Πάντοτε σταματούσα μπροστά στο ράφι με τα κοκκαλάκια. Σταματάω ακόμα και σήμερα. Καμιά φορά αγοράζω κι άλλα, παρόλο που δεν τα χρειαζόμαστε. Όταν ήμουν μικρή χτένιζα τις κούκλες μου… Και πριν από λίγα χρόνια απέκτησα τις δικές μου ζωντανές κούκλες για να χτενίζω. Και οι δικές μου ζωντανές κούκλες άξιζαν τα καλύτερα κοκκαλάκια. Τα περισσότερα […]
Τι θέλει η κόρη μου από μένα
Κάρτα που μου έφτιαξε η Εβελίνα πριν από λίγες μέρες… Και στο πίσω μέρος εξηγεί περισσότερο… «Είμαι χαρούμενη γιατί έχεις ένα μεγάλο χαμόγελο!» Μία υπενθύμιση για όλους εμάς τους γονείς. Άλλωστε, πώς μπορεί ένα παιδί να μη γελάει όταν γελάει η μαμά του;
Σκουπιδάκια στα μάτια μου…
Οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι σε λιγότερο από δύο εβδομάδες και δεν υπάρχει πλέον ούτε δευτερόλεπτο ελεύθερο στο πρόγραμμά μου. Το Σαββατοκύριακο τα κορίτσια με έβλεπαν να φεύγω και να έρχομαι, να μιλάω συνεχώς στο τηλέφωνο και να δουλεύω non-stop. Συχνά τους έκανα παρατήρηση ότι μιλάνε δυνατά και τους ζητούσα να κάνουν ησυχία. Είχαμε και μια-δυο […]
Πρωτομαγιά. Κάνε μια ευχή!
Είναι Πρωτομαγιά και έχουμε πάει σε κοντινό παρκάκι να κόψουμε λουλούδια για το στεφάνι μας. Πλήρως εξοπλισμένοι, με καλάθια, ψαλίδια, σπάγγο, γάντια. Σκηνή 1 Χωριζόμαστε. Ο καθένας με το δικό του καλάθι τραβάει προς τη δική του κατεύθυνση. Μετά συναντιόμαστε στο τραπέζι πικνικ που υπάρχει και αρχίζουμε να φτιάχνουμε το στεφάνι. Και οι ατάκες αρχίζουν […]
Νευριάζω. Στεναχωριέμαι. Χαμογελάω.
Νευριάζω Είμαι τσαντισμένη. Οδηγώ. Οι μικρές είναι στο πίσω κάθισμα και αντιλαμβάνονται ότι η ένταση αρχίζει και συσσωρεύεται καθώς τους μιλάω. Πετάγεται λοιπόν η Εβελίνα και λέει με δυνατή φωνή: “Μαμά πάρτο αργά. Ανέπνευσε!” Μόλις συνειδητοποιώ τι είπε, τα ξεχνάω όλα. Λύνομαι στο γέλιο. Η Εβίτα ακούγοντάς με να γελάω προσθέτει: “Δεν είναι και τόσο αστείο όσο […]
