσω κι εγώ, όταν με ρωτάνε πώς τα προλαβαίνω όλα.

Πρόσφατα έπεσα σε μία ακόμα εμπνευσμένη απάντηση. Την έδωσε η συγγραφέας Nora Roberts αλλά εγώ την είδα από το Twitter της Jennifer Lynn Barnes, που είναι επίσης συγγραφέας. Θα την μεταφράσω εδώ στα Ελληνικά και παρακάτω έχω ενσωματώσει το tweet της Jennifer για να το διαβάσετε με τα δικά της λόγια.

Μια φορά, ήμουν σε ένα Q&A με την Nora Roberts και κάποιος την ρώτησε πώς ισορροπείς το γράψιμο με τα παιδιά. Εκείνη απάντησε ότι το κλειδί στο να κάνεις με επιτυχία τον ζογκλέρ είναι να ξέρεις ότι κάποιες από τις μπάλες που έχεις στον αέρα είναι γυάλινες και κάποιες πλαστικές.

Αν σου πέσει μια πλαστική μπάλα, κανένα πρόβλημα κάνει γκελ. Αν σου πέσει μια γυάλινη μπάλα σπάει. Έτσι λοιπόν θα πρέπει να ξέρεις ποιες μπάλες είναι γυάλινες και ποιες πλαστικές και να δίνεις προτεραιότητα στις γυάλινες.

Και συνεχίζει η Jennifer:

Αυτό το παράδειγμα το σκέφτομαι ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Εμένα μου έπεσε πάνω από μία μπάλα σήμερα. Ήταν δύσκολο να αφήσω οποιαδήποτε μπάλα να πέσει και ήταν απαίσιο! Αλλά ήταν πλαστικές και αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα.

Καθώς αυτό το post έγινε viral, πολλοί το ερμήνευσαν ως “τα παιδιά σου είναι γυάλινη μπάλα” και/ή αναφέρονται σε ομιλίες που έγιναν από άντρες σχετικά με το πώς εξισορροπείς 5 μπάλες, όπου η δουλειά είναι πλαστική μπάλα και η οικογένεια γυάλινη.

Η Νόρα δεν μιλούσε για το πώς να ισορροπήσεις 5 μπάλες. Μιλούσε για το πώς να ισορροπήσεις ΠΕΝΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ μπάλες. Υπάρχουν τόσο πλαστικές όσο και γυάλινες μπάλες στην κάθε κατηγορία. Μπορεί να υπάρχει “προθεσμία στο project Χ” ή “η μέρα της τρελής κάλτσας στο σχολείο”.

Και αυτό που ήθελε να πει, απευθυνόμενη σε μία αίθουσα γεμάτη γυναίκες, δεν ήταν “δώσε προτεραιότητα στα παιδιά έναντι της δουλειάς”. Ήταν “μερικά πράγματα των παιδιών είναι πλαστικές μπάλες και μερικά γυάλινες και μερικές φορές για να πιάσεις μια γυάλινη μπάλα της δουλειάς θα αναγκαστείς να ρίξεις μία πλαστική της οικογένειας και δεν πειράζει”.

Και ισχύει επίσης το αντίθετο. Μερικές φορές για να πιάσεις μια γυάλινη μπάλα των παιδιών, θα πρέπει να σου πέσει κάτι από τη δουλειά και δεν πειράζει.

Αν έχεις τον αέρα 55 μπάλες κάποιες θα πέσουν. Έτσι λοιπόν δεν θα πρέπει να εστιάζεσαι στις μεγάλες κατηγορίες αλλά στις ξεχωριστές γυάλινες μπάλες.

Αυτός λοιπόν είναι ο τρόπος για να είσαι καλή ζογκλέρ-μαμά. Πιάσε τις γυάλινες, άφησε τις πλαστικές να πέσουν, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουν.

Απελευθερωτικό!

Το post Πώς να ισορροπήσεις παιδιά και δουλειά (και η αναλογία με τις γυάλινες μπάλες) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Παρ’ όλα αυτά υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε τις Κυριακές το απόγευμα για να προετοιμαστούμε ψυχολογικά (και ουσιαστικά) για τη νέα εβδομάδα. Να κάποια από αυτά:

1.

Κάνουμε ένα καλό ξεκαθάρισμα στην τσάντα μας. Πετάμε χαρτιά και χαρτάκια, αδειάζουμε αποδείξεις, βγάζουμε τα περιττά πράγματα και την τακτοποιούμε. Είναι σπουδαία η αίσθηση να ξεκινάς την εβδομάδα, έχοντας μια ανάλαφρη και καθαρή τσάντα!

2.

Κάνουμε ένα συμμάζεμα στο σπίτι. Δεν είναι ώρα για γενική καθαριότητα, αλλά μερικά απλά πράγματα όπως το μάζεμα των πιάτων, ποτηριών, χαρτιών και η τακτοποίηση της ψυχής του σπιτιού, της κουζίνας, θα κάνουν όλη τη διαφορά.

3.

Αν δουλεύουμε από το σπίτι, αδειάζουμε την επιφάνεια του γραφείου μας και τακτοποιούμε τα χαρτιά μας, ώστε την άλλη μέρα να το βρούμε καθαρό. Αν δουλεύουμε εκτός σπιτιού σε γραφείο μπορούμε να έχουμε κάνει αυτή τη διαδικασία από την Παρασκευή.

4.

Σχεδιάζουμε το πρόγραμμα της εβδομάδας. Αποφασίζουμε πού θα αφιερώσουμε το χρόνο μας, γράφουμε τις υποχρεώσεις μας στο ημερολόγιό μας  και συντονίζουμε το πρόγραμμά μας με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στο πρόγραμμα της Δευτέρας. Το πρωινό της Δευτέρας η παραγωγικότητα είναι στα χειρότερά της. Αν ξέρουμε από την προηγούμενη σε τι θα αφιερώσουμε το χρόνο μας, η εβδομάδα θα ξεκινήσει δυναμικά.

5.

Εκτός από το χρόνο που αφιερώνουμε στην οικογένεια και τους φίλους μας το Σαββατοκύριακο, αφιερώνουμε και λίγο χρόνο στον εαυτό μας. Καμιά φορά ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να μείνουμε για λίγο μόνοι για να ανασυντάξουμε τις σκέψεις μας. Ας κάνουμε μια βόλτα, ας διαβάσουμε ένα βιβλίο, ας πιούμε ένα ρόφημα, ας ακούσουμε μουσική, ας διαλογιστούμε.  Ακόμα και 15-20 λεπτά μόνο θα κάνουν όλη τη διαφορά.

6.

Κάνουμε ό,τι μπορούμε ώστε να αποσυμφορήσουμε το πρωινό της Δευτέρας. Επιλέγουμε ρούχα, ετοιμάζουμε τα πράγματά μας και βάζουμε καφέ και νερό στην καφετιέρα. Αν είναι προγραμματιζόμενη, την προγραμματίζουμε. Αν όχι τη Δευτέρα με το που ξυπνάμε, πατάμε απλά το κουμπί. Και το άρωμα του καφέ πλημμυρίζει το σπίτι!

Η Δευτέρα θα είναι πάντα Δευτέρα, αλλά με λίγη προετοιμασία θα ξεκινήσει με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Θα χαρώ να διαβάσω και τα δικά σας μικρά μυστικά προετοιμασίας.  Καλή εβδομάδα!

photo by Mateus Lunardi Dutra 

Το post 6 απλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε την Κυριακή για να ξεκινήσει καλά η εβδομάδα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Το γεγονός όμως ότι μία μαμά έχει αποφασίσει – είτε συνειδητά είτε λόγω συνθηκών – να μείνει σπίτι και να μεγαλώσει τα παιδιά, δεν μειώνει την αξία της.

Έπεσα πριν από λίγο καιρό πάνω σε ένα Facebook live βίντεο του Jon Acuff. Ο Jon είναι συγγραφέας 5 βιβλίων best-seller, ομιλητής, blogger και με πολλή δυνατή παρουσία στα social media. Έχει δυο κόρες στην ηλικία των δικών μου και έτσι συσχετίζομαι πολύ με αυτά που κατά καιρούς μοιράζεται για την οικογένειά του. Ζουν στο Tennessee και η σύζυγός του δεν εργάζεται. Νιώθει καλά που είναι «μόνο μαμά» και εκνευρίζεται όταν οι άλλοι υπονοούν ότι αυτό δεν είναι αρκετό.

Ο Jon μοιράζεται τις σκέψεις του για το θέμα στο πολύ δυνατό βίντεο που που έχω ενσωματώσει πιο κάτω.

Δείτε το.

Τα αγαπημένα μου σημεία:

✔ Μία από τις πιο εκνευριστικές ερωτήσεις που δέχεται η σύζυγός μου από άλλους είναι τι άλλο κάνει εκτός από το να είναι μαμά. Και όταν εκείνη τους απαντάει με ενθουσιασμό ότι κάνει αυτό που πάντα ήθελε να κάνει, η έκφρασή τους είναι σαν να υποδηλώνει ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Κι έτσι σήμερα θέλω να σας πω ότι αν είστε μαμά και αυτό είναι το όνειρό σας, είναι αρκετό. Έχετε ήδη αρκετή αξία.

✔ Καμιά φορά πέφτουμε στην παγίδα ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι αρκετό γιατί συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους. Το σκεπτικό ότι «το γρασίδι είναι πιο πράσινο από την άλλη πλευρά του φράχτη» υπήρχε πάντα. Τώρα όμως εξ’ αιτίας των social media βλέπουμε πέρα από το φράχτη εκατομμυρίων άλλων αυλών. Αυτό μας κάνει να σκεφτόμαστε: Η ζωή τους είναι τέλεια ενώ η δική μου όχι.

✔ Με τη λογική μας ξέρουμε ότι βλέπουμε ένα μόνο στιγμιότυπο από τη ζωή τους αλλά όταν σκρολάρουμε στο Facebook ή στο Instagram πέφτουμε πάνω σε τέλειους γονείς.  Και αρχίζουμε χωρίς να το θέλουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας μαζί τους. Να θυμάστε ότι αυτό είναι μόνο ένα στιγμιότυπο. Και συχνά από την άλλη πλευρά υπάρχει μεγάλη ακαταστασία που δε βλέπουμε. Βλέπουμε την επεξεργασμένη εκδοχή της ζωής κάποιου.

✔ Αν είσαι μαμά, κάνεις ήδη αρκετά. Αλλά ίσως και να υπάρχουν και άλλα πράγματα που θέλεις να κάνεις. Μπορεί να θέλεις να είσαι μαμά και να χτίσεις μια επιχείρηση. Να είσαι μαμά και να γράψεις και ένα βιβλίο. Να είσαι μαμά και να γίνεις fitness coach. Καμιά φορά ξεχνάμε ότι η ένταση με την οποία κυνηγάμε τους στόχους μας αλλάζει ανάλογα με τις περιόδους της ζωής. Αν έχεις μικρά παιδιά αυτό αποτελεί μία κρίση. Είναι μια υπέροχη κρίση… Το να κάνεις παιδιά είναι μία κρίση που σε αποδιοργανώνει από κάθε τι άλλο στη ζωή σου.  Έχεις φτιάξει τη ζωή σου όπως θέλεις και νομίζεις ότι ξέρεις πώς θα προχωρήσει και μετά αποκτάς παιδί και αρχίζει να επικρατεί μια τρέλα. Και έτσι πρέπει. Πρόκειται για κρίση. Είναι μια υπέροχη κρίση όμως. Και πρέπει να ξέρεις ότι αργότερα θα αλλάξουν τα πράγματα.

✔  Ο χρόνος περνάει τόσο γρήγορα. Νόμιζα ότι ότι αυτή η έκφραση ήταν κλισέ κι όμως περνάει τόσο γρήγορα. Έχω μία μόνο ευκαιρία να ζήσω την παιδική τους ηλικία. Επιχειρηματικές ευκαιρίες; Βιβλία; Ομιλίες; Έχω κι άλλες ευκαιρίες. Αλλά έχω μία μόνο ευκαιρία να ζήσω την παιδική τους ηλικία.

✔ Αν είστε νέες μαμάδες και σκέφτεστε «Έχω τόσα πράγματα να κάνω και δεν μπορώ να τα κάνω» μην ανησυχείτε. Είναι μια προσωρινή περίοδος. Τώρα έχετε άλλα πράγματα για τα οποία να τρέξετε, την οικογένειά σας. Αν είστε μαμάδες, έχετε ήδη αρκετή αξία. Αν είστε μαμάδες και μεγαλώνετε μόνες τα παιδιά σας, είστε σούπερ-ηρωίδες. Οι μαμάδες που γνωρίζω που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους είναι απίστευτες. Έχετε αρκετή αξία. Θέλω να το θυμάστε αυτό.

✔ Αν γνωρίζετε κάποια μαμά που νομίζετε ότι χρειάζεται να ακούσει αυτά τα λόγια, μοιραστείτε το. Γιατί αυτό είναι το όμορφο κομμάτι των social media. Ότι μπορούμε να μοιραστούμε πράγματα. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον με ένα βίντεο ή ένα post ή ένα tweet.

✔ Έχεις ήδη αρκετή αξία.

Photo by Mateus Lunardi Dutra

Το post Ένα μήνυμα στη μαμά που είναι «μόνο μαμά» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ετοιμαστείτε να το δείτε. Όχι, όχι… Δε μοιάζει με το περσινό:

Μπισκοτόσπιτο 2014

Ούτε με το προπέρσινο…

Μπισκοτόσπιτο 2013

Ούτε καν με εκείνο του 2008!

Μπισκοτόσπιτο 2008

Το μπισκοτόσπιτό μας του 2015 είναι αυτό:

Μπισκοτόσπιτο 2015

Η φωτογραφία είναι σημερινή. Τα υλικά τα συγκέντρωσα απλώς για να βγάλω τη φωτογραφία. Το φετινό σπιτάκι δεν το φτιάξαμε ποτέ.

Παρά τις καλές μου προθέσεις και παρόλο που είχα αγοράσει τα υλικά, φέτος δεν προλάβαμε να φτιάξουμε μπισκοτόσπιτο. Τώρα για μένα αυτό είναι σοβαρό. Γιατί τα μπισκοτόσπιτα είναι μία τις δικές μας οικογενειακές παραδόσεις. Είναι μία από τις αναμνήσεις που θα έχουν τα παιδιά μου από τα παιδικά τους χρόνια. Κάθε χρόνο φτιάχνουμε ολόκληρα χωριά από μπισκοτόσπιτα! Και είμαστε πάντα περήφανοι για αυτά!

Αλλά φέτος δεν προλάβαμε. Ίσα-ίσα που προλάβαμε να φτιάξουμε και τα κουλουράκια εδώ που τα λέμε! Τα φτιάξαμε το απόγευμα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς και αυτό για να μην κεράσουμε τον Άγιο Βασίλη έτοιμα κουλουράκια… Ο Δεκέμβριος ήταν για μένα ένας απίστευτα γεμάτος μήνας και έτσι δεν προλάβαμε.

Επιτρέψτε μου να γράψω δυο λόγια παραπάνω σε αυτό το σημείο. Τα τελευταία χρόνια το να είναι κανείς απασχολημένος και να μην προλαβαίνει έχει γίνει ένα «παράσημο». Το πόσο πολύ δουλεύεις ή το πόσο πολύ τρέχεις έχει γίνει μια απόδειξη του πόσο σημαντικός είσαι.  Όσο πιο απασχολημένος είσαι, τόσο πιο σημαντικός θεωρείται ότι είσαι. Και ο ένας προσπαθεί να ξεπεράσει τον άλλο στο πόσο απασχολημένος είναι.

Σημασία όμως δεν έχει να είσαι απλώς απασχολημένος. Σημασία έχει να είσαι απασχολημένος με τα σημαντικά πράγματα. Επειδή τρέχω κι εγώ συνέχεια, οι σκέψεις αυτές με απασχολούν όλη την ώρα. Σκέφτομαι συνέχεια για το πού βάζω το χρόνο μου και επανεξετάζω συνεχώς τις επιλογές μου ώστε να βεβαιωθώ ότι δεν έχω χάσει τις ισορροπίες. Έχουν υπάρξει περίοδοι που είχα χάσει τις ισορροπίες, πιστεύω όμως ότι τώρα τις έχω βρει. Δεν βλέπω το γεγονός ότι είμαι απασχολημένη, ως επίτευγμα. Το να είμαι απασχολημένη με τα σημαντικά πράγματα είναι επίτευγμα. Ξέρω τι είναι σημαντικό στη ζωή μου και η προτεραιότητά μου είναι να αφιερώνω το χρόνο μου εκεί. Το μπισκοτόσπιτο ήταν σημαντικό για μένα, γιατί είναι μέρος των Χριστουγεννιάτικων αναμνήσεων των παιδιών μου. Παρ’ όλα αυτά φέτος δεν προλάβαμε. Το Δεκέμβριο έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τα προλάβω όλα, δημιουργήσαμε ένα σωρό άλλες όμορφες αναμνήσεις με τα παιδιά αλλά το μπισκοτόσπιτο έμεινε απ’ έξω. Ε και τι να κάνουμε; Δε θα πεθάνουμε κιόλας! Του χρόνου καλύτερα!

Παρ’ όλα αυτά αφού τελειώσαμε τα κουλουράκια (που όπως σας είπα τα φτιάξαμε κι αυτά τελευταία στιγμή), η Εβελίνα μου είπε: «Μαμά δε σου φαίνεται ότι η φετινή συνταγή ήταν ευκολότερη; Δεν κουραστήκαμε καθόλου να τα φτιάξουμε!» Και είχε δίκιο. Η φετινή συνταγή ήταν ευκολότερη γιατί φέτος πέρασα εγώ καλύτερα φτιάχνοντάς την. Και όταν η μαμά είναι χαρούμενη, όλοι είναι χαρούμενοι! Δεν το έβλεπα ως αγγαρεία που φτιάχναμε κουλουράκια. Το καταδιασκέδαζα! Κι έτσι το καταδιασκεδάσαμε όλοι!

Όταν  με είδε σήμερα να φωτογραφίζω τα υλικά μου είπε: «Θα γράψεις post για το ότι δεν προλάβαμε φέτος μπισκοτόσπιτο, σωστά;» «Σωστά» της απάντησα. Ίσως λοιπόν το φετινό μπισκοτόσπιτο που ΔΕΝ φτιάξαμε και οι σκέψεις που μοιράζομαι σήμερα εδώ, να έχουν κι αυτές τη δική τους σημασία. Το μήνυμά μου είναι το εξής: Αν πραγματικά προσπαθείτε να κάνετε όλα όσα θέλετε να κάνετε αλλά δεν προλαβαίνετε, μη βασανίζετε τον εαυτό σας. Πείτε απλώς «Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα».

Το post Καμιά φορά πρέπει απλώς να πεις: “Έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Τα καλύτερα και τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο δεν μπορεί να τα δει ούτε καν να τ’ αγγίξει κανείς. Πρέπει να τα νιώσει με την καρδιά του…»
~ Έλεν Κέλερ

Πήγαμε προχθές στη σχολική γιορτή και νιώσαμε… και τι δε νιώσαμε! Ήταν μια γιορτή αφιερωμένη στο χορό και στο μιούζικαλ κι έγινε σε ανοιχτό αμφιθέατρο της περιοχής. Στο σχολείο των κοριτσιών οι μεγάλες τάξεις του δημοτικού (Τετάρτη, Πέμπτη, Έκτη) παρουσιάζουν κάθε χρόνο πολύ καλά οργανωμένες γιορτές, που τις σχεδιάζει ακούραστα τα τελευταία χρόνια μία από τις γυμνάστριες του σχολείου. Φέτος η Εβελίνα θα συμμετείχε για πρώτη φορά ως Τεταρτάκι και μας το είχαν πει από την αρχή της χρονιάς ότι οι γιορτές των μεγάλων παιδιών είναι υπερπαραγωγές. Και όταν λέω υπερπαραγωγές δεν εννοώ ότι έχουν ξοδευτεί χρήματα. Αλλά ότι έχει επενδυθεί προσπάθεια, χρόνος, ιδρώτας από όλα τα παιδιά και από τη γυμνάστρια φυσικά.

“I am singing in the rain”

Μεταξύ αστείου και σοβαρού, λίγο πριν να φύγω για τη γιορτή έγραψα στο Facebook: «Ετοιμαζόμαστε για τη γιορτή λήξης. Να πάρω χαρτομάντιλα ή θα τα καταφέρω;» Δεν είναι ότι είμαι υπερβολικά ευαίσθητη, αλλά να εκεί στις γιορτές των παιδιών, καθώς τα βλέπω να παρουσιάζουν τη δουλειά τους, με κατακλύζουν πάντα όλες οι σκέψεις μαζεμένες. Και τελικά τα χαρτομάντιλα πάντα χρειάζονται.

Τρία ήταν τα πιο έντονα σημεία της όλης βραδιάς:

Το πρώτο ήταν όταν ανακοίνωσαν ότι «το επόμενο τραγούδι είναι αφιερωμένο στις μαμάδες που δεν είναι πια μαζί μας». Φέτος ένας συμμαθητής της Εβελίνας από άλλο τμήμα έχασε τη μαμά του. Δεν τη γνωρίζαμε αλλά όπως καταλαβαίνετε είχαμε στεναχωρηθεί πολύ. Δεν το είχαμε όμως στο μυαλό μας την Τετάρτη πηγαίνοντας στη γιορτή. Η συνειδητοποίηση εκείνη τη στιγμή ότι μία μαμά δεν μπορούσε να καμαρώσει το παιδί της να αποφοιτά από την τάξη του, έφερε το πρώτο μεγάλο κύμα συγκίνησης. Το τραγούδι ήταν το “Mamma Mia» που είναι τόσο εύθυμο και χαρούμενο, αλλά και πάλι η συγκίνηση μεγάλη.

Το δεύτερο σημείο ήταν όταν είδα την Εβελίνα στη σκηνή. Χόρεψαν «Το χρυσόψαρο» από το κοροϊδάκι της Δεσποινίδος, «A spoonful of Sugar» από τη Mary Poppins και «Crazy Girl» από τις θαλασσιές τις χάντρες. Να ξαναγράψω τα τετριμμένα; Ότι μοιάζει σαν να ‘ναι χθες που γεννήθηκε; Ε δεν τα γράφω. Αλλά φέτος μεγάλωσε τόσο πολύ… Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά. Και τώρα με τις συμμαθήτριές της, τα έδιναν όλα στη σκηνή. Τα τρελοκόριτσα! (Συγκίνηση).

“Just a spoonful of sugar helps the medicine go down”

Το τρίτο σημείο ήταν όταν μπήκε το «Baby remember my name» του Fame. Ένα απίστευτα αγαπημένο κομμάτι, που ήταν και το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς Fame που παρακολουθούσα ανελλιπώς. Πριν από λίγες μέρες η Εβελίνα μου είχε ζητήσει να της το γράψω στο mp3 player της, και έτσι το ξανάκουσα πρόσφατα. Αλλά εκεί στη γιορτή πρόσεξα και πάλι τα λόγια της της Miss Grant, της δασκάλας του χορού,  και ήταν σαν να διακτινίστικα στο παρελθόν και τα άκουγα και πάλι όπως τότε: “You’ve got big dreams? You want fame? Well, fame costs. And right here is where you start paying … in sweat.” (Έχεις μεγάλα όνειρα; Θέλεις φήμη; Ε λοιπόν η φήμη κοστίζει. Και εδώ είναι που αρχίζεις να πληρώνεις… με ιδρώτα.)

Για να είμαι ειλικρινής η φήμη ή η δόξα δεν μου κάνουν καθόλου κλικ, όμως μου κάνει κλικ όλη η υπόλοιπη φράση – και μου έκανε από τότε που έβλεπα τη σειρά. Αν έχεις μεγάλα όνειρα και θες να πραγματοποιήσεις πρέπει να αρχίσεις να πληρώνεις από τώρα, σε ιδρώτα.

Με άλλα λόγια τίποτα δε σου χαρίζεται, αν θες να πετύχεις, πρέπει να δουλέψεις σκληρά. Κάποιοι μιλάνε για τύχη – και ΟΚ μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί στη ζωή τους, μακάρι να συμβεί και σε εμάς, ευπρόσδεκτη η τύχη. Όμως από την άλλη όσο πιο πολύ δουλεύεις, τόσο πιο τυχερός γίνεσαι. 

Όπως είπε και η γυμνάστρια στο τέλος που μίλησε για λίγα λεπτά, «το λίγο-λίγο γίνεται πολύ». Μπράβο της, μπράβο σε όλους όσους βοήθησαν και μπράβο κυρίως στα παιδιά για μία εξαιρετική παράσταση υψηλού επιπέδου. Τα κορίτσια μας ξετρέλαναν, το ίδιο και τα αγόρια. Να βλέπεις τα συνήθως άχαρα αγόρια να χορεύουν το «Staying Alive» και να είναι απελευθερωμένα, να το διασκεδάζουν και να παίζουν με το κοινό… Απίστευτο! Χίλια μπράβο!

“Staying alive”

Και γράφω κάτι τελευταίο για την περίπτωση που κάποτε η γυμνάστρια της Εβελίνας ανακαλύψει το blog μου. Αν δεν είχα ακολουθήσει το δρόμο που τελικά ακολουθώ και είχα επιλέξει να εξασκήσω κι εγώ το επάγγελμα της γυμνάστριας το οποίο σπούδασα, και παρουσίαζα ένα τέτοιο αποτέλεσμα στο τέλος της χρονιάς, θα ήμουν πολύ περήφανη για τον εαυτό μου.

Σας ευχαριστούμε που διδάξατε και εσείς με τον τρόπο σας τα παιδιά μας ότι «Το λίγο-λίγο γίνεται πολύ» και ότι τα όνειρα – μέσα από σκληρή δουλειά – γίνονται πραγματικότητα.

Το post Well, fame costs δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Arbejdsglaede = Ευτυχία στη δουλειά
San Francisco office (είναι το όνομα της αίθουσας)
Επιτυχία = Ευτυχία
Ευτυχία = Επιτυχία

Το Arbejdsglaede είναι μία Σκανδιναβική λέξη η οποία σημαίνει “ευτυχία στη δουλειά”. Ως λέξη υπάρχει μόνο στη Δανία, στη Σουηδία και στη Νορβηγία και σε καμία άλλη χώρα του κόσμου. Τι να σημαίνει άραγε το ότι δεν έχουμε καν λέξη; Από την άλλη στην Ιαπωνία υπάρχει μια άλλη λέξη η λέξη, η λέξη karoshi που σημαίνει “θάνατος από την υπερβολική δουλειά”!

Το “Επιτυχία = Ευτυχία” είναι διαγραμμένο γιατί απλά δεν ισχύει. Δεν γίνεσαι πρώτα επιτυχημένος και μετά ευτυχισμένος. Όταν όμως είσαι ευτυχισμένος με αυτό που κάνεις, γίνεσαι πιο παραγωγικός, πιο δημιουργικός, κινητοποιείσαι περισσότερο και είσαι πιο ανθεκτικός στις δυσκολίες. Όταν είσαι ευτυχισμένος, κάνεις καλύτερη δουλειά και μπορείς να πετύχεις.

Στο σύντομο βίντεο παρακάτω μπορείτε να δείτε με περισσότερες λεπτομέρειες  τι στο καλό είναι το Arbejdssglaede, γιατί οι αμοιβές και τα bonus δεν είναι το μαγικό κλειδί για Arbejdsglaede και γιατί τα αποτελέσματα και οι σχέσεις  είναι. Και τέλος το αγαπημένο μου σημείο: Η ευτυχία μας, είναι προσωπική μας ευθύνη. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από την εταιρεία μας, τον προϊστάμενό μας ή τους συναδέλφους μας να κάνουν κάτι εκείνοι, για να νιώσουμε εμείς ευτυχισμένοι.

Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και εκτός δουλειάς.  Η ευτυχία μας είναι προσωπική μας υπόθεση και αν περιμένουμε από τους άλλους να μας κάνουν ευτυχισμένους… θα περιμένουμε πολύ!

Περισσότερα: What the heck is Arbejdsglaede

via Chief Happiness Officer

Το post Τι θα λέγατε για Arbejdsglaede? δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Paloma Herrera

Και αυτή είναι μία φωτογραφία των ποδιών της.

O Brian Tracy είπε: «Πρέπει να κάνεις πολλές, πολλές, μικρές προσπάθειες που κανείς δε βλέπει ή εκτιμά πριν να καταφέρεις οτιδήποτε αξιόλογο.»

Κι ένα σύντομο βίντεο από την παράσταση  Don Quixote.

[photos via & via]

Το post Τύχη; Ή σκληρή δουλειά; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Μπαμπά, να σου κάνω μία ερώτηση;»
«Ναι, βέβαια, τι είναι;»
«Πόσα λεφτά βγάζεις την ώρα;»
«Αυτό είναι δική μου δουλειά και κανενός αλλουνού. Γιατί ρωτάς;» είπε ο άντρας θυμωμένος.
«Θέλω να ξέρω. Πες μου σε παρακαλώ, πόσα βγάζεις την ώρα;»
«Αφού θέλεις να ξέρεις, βγάζω 50 ευρώ την ώρα.»
«Α…» είπε το αγόρι και κατέβασε το κεφάλι. «Μπαμπά, μπορείς σε παρακαλώ να μου δανείσεις 25 ευρώ;»

Ο πατέρας θύμωσε. «Αν ο μόνος λόγος που ρωτάς είναι για να δανειστείς λεφτά και να πας να αγοράσεις κανένα χαζοπαιχνίδι ή καμιά άλλη σαχλαμάρα, τότε να πας κατευθείαν στο δωμάτιό σου και να πέσεις στο κρεβάτι. Και να καθίσεις να σκεφτείς γιατί συμπεριφέρεσαι τόσο εγωιστικά. Δε δουλεύω εγώ κάθε μέρα για τέτοιες παιδιακίσιες επιπολαιότητες.»
Το μικρό αγόρι πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα.

Ο άντρας κάθισε μόνος του και άρχισε να φουντώνει με τις ερωτήσεις του γιου του. Πώς τόλμησε να κάνει τέτοιες ερωτήσεις μόνο και μόνο για να ζητήσει λεφτά; Μετά από λίγη ώρα, ηρέμησε και άρχισε να σκέφτεται λογικά: Ίσως να χρειάζεται τα χρήματα για να αγοράσει κάτι πραγματικά σημαντικό. Έτσι κι αλλιώς δε ζήταγε χρήματα και τόσο συχνά. Ο άντρας πήγε στο δωμάτιο του αγοριού και άνοιξε την πόρτα.
«Κοιμάσαι παιδί μου;» ρώτησε.
«Όχι μπαμπά, είμαι ξύπνιος» είπε το αγόρι.
«Σκεφτόμουν ότι ίσως σου μίλησα λίγο σκληρά προηγουμένως. Ήταν μεγάλη μέρα και έβγαλα την κούρασή μου πάνω σου. Πάρε τα 25 ευρώ που ζήτησες.»

Το αγόρι χαμογέλασε. «Ευχαριστώ μπαμπά!» φώναξε. Μετά έσκυψε κι έπιασε μερικά τσαλακωμένα χαρτονομίσματα. Όταν ο άντρας είδε ότι το αγόρι είχε κι άλλα λεφτά, άρχισε να αγριεύει και πάλι. Το αγόρι μέτρησε αργά-αργά τα λεφτά του και μετά κοίταξε τον μπαμπά του.
«Γιατί θες κι άλλα λεφτά αφού έχεις ήδη μερικά;» μουρμούρισε ο μπαμπάς.
«Γιατί πριν δεν είχα αρκετά αλλά τώρα έχω. Μπαμπά, έχω 50 ευρώ. Μπορώ να αγοράσω μία ώρα από το χρόνο σου; Σε παρακαλώ έλα νωρίς στο σπίτι αύριο. Θα ήθελα να φάμε μαζί βραδινό.»Ο μπαμπάς συγκλονίστηκε. Έβαλε τα χέρια του γύρω από το γιο του και του ζήτησε συγνώμη.

Αυτή η σύντομη ιστορία απευθύνεται σε όλους εμάς που εργαζόμαστε σκληρά στη ζωή. Ας μην αφήνουμε το χρόνο να ξεγλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να αφιερώνουμε χρόνο στους ανθρώπους που αγαπάμε. Αν αύριο κάτι μας συμβεί, η εταιρεία στην οποία εργαζόμαστε μπορεί να μας αντικαταστήσει σε λίγες μόνο ώρες. Αλλά η οικογένεια και οι φίλοι που θα αφήσουμε πίσω, θα αισθάνονται την απουσία μας για πάντα.

– Αγνώστου συγγραφέα 

Το post Μπορείς να μου δανείσεις 25€; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.