Δεν έγραψα όμως γιατί διαλέξαμε Αγγλία.

Γωνιακή pub στο Λονδίνο

Ο πρώτος λόγος ήταν ο προφανής: Να εξασκήσουν τα παιδιά τη γλώσσα που μαθαίνουν τα τελευταία 6-7 χρόνια. Ο δεύτερος όμως και σημαντικότερος ήταν άλλος:

Για να γνωρίσουμε τη Νίνα, τη διαδικτυακή κολλητή της Εβίτας.

Φιλίες πέρα από τα σύνορα

Όταν ήμουν στην ηλικία των παιδιών μου αλληλογραφούσα με ένα κορίτσι από τη Γαλλία. Η γνωριμία μας δεν έμεινε στην αλληλογραφία όμως. Μια χρονιά πήγα και τη βρήκα εγώ στη Γαλλία και μία ήρθε και με βρήκε εκείνη. Στη συνέχεια με τις σπουδές, δουλειά, οικογένεια χαθήκαμε, αλλά o Μαρκ Zuckeberg μας ένωσε και πάλι αφού ξαναβρεθήκαμε στο Facebook.

Τα παιδιά της σημερινής εποχής όμως έχουν πολλαπλάσιες ευκαιρίες να γνωριστούν με παιδιά από το εξωτερικό.

Οι δικές μου κόρες γράφουν και δημοσιεύουν ιστορίες στα Αγγλικά. Στις διάφορες πλατφόρμες δημοσίευσης αυτών των ιστοριών έχουν γνωρίσει δεκάδες συνομήλικους απ’ όλο τον κόσμο. Με κάποιους από αυτούς έχουν δεθεί περισσότερο. Και είναι λογικό να δένονται. Μιλάνε κάθε μέρα, σε αντίθεση με εμάς που ανταλλάσσαμε νέα με τους penpal μας 1 ή 2 φορές το μήνα.

Και κάπως έτσι η Εβίτα κόλλησε με τη 14χρονη Νίνα. Που – ω τη σύμπτωση – ζει στην Αγγλία.

Τα τελευταία 2 χρόνια η Νίνα είχε γίνει το τρίτο παιδί της οικογένειας. Κάθε πρωί έλεγα: “καλημέρα Εβελίνα, καλημέρα Εβίτα και καλημέρα Νίνα”! (Ακόμα το λέω όταν τη βλέπω την Εβίτα να στέλνει μήνυμα σε κάποιον το πρωί. Είμαι σίγουρη ότι είναι η Νίνα!)

Μαθαίνω καθημερινά τα νέα της. Τι έφαγε, πώς έγραψε στο διαγώνισμα, αν κοιμήθηκε καλά, αν κάνει κρύο, αν τσακώθηκε με την αδελφή της. Η Νίνα ζει στο σπίτι μας, ας μένει στην άλλη άκρη της Ευρώπης.

Λογικό λοιπόν που η Εβίτα ήθελε να πάμε Αγγλία… Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι η Νίνα ζει 350 χιλιόμετρα μακριά από το Λονδίνο που θα πηγαίναμε εμείς… Και είναι παιδί! Θα έπρεπε λοιπόν να έρθει Λονδίνο με τη μαμά της! Τι θα έλεγε άραγε η μαμά;

Προσπαθούσα να προετοιμάσω την Εβίτα για παν ενδεχόμενο γιατί δεν ήθελα να απογοητευτεί.  Τελικά η μαμά της Νίνας είπε ότι θα έρχονταν αλλά και πάλι, δεν το είχα δέσει. Αν παρουσιαζόταν κάποιο θέμα υγείας ή επαγγελματικό ή οικονομικό; Που να ξέρω εγώ τι προκλήσεις έχουν στην οικογένεια; Δεν τους ήξερα και δεν ήξερα τι θα συνέβαινε… Της έλεγα λοιπόν της Εβίτας τον τελευταίο καιρό:

“Εβίτα αν κάποια διαδικτυακή σου φίλη ερχόταν για διακοπές σε μια πόλη που είναι 350 χιλιόμετρα από την Αθήνα, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρναμε να πάμε. Το ξέρω ότι το έχουν σχεδιάσει αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Αν δεν τα καταφέρουμε αυτή τη φορά, θα τα καταφέρουμε την επόμενη. Δε θέλω να στεναχωρηθείς για κάτι που δεν εξαρτάται από εσένα. Εντάξει;”

Λίγο πριν να φύγουμε κανονίστηκαν οι τελευταίες λεπτομέρειες. Εμείς θα φτάναμε Λονδίνο το Σάββατο. Εκείνες κανόνισαν να έρθουν Λονδίνο τη Δευτέρα πρωί για να περάσουμε τη μέρα μαζί. Το βράδυ της Δευτέρας έκλεισαν να μείνουν Λονδίνο και την επόμενη το μεσημέρι θα επέστρεφαν.

Η αγωνία κορυφωνόταν!

Η μεγάλη μέρα

Τη Δευτέρα το πρωί ξυπνήσαμε, πήγαμε για πρωινό και περιμέναμε την άφιξη της Νίνας και της μαμάς της. Όσο ταξίδευαν προς Λονδίνο η Νίνα έστελνε μηνύματα στην Εβίτα και της έλεγε πόσο κοντά είχαν πλησιάσει. Θα έφταναν σε πέντε ώρες… Σε τρεις… Σε μία… Μπήκαν Λονδίνο… Η Νίνα φωτογράφιζε και ανέβαζε στο instagram κόκκινα λεωφορεία και δρόμους του Λονδίνου. Είχαν φτάσει… Το ραντεβού κανονίστηκε. Θα συναντιόμασταν έξω από το σταθμό του μετρό Earls Court.

Μέναμε εκεί κοντά και ξεκινήσαμε να πάμε προς τα εκεί με τα πόδια. Εγώ κρατούσα τη φωτογραφική, η Εβελίνα το κινητό (απ’ όπου και το παρακάτω βίντεο) και ήμασταν έτοιμες να απαθανατίσουμε τη μεγάλη συνάντηση της Εβίτας με τη Νίνα.

Ήμασταν στα 200 μέτρα από το σταθμό όταν η Εβίτα εντόπισε από μακριά τη Νίνα. Και τότε είδα μία σκηνή που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Με την άδεια της Εβίτας και της Νίνας, δείτε την κι εσείς στο ενσωματωμένο βίντεο:

Κάποιες σκέψεις για τις online φιλίες

Οι online γνωριμίες μπορεί να εξελιχθούν σε υπέροχες φιλίες. Κι εγώ έχω γνωρίσει εκατοντάδες αξιόλογους ανθρώπους μέσω διαδικτύου. Ένα μεγάλο ποσοστό φίλων, συνεργατών, μαθητών μου είναι άνθρωποι που δεν γνώριζα πριν να φτιάξω το blog. Όμως οι online γνωριμίες των παιδιών μας θέλουν μια ιδιαίτερη προσοχή. Καμιά φορά νομίζουμε ότι οι κίνδυνοι του διαδικτύου είναι να πέσουν τα παιδιά πάνω σε κάποιον παιδόφιλο.

Και βέβαια υπάρχει και αυτός ο κίνδυνος, αλλά υπάρχουν κι άλλοι λιγότερο προφανείς. Στο διαδίκτυο τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν κάθε λογής παιδιά: Παιδιά με προβλήματα. Παιδιά που περνάνε δύσκολη περίοδο ή έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Παιδιά που ξαφνικά εξαφανίζονται και οι διαδικτυακοί φίλοι δεν ξέρουν τι έχει συμβεί. Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζεται να είμαστε συνέχεια δίπλα στα παιδιά να συζητάμε, να τα συμβουλεύουμε και να τα μαθαίνουμε πώς να σκέφτονται (όχι τι να σκέφτονται).

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί το γεγονός ότι η γνωριμία της Εβίτας με τη Νίνα εξελίχθηκε σε μία υπέροχη φιλία δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Οι διαδικτυακές συναναστροφές των παιδιών μας χρειάζονται την ίδια προσοχή με τις υπόλοιπες συναναστροφές, για να μην πω μεγαλύτερη.

Η ίδια φωτογραφία σε μεγέθυνση: Ο κόσμος παρακολουθεί με απορία!

Με τις πιτζάμες στην Oxford Street

Και για να αλλάξουμε κλίμα, θα σας αποκαλύψω – όπως είχα υποσχεθεί – το λόγο για τον οποίο άφησα την κόρη μου να κυκλοφορεί με τις πιτζάμες στους δρόμους του Λονδίνου.

Ένα από τα πράγματα που θέλανε να κάνουν οι δυο φίλες ήταν να αγοράσουν ίδιες ολόσωμες πιτζάμες (τύπου onesie) για να τις  φοράνε το χειμώνα.

Και πράγματι πήγαμε σε ένα πολυκατάστημα και διάλεξαν δυο ίδιες ολόσωμες πιτζάμες. Στο μέρος που καθίσαμε στη συνέχεια για φαγητό τους μπήκε η ιδέα να φορέσουν τις πιτζάμες για να βγάλουν μία αναμνηστική φωτογραφία. Δε μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο οπότε δεν υπήρχε άλλη λύση από το να τις φορέσουν κάπου εκεί που ήμασταν.  Δεν είχαμε αντίρρηση να φορέσουν τη πιτζάμα για μια γρήγορη φωτογραφία για να έχουν κάτι να θυμόνται αλλά πού; Πώς;

Σκέφτηκαν να πάνε στην τουαλέτα να τις φορέσουν πάνω από τα ρούχα – όχι ό,τι καλύτερο αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση – αλλά τελικά για διάφορους λόγους το σχέδιο ναυάγησε και επέστρεψαν στο τραπέζι απογοητευμένες.

Και τότε μπήκε σε εφαρμογή το πλάνο B: Θα τις φορούσαν πάνω από τα ρούχα εκεί στο τραπέζι.

Με συνοπτικές διαδικασίες φόρεσαν τις πιτζάμες! Τώρα έμενε να βγάλουμε τη φωτογραφία. Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο και τελικά δεν ήταν και τόσο εύκολο να βγάλουμε τη φωτογραφία ανάμεσα στους ανθρώπους που έτρωγαν. Κοιταχτήκαμε με τη μαμά της Νίνας και συνεννοηθήκαμε με τα μάτια.

Η “μικρή τρέλα” της απλής φωτογραφίας, επρόκειτο να εξελιχθεί σε μεγάλη. Θα τις αφήναμε να βγουν στο δρόμο με τις πιτζάμες. Και κάπως έτσι ανοίξαμε την πόρτα του μαγαζιού και ξεχυθήκαμε στην Oxford Street, έναν από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους του Λονδίνου, 2 μαμάδες, 3 παιδιά, τα 2 με πιτζάμες.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Περιττό να πω ότι γελάγαμε όλοι ακατάπαυστα. Όσο για εκείνες; Είχαν παλαβώσει. Ξεκαρδίζονταν, χόρευαν, έλεγαν αστεία. Παραλίγο να αρχίσουν να κάνουν show στους δρόμους! Το καλό είναι ότι στο Λονδίνο τα βλέπεις όλα. Δεν υπάρχει τίποτα που ΔΕΝ θα δεις στους δρόμους του Λονδίνου. Ακόμα και δυο έφηβα παιδιά που περπατάνε με τις πιτζάμες ενώ οι μαμάδες τους και η μεγάλη αδελφή φωτογραφίζουν και βιντεοσκοπούν. Κάτι ξέρω που το λέω… Κάτι ξέρω…

Στην επιστροφή στο μετρό το πήγαμε πολύ μακριά. Είχαμε αρχίσει να φανταζόμαστε τι θα λένε  μια μέρα στα εγγόνια τους. Θα ρωτάνε τα εγγόνια: “Εσύ τι έκανες γιαγιά όταν ήσουν 13-14;” Κι εκείνες θα απαντάνε: “Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τρέλες κάναμε εμείς στα νιάτα μας.  Δεν μπορείτε να φανταστείτε… Ωραία χρόνια…”

Ήταν ένα 24ωρο γεμάτο συγκινήσεις, χαρές και γέλια. Ήταν ένα 24ωρο γεμάτο αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα θυμόνται μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής τους. Αισθάνομαι ευγνώμων και πολύ τυχερή που έβαλα κι εγώ ένα μικρό πετραδάκι ώστε να γίνουν αυτές οι αναμνήσεις πραγματικότητα. Πάμε για τις επόμενες!

Διαβάστε τα υπόλοιπα posts της σειράς “Διακοπές στο Λονδίνο” εδώ:

• Ταξίδι στο εξωτερικό με παιδιά: 6 οφέλη (+ εντυπώσεις από το ταξίδι μας στο Λονδίνο)
• London Story #1 (Αυτό εδώ το post)
• London Story #2: Πώς να μη χάσεις το παιδί σου στο Λονδίνο (ή αλλού!)
• London Story #3: Να τι έπαθα όταν είδα το Αλαντίν το μιούζικαλ

Το post London Story #1: Ο πραγματικός λόγος που πήγαμε διακοπές στην Αγγλία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εμείς με τις συμμαθήτριές μου χαθήκαμε μετά το σχολείο. Ίσως επειδή μέναμε σε διαφορετικές περιοχές. Ίσως επειδή όταν αποφοιτήσαμε δεν υπήρχε εύκολος τρόπος κρατήσουμε επαφή (π.χ. το facebook). Ίσως επειδή ανυπομονούσαμε να μεγαλώσουμε και να αφήσουμε πίσω μας τη μαθητική ζωή… Με τη μόνη που διατήρησα στενή επαφή είναι η Στέλλα, με την οποία παραμένουμε κολλητές από το νηπιαγωγείο. Είναι εξάλλου και η νονά της Εβίτας!

Τα τελευταία χρόνια, οι συμμαθήτριες αρχίσαμε να ξαναβρισκόμαστε στο Facebook. Δε βιαστήκαμε να κάνουμε reunion. Όμως πριν από κάποιους μήνες αρχίσαμε να μιλάμε πιο συστηματικά σε ένα κλειστό group. Έγινε μια μια πρώτη συνάντηση, που δεν πήγα, και έγινε η δεύτερη χθες, που πήγα.

Είχα πολύ αγωνία να τις ξαναδώ. Είχα στο μεταξύ μάθει τα νέα τους αλλά ήθελα να τις δω και από κοντά. Στο μεταξύ όταν πρόκειται να συναντήσεις συνομίληκους από το σχολείο τόσα χρόνια μετά, αναρωτιέσαι εκτός των άλλων, πώς να είναι στην εξωτερική τους εμφάνιση. Ίσως επειδή είμαστε στη φάση της ζωής μας που νιώθουμε ότι μεγαλώνουμε. Εγώ για παράδειγμα τους τελευταίους μήνες σκέφτομαι συχνά: “Πάει, δε βλέπω πια τίποτα χωρίς γυαλιά”. Ή… “Αυτό ήταν… μεγάλωσα!” και άλλα τέτοια ανόητα. Αλλά τι; Ψέματα να πω; Τα σκέφτομαι!

Αναρωτιόμουν λοιπόν πώς θα έμοιαζαν οι συμμαθήτριές μου, ώσε να μπορέσω να καταλάβω αν έχουμε μεγαλώσει ή όχι.  Σκεφτόμουν: “Έχει γούστο να πάω εκεί και να τις δω ταλαιπωρημένες και κουρασμένες. Αμάν! Αυτό θα σημαίνει ότι είμαι κι εγώ ταλαιπωρημένη και κουρασμένη! Θα είναι τελειωτικό αυτό το χτύπημα. Mark Zuckeberg σε τι περιπέτειες μας έχεις βάλει! Αν δεν είχες φτιάξει το facebook, τίποτα από αυτά δε θα γινόταν!”

Και πας εκεί και τις βλέπεις. Και είναι όλες μέσα στα χαμόγελα… Και είναι όλες λαμπερές και όμορφες! Και δεν έχουν αλλάξει καθόλου! Εντάξει, δηλαδή, δεν είναι δυνατόν να μην έχουν αλλάξει καθόλου… Είμαστε πλέον… ενήλικες! Αλλά τα κορίτσια που θυμάμαι, τα κορίτσια που μοιραστήκαμε τα παιδικά μας χρόνια,  οι συμπαίκτριές μου στο λάστιχο ήταν όλες εκεί.

Και μιλάς και γελάς και περνάς τέλεια και κάνεις σχέδια για το επόμενο μεγαλύτερο reunion. Και  φεύγεις ανανεωμένη. Και όσον αφορά το θέμα της ηλικίας, οι ανόητες σκέψεις που είχες πριν έχουν εξαφανιστεί. Σκέφτεσαι: “Καλέ… Είμαστε ακόμα νέες! Τι με έπιασε να έχω αμφιβολίες ότι γερνάμε; Ποιος γερνάει; Όχι πάντως εμείς!”

Παρ’ όλα αυτά όταν φτάνεις στο σπίτι η μικρή σου κόρη, σε προσγειώνει απότομα. Γιατί σου κάνει μία ερώτηση που δεν περίμενες να ακούσεις. Σε ρωτάει: “Λοιπόν; Βγάλατε καμιά σέλφι;”

Γκντουπ!

Τότε νιώθεις να χάνεις το πάτωμα κάτω από τα πόδια σου. Δεν το σκεφτήκαμε να βγάλουμε σέλφι! Ζητήσαμε από μια κοπέλα και από τον σερβιτόρο να μας βγάλει. Δηλαδή πιο “old school”, πεθαίνεις. Καλέ κορίτσια, τι μας έπιασε και βάλαμε άλλους να μας βγάλουν φωτογραφία; Δηλαδή έλεος! Τι τα έχουμε τα smart phone?

Να ‘μαστε λοιπόν. Η τελευταία φορά που μας βλέπετε φωτογραφημένες από άλλους. Στην επόμενη συνάντηση με τα σέλφι στικς! Γιατί οι συμμαθήτριες, κανονίζουμε νέα συνάντηση. Τώρα που αρχίσαμε να βρισκόμαστε, δε σταματάμε! Μια φορά συμμαθήτριες, πάντα συμμαθήτριες. ❤️

Στέλλα, Άσπα, Κατερίνα, Καίτη

Κατερίνα, Στέλλα, Άσπα, Σοφία, Δόξη, Κατερίνα, Ράνια, Καίτη

Υ.Γ. Καταφέραμε να κάνουμε τη διπλανή (ξινή) κυρία να μας κάνει παρατήρηση γιατί γελάγαμε δυνατά και την ενοχλήσαμε. Μάλλον τις βασανίζαμε τις δασκάλες μας. Μάλλον τα είχαν δει όλα μαζί μας! 😉

Το post Μια φορά συμμαθήτριες, πάντα συμμαθήτριες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

“Ο Μαρκ πήγαινε σπίτι του με τα πόδια από το σχολείο μια μέρα, όταν είδε ένα αγόρι που περπατούσε λίγο πιο μπροστά να σκοντάφτει και να του πέφτουν τα βιβλία, δυο μπλούζες, ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ, ένα γάντι και ένα μικρό κασετόφωνο. Ο Μαρκ έσκυψε και βοήθησε το αγόρι να μαζέψει τα σκορπισμένα αντικείμενα. Καθώς πήγαιναν προς την ίδια κατεύθυνση τον βοήθησε με το κουβάλημα. Έμαθε ότι το όνομα του παιδιού ήταν Μπιλ, ότι του άρεσαν τα βιντεοπαιχνίδια, το μπέιζμπολ και η Ιστορία, ότι δυσκολευόταν στα άλλα μαθήματα κι ότι τα είχε μόλις χαλάσει με το κορίτσι του.

Έφτασαν πρώτα στο σπίτι του Μπιλ, ο οποίος κάλεσε μέσα τον Μαρκ για αναψυκτικό και τηλεόραση. Το απόγευμα πέρασε ευχάριστα με γέλια και κουβεντούλα και μετά ο Μαρκ γύρισε σπίτι. Συνέχισαν να βλέπονται στο σχολείο, έφαγαν κανά-δυο φορές μαζί και αποφοίτησαν και οι δύο από το γυμνάσιο. Κατέληξαν στο ίδιο Λύκειο, και διατηρούσαν επαφή όλα αυτά τα χρόνια. Τελικά έφτασε το πολυπόθητο έτος της αποφοίτησης και τρεις εβδομάδες πριν να τελειώσουν ο Μπιλ ζήτησε στον Μαρκ να μιλήσουν. 

Ο Μπιλ του θύμισε την ημέρα που πρωτογνωρίστηκαν. “Είχες ποτέ αναρωτηθεί γιατί κουβαλούσα τόσα πολλά πράγματα στο σπίτι εκείνη την ημέρα;” ρώτησε ο Μπιλ. “Βλέπεις είχα καθαρίσει το ντουλάπι μου στο σχολείο γιατί δεν ήθελα να το βρει χάλια αυτός που θα το παραλάμβανε. Είχα κρύψει μερικά από τα υπνωτικά χάπια της μητέρας μου και πήγαινα στο σπίτι για να αυτοκτονήσω. Αλλά αφού περάσαμε λίγη ώρα μαζί γελώντας και μιλώντας, συνειδητοποίησα ότι θα είχα χάσει αυτές τις στιγμές και πιθανόν οποιεσδήποτε άλλες ακολουθούσαν. Βλέπεις λοιπόν Μαρκ, όταν μάζεψες τα βιβλία μου εκείνη την ημέρα, έκανες πολύ περισσότερα. Έσωσες τη ζωή μου.”  

Με την ευχή ότι τα παιδιά μας θα ΕΧΟΥΝ στη ζωή τους φίλους που θα στέκονται δίπλα τους στις καλές και στις κακές στιγμές.

Με την ακόμα μεγαλύτερη ευχή ότι θα ΕΙΝΑΙ οι φίλοι που θα στέκονται δίπλα στους άλλους στις καλές και στις κακές στιγμές.

Photo: Brett Davies
via Chicken Soup for the Soul

Το post Καμία πράξη, όσο μικρή κι αν είναι δεν πάει χαμένη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πέρσι μια φορά σε ένα διάλειμμα, είχε γίνει ένας γερός καυγάς. Δυο αγόρια της τάξης, τα πιο ζωηρά, που είχαν κόντρες μεταξύ τους από την πρώτη δημοτικού, πιάστηκαν στα χέρια. Είχα γράψει τότε αναλυτικά για τον καυγά, γιατί είχε πρωταγωνιστήσει και η Εβελίνα, όταν αργότερα μέσα στην τάξη σηκώθηκε όρθια και τα ‘βαλε με τους συμμαθητές της. Όχι με εκείνους που πιάστηκαν στα χέρια, αλλά με όλους τους άλλους που κάθονταν και έβλεπαν. (Διαβάστε το εδώ: Να μην παραμένεις απλός θεατής).

Φέτος πήγαν πρώτη γυμνασίου. Το «χειρότερο» τμήμα διαλύθηκε, καθώς τα παιδιά μοιράστηκαν στα 5 τμήματα της πρώτης. Τα ζωηρά παιδιά από τη μία μεγάλωσαν, από την άλλη μπήκαν σε ένα περιβάλλον με μεγαλύτερα παιδιά. Είναι διαφορετική η ψυχολογία όταν γίνεσαι και πάλι πρωτάκι. Τα δυο παιδιά που πέρσι είχαν πιαστεί στα χέρια, πήγαν σε διαφορετικά τμήματα. Κανείς από τους δύο δεν ήταν στο τμήμα της Εβελίνας και έτσι σταμάτησα να μαθαίνω νέα τους.

Ώσπου την προηγούμενη εβδομάδα, η Εβελίνα μου ανέφερε ένα νέο περιστατικό με πρωταγωνιστές και πάλι τα δυο παιδιά. Μόνο που αυτή τη φορά το περιστατικό ήταν πολύ διαφορετικό.

Ο ένας από τους δύο, ας τον ονομάσουμε Γιώργο, ανακοίνωσε ότι ήταν η τελευταία του μέρα στο σχολείο γιατί μετακομίζουν στην Αγγλία. Χαιρέτησε τα μισά παιδιά στο διάλειμμα, αλλά μόλις χτύπησε το κουδούνι, πέρασε από όλα τα τμήματα της πρώτης την ώρα του μαθήματος, για να αποχαιρετήσει όλα τα παιδιά.

Στο τμήμα της Εβελίνας φέτος, είναι μόνο δύο κορίτσια από το περσινό τμήμα οπότε ο αποχαιρετισμός δεν αφορούσε και τόσο την πλειοψηφία του τμήματος. Ο Γιώργος μπήκε λοιπόν στην τάξη και είπε ότι φεύγει. Η Εβελίνα τότε, για να τον αποχαιρετήσει ανέβηκε όρθια πάνω στην καρέκλα της και έκανε με το χέρι της το σήμα “peace”.

Μάς τα διηγόταν αυτά στο αυτοκίνητο, ενώ εγώ οδηγούσα κι εκείνη με την αδελφή της ήταν στο πίσω κάθισμα. Και ξαφνικά, καθώς την φαντάστηκα να στέκεται όρθια στην καρέκλα της να τον αποχαιρετάει, δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου. Δεν ξέρω γιατί. Επρόκειτο για ένα παιδί με το οποίο δεν είχαν κάνει ποτέ παρέα, και όποτε άκουγα για αυτόν ήταν για κάτι ενοχλητικό που είχε κάνει. Παρ’ όλα αυτά συγκινήθηκα. Πέρσι την ημέρα του άγριου καυγά τον είχε υποστηρίξει. Και για μία ακόμα φορά του έδειχνε με τον τρόπο της ότι νοιαζόταν. Όρθια πάνω στην καρέκλα της, παρ’ όλο που ο καθηγητής της ήταν μέσα στην τάξη, κάνοντας το τελευταίο “peace”. Λέγοντας στον συμμαθητή της το τελευταίο αντίο.

Έχει και συνέχεια: Ο Γιώργος πήγε μετά από το τμήμα που ήταν το δεύτερο ζωηρό παιδί, ας το πούμε Δημήτρη. Και τότε ο Δημήτρης, δεν μπόρεσε να κρατηθεί και ξέσπασε σε κλάματα. Δεν ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες, καθώς δεν ήταν μπροστά η Εβελίνα, της τα μετέφεραν κι εκείνης άλλοι συμμαθητές που ήταν παρόντες.

Μόλις άκουσα για το ξέσπασμα του Δημήτρη, ακόμα περισσότερα δάκρυά άρχισαν να τρέχουν. «Τώρα εγώ γιατί κλαίω;» είπα στα κορίτσια. Η Εβίτα που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε μιλήσει, είπε:«Γιατί εγώ; Εγώ γιατί κλαίω;» Γύρισα και την κοίταξα. Ήταν και τα δικά της μάτια γεμάτα δάκρυα.

Γιατί κλαίγαμε;

Δεν ξέρω.

Ίσως κλαίγαμε γιατί λυπόμασταν που ένα παιδί που ξέρουμε από το Νηπιαγωγείο – ναι αυτό το ζωηρό παιδί που έμπλεκε συνέχεια – αναγκάζεται να μετακομίσει.

Ίσως κλαίγαμε γιατί μπαίναμε στη θέση του – να αφήνει πίσω του τη χώρα του, τη γειτονιά του, το σπίτι του, για να πάει κάπου που δεν γνωρίζει κανέναν σε μια τόσο δύσκολη ηλικία.

Ίσως κλαίγαμε γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι ο χρόνος τελειώνει. Πάντα νομίζεις ότι έχεις χρόνο και τελικά μια μέρα καταλαβαίνεις ότι σώθηκε. Και μια τέτοια μετακόμιση κόβει δεσμούς. Η Εβελίνα έλεγε πάντα κάτι σοφό, από αυτά τα σοφά που σε κάνουν να θαυμάζεις αυτόν που τα λέει: Αν κάποιον δεν τον συμπαθείς, σημαίνει ότι δεν τον έχεις γνωρίσει ακόμα. Εκείνη είχε συνειδητά προσπαθήσει – και τα είχε καταφέρει – να δει τα καλά στοιχεία του Γιώργου. Τον είχε γνωρίσει. Άλλα παιδιά δεν είχαν προλάβει και τώρα δε θα προλάβουν ποτέ.

Ίσως κλαίγαμε γιατί κάτω από δυο σκληρά παιδιά, που δεν το χουν σε τίποτα να πιαστούν στα χέρια, βρίσκονται δυο ευαίσθητες ψυχές.

Εύχομαι η νέα του ζωή να είναι γεμάτη με αυτό με το οποίο τον αποχαιρέτισε η Εβελίνα: Peace, ειρήνη. Και μαζί με την ειρήνη ας είναι γεμάτη με χαρά, φίλους και σπουδαίες ευκαιρίες.

Peace out dude. Καλή νέα αρχή. Όλα να πάνε καλά.

Το post Το τελευταίο “peace” δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τα κορίτσια φιλοξενούν μια φίλη τους οπότε έχω τρία 3 κορίτσια ηλικίας 7, 8, 9 στο ίδιο σπίτι. Λιώνεις από γλύκα!

— Aspa (@aspaonline) June 3, 2012

Οι κόρες μου δεν είναι τα “τυπικά” κορίτσια με τα φορέματά τους και τα κοκαλάκια τους και τις κούκλες τους. Tους αρέσουν κι αυτά, δε λέω!  Αλλά από παιχνίδια τους αρέσουν και τα κοριτσίστικα και τα αγορίστικα και κάνουν καλή παρέα τόσο με αγόρια όσο και με κορίτσια.  Αλλά με ένα επιπλέον κορίτσι στο σπίτι, το γλυκό ήρθε κι έδεσε και η ζυγαριά έγειρε ξεκάθαρα προς “υπεργλυκουλίτιδα”.

♥ Οι τρεις φίλες ξάπλωσαν πάνω στο χαλί και αντάλλαξαν αυτοκόλλητα, όπως κάναμε εμείς στην ηλικία τους…

♥ Παίξανε (ή μάλλον παίζανε non-stop) λάστιχο, το αγαπημένο κοριτσίστικο παιχνίδι των δικών μας παιδικών χρόνων. Αχ, χτύπαγε το κουδούνι και ξεχυνόμασταν στο προαύλιο για να προλάβουμε! Πολύ χάρηκα που τις είδα κι εκείνες να το παίζουν!

♥ Καθορίζανε σειρά για το ποια θα κάνει κάτι πρώτη φωνάζοντας δυνατά: “Πρώτη” και μετά “δεύτερη”. Κι αν είχανε αμφιβολία για το ποια πρόλαβε να το πει, λύνανε τις διαφωνίες τους με “Πέτρα, ψαλίδι, μολύβι, χαρτί.”

♥ Είδανε Μαλλιά Κουβάρια, ξαπλωμένες στον καναπέ. Το ποπ κορν “έρεε” άφθονο φυσικά. Κι άκουσα κι ένα ολοκάθαρο “μπλιαχ” στο τέλος όταν η Ραπουνζέλ φίλησε τον καλό της στο στόμα. (Ως γνωστόν το μόνο πιο αηδιαστικό από το να φιλήσεις κάποιον στο στόμα είναι να φιλήσεις σαλούφα.) Και επιπλέον σχολίασαν πόσο απαράδεκτο είναι που η Ραπουνζέλ αποφάσισε να παντρευτεί σε ηλικία 18 χρονών!

♥ Κοιμήθηκαν στρωματσάδα, και οι τρεις στο ίδιο δωμάτιο. Γέλια ακούγονταν μέχρι αργά, μέχρι να τις πάρει ο ύπνος. Τα κοριτσίστικα χαχανίσματα είναι αναμφίβολα το καλύτερο βάλσαμο για την ψυχή!

♥ Τίμησαν ιδιαίτερα το κέηκ σοκολάτα που τους έφτιαξα. Εμ, κορίτσια και σοκολάτα ταιριάζουν γάντι. Δαχτυλάκια που βουτούσαν στο γλάσσο, δεύτερα κομμάτια και πασαλειμμένα στοματάκια…

♥ Μιλούσαν, μιλούσαν, μιλούσαν. Διάλογοι όπως:

“Την ‘τελεία στον αέρα’ την έχετε κάνει στο σχολείο; Εκείνη που διαρκεί πιο πολύ από το κόμμα αλλά πιο λίγο από την τελεία;” (=άνω τελεία).

ή

“Το γυμνάσιο είναι τέλειο. Γιατί επιτρέπεται να παίζουμε μπουγέλο!”

ή

“Εσύ τι χρώμα σιδεράκια θα βάλεις;”

 Ωραία ήταν… Ήταν απολαυστικό να έχω τρία κορίτσια στο σπίτι! Για να επανέλθει όμως η ισορροπία, το τριήμερο έκλεισε “αγορίστικα”, με επίσκεψη στους δίδυμους φίλους τους για να ξεκλειδώσουν κάποια επίπεδα στο Mario Kart και για να παίξουν και λίγο Ninjago.

Whatever!

Το post Τρία κορίτσια στο σπίτι: Υπεργλυκουλίτιδα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.