Βιάζομαι συνέχεια και δε μου αρέσει – μισώ τη βιασύνη. Χθες όλη μέρα βιαζόμουν. Μιλούσα βιαστικά, περπατούσα βιαστικά, οδηγούσα βιαστικά. Ακόμα και το καληνύχτισμα των παιδιών, που είναι συνήθως μια ήρεμη και χαλαρή διαδικασία, το έκανα βιαστικά επειδή στις 9.30 είχα επαγγελματική συνάντηση. Η συνάντηση τέλειωσε κατά τις 2 το βράδυ. Αδύνατον φυσικά να κοιμηθώ, […]
Συνεννοούμαστε εμείς οι δύο
Στη χθεσινή διαδρομή από το σχολείο προς το σπίτι, διάλογος με την Εβελίνα: Εβελίνα: Μαμά μπορούμε να πάμε το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο; Εγώ: Γιατί τι έχεις να πάρεις; Εβελίνα: Κοίταξε να δεις μαμά. Στο σχολείο έχουμε ένα μυστικό κλαμπ. Ένα κλαμπ πρακτόρων. Εγώ είμαι αρχηγός σε αυτό το κλαμπ. Εγώ: Ναι ε; Και τι κάνετε; Εβελίνα: Έχω μία […]
Μία ξεκαρδιστική και μία τρυφερή καληνύχτα
Αρρωστούλα η Εβίτα εδώ και λίγες μέρες και εγώ εκτελώ καθήκοντα – τι άλλο; – νοσοκόμας. Το Σάββατο το βράδυ το καληνύχτισμά μου και με τα δύο κορίτσια είχε γεύση από όλη αυτή την ταλαιπωρία. Η ξεκαρδιστική καληνύχτα, στο δωμάτιο της Εβελίνας – Μαμά η αρρώστια της Εβίτας ήταν τελικά πολλή σοβαρή! Δεν είναι πράγμα αυτό […]
Οι μαγικές πέτρες
Την πρώτη μέρα του σχολείου είχα πάει κι εγώ το πρωί στο σχολείο μαζί με τα παιδιά. Λίγο πριν να χτυπήσει κουδούνι, με πήγαν στο δασάκι (που είναι το αγαπημένο τους μέρος για παιχνίδι) για να μου το δείξουν. Μου έδειξαν τις δύο αυτές πέτρες. «Να εδώ παίζουμε!» μου είπαν. «Πού δηλαδή;» απάντησα. «Να εδώ σε […]
Respect
Προχθές ήταν τα γενέθλιά μου. Τώρα που είμαι ενήλικη (λέμε τώρα), δε θεωρώ τα γενέθλιά μου τόσο σημαντικά όσο παλαιότερα. Και παρόλο που στο blog μου μοιράζομαι ένα σωρό προσωπικές ιστορίες, το πιθανότερο είναι ότι δε θα αναφερόμουν καν στο τι έγινε προχθές. Οι κόρες μου όμως είχαν άλλη άποψη για το πόσο σημαντικά ήταν […]
