Δεν έγραψα όμως γιατί διαλέξαμε Αγγλία.

Γωνιακή pub στο Λονδίνο

Ο πρώτος λόγος ήταν ο προφανής: Να εξασκήσουν τα παιδιά τη γλώσσα που μαθαίνουν τα τελευταία 6-7 χρόνια. Ο δεύτερος όμως και σημαντικότερος ήταν άλλος:

Για να γνωρίσουμε τη Νίνα, τη διαδικτυακή κολλητή της Εβίτας.

Φιλίες πέρα από τα σύνορα

Όταν ήμουν στην ηλικία των παιδιών μου αλληλογραφούσα με ένα κορίτσι από τη Γαλλία. Η γνωριμία μας δεν έμεινε στην αλληλογραφία όμως. Μια χρονιά πήγα και τη βρήκα εγώ στη Γαλλία και μία ήρθε και με βρήκε εκείνη. Στη συνέχεια με τις σπουδές, δουλειά, οικογένεια χαθήκαμε, αλλά o Μαρκ Zuckeberg μας ένωσε και πάλι αφού ξαναβρεθήκαμε στο Facebook.

Τα παιδιά της σημερινής εποχής όμως έχουν πολλαπλάσιες ευκαιρίες να γνωριστούν με παιδιά από το εξωτερικό.

Οι δικές μου κόρες γράφουν και δημοσιεύουν ιστορίες στα Αγγλικά. Στις διάφορες πλατφόρμες δημοσίευσης αυτών των ιστοριών έχουν γνωρίσει δεκάδες συνομήλικους απ’ όλο τον κόσμο. Με κάποιους από αυτούς έχουν δεθεί περισσότερο. Και είναι λογικό να δένονται. Μιλάνε κάθε μέρα, σε αντίθεση με εμάς που ανταλλάσσαμε νέα με τους penpal μας 1 ή 2 φορές το μήνα.

Και κάπως έτσι η Εβίτα κόλλησε με τη 14χρονη Νίνα. Που – ω τη σύμπτωση – ζει στην Αγγλία.

Τα τελευταία 2 χρόνια η Νίνα είχε γίνει το τρίτο παιδί της οικογένειας. Κάθε πρωί έλεγα: “καλημέρα Εβελίνα, καλημέρα Εβίτα και καλημέρα Νίνα”! (Ακόμα το λέω όταν τη βλέπω την Εβίτα να στέλνει μήνυμα σε κάποιον το πρωί. Είμαι σίγουρη ότι είναι η Νίνα!)

Μαθαίνω καθημερινά τα νέα της. Τι έφαγε, πώς έγραψε στο διαγώνισμα, αν κοιμήθηκε καλά, αν κάνει κρύο, αν τσακώθηκε με την αδελφή της. Η Νίνα ζει στο σπίτι μας, ας μένει στην άλλη άκρη της Ευρώπης.

Λογικό λοιπόν που η Εβίτα ήθελε να πάμε Αγγλία… Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι η Νίνα ζει 350 χιλιόμετρα μακριά από το Λονδίνο που θα πηγαίναμε εμείς… Και είναι παιδί! Θα έπρεπε λοιπόν να έρθει Λονδίνο με τη μαμά της! Τι θα έλεγε άραγε η μαμά;

Προσπαθούσα να προετοιμάσω την Εβίτα για παν ενδεχόμενο γιατί δεν ήθελα να απογοητευτεί.  Τελικά η μαμά της Νίνας είπε ότι θα έρχονταν αλλά και πάλι, δεν το είχα δέσει. Αν παρουσιαζόταν κάποιο θέμα υγείας ή επαγγελματικό ή οικονομικό; Που να ξέρω εγώ τι προκλήσεις έχουν στην οικογένεια; Δεν τους ήξερα και δεν ήξερα τι θα συνέβαινε… Της έλεγα λοιπόν της Εβίτας τον τελευταίο καιρό:

“Εβίτα αν κάποια διαδικτυακή σου φίλη ερχόταν για διακοπές σε μια πόλη που είναι 350 χιλιόμετρα από την Αθήνα, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρναμε να πάμε. Το ξέρω ότι το έχουν σχεδιάσει αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Αν δεν τα καταφέρουμε αυτή τη φορά, θα τα καταφέρουμε την επόμενη. Δε θέλω να στεναχωρηθείς για κάτι που δεν εξαρτάται από εσένα. Εντάξει;”

Λίγο πριν να φύγουμε κανονίστηκαν οι τελευταίες λεπτομέρειες. Εμείς θα φτάναμε Λονδίνο το Σάββατο. Εκείνες κανόνισαν να έρθουν Λονδίνο τη Δευτέρα πρωί για να περάσουμε τη μέρα μαζί. Το βράδυ της Δευτέρας έκλεισαν να μείνουν Λονδίνο και την επόμενη το μεσημέρι θα επέστρεφαν.

Η αγωνία κορυφωνόταν!

Η μεγάλη μέρα

Τη Δευτέρα το πρωί ξυπνήσαμε, πήγαμε για πρωινό και περιμέναμε την άφιξη της Νίνας και της μαμάς της. Όσο ταξίδευαν προς Λονδίνο η Νίνα έστελνε μηνύματα στην Εβίτα και της έλεγε πόσο κοντά είχαν πλησιάσει. Θα έφταναν σε πέντε ώρες… Σε τρεις… Σε μία… Μπήκαν Λονδίνο… Η Νίνα φωτογράφιζε και ανέβαζε στο instagram κόκκινα λεωφορεία και δρόμους του Λονδίνου. Είχαν φτάσει… Το ραντεβού κανονίστηκε. Θα συναντιόμασταν έξω από το σταθμό του μετρό Earls Court.

Μέναμε εκεί κοντά και ξεκινήσαμε να πάμε προς τα εκεί με τα πόδια. Εγώ κρατούσα τη φωτογραφική, η Εβελίνα το κινητό (απ’ όπου και το παρακάτω βίντεο) και ήμασταν έτοιμες να απαθανατίσουμε τη μεγάλη συνάντηση της Εβίτας με τη Νίνα.

Ήμασταν στα 200 μέτρα από το σταθμό όταν η Εβίτα εντόπισε από μακριά τη Νίνα. Και τότε είδα μία σκηνή που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Με την άδεια της Εβίτας και της Νίνας, δείτε την κι εσείς στο ενσωματωμένο βίντεο:

Κάποιες σκέψεις για τις online φιλίες

Οι online γνωριμίες μπορεί να εξελιχθούν σε υπέροχες φιλίες. Κι εγώ έχω γνωρίσει εκατοντάδες αξιόλογους ανθρώπους μέσω διαδικτύου. Ένα μεγάλο ποσοστό φίλων, συνεργατών, μαθητών μου είναι άνθρωποι που δεν γνώριζα πριν να φτιάξω το blog. Όμως οι online γνωριμίες των παιδιών μας θέλουν μια ιδιαίτερη προσοχή. Καμιά φορά νομίζουμε ότι οι κίνδυνοι του διαδικτύου είναι να πέσουν τα παιδιά πάνω σε κάποιον παιδόφιλο.

Και βέβαια υπάρχει και αυτός ο κίνδυνος, αλλά υπάρχουν κι άλλοι λιγότερο προφανείς. Στο διαδίκτυο τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν κάθε λογής παιδιά: Παιδιά με προβλήματα. Παιδιά που περνάνε δύσκολη περίοδο ή έχουν τάσεις αυτοκτονίας. Παιδιά που ξαφνικά εξαφανίζονται και οι διαδικτυακοί φίλοι δεν ξέρουν τι έχει συμβεί. Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζεται να είμαστε συνέχεια δίπλα στα παιδιά να συζητάμε, να τα συμβουλεύουμε και να τα μαθαίνουμε πώς να σκέφτονται (όχι τι να σκέφτονται).

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί το γεγονός ότι η γνωριμία της Εβίτας με τη Νίνα εξελίχθηκε σε μία υπέροχη φιλία δεν πρέπει να μας κάνει να επαναπαυόμαστε. Οι διαδικτυακές συναναστροφές των παιδιών μας χρειάζονται την ίδια προσοχή με τις υπόλοιπες συναναστροφές, για να μην πω μεγαλύτερη.

Η ίδια φωτογραφία σε μεγέθυνση: Ο κόσμος παρακολουθεί με απορία!

Με τις πιτζάμες στην Oxford Street

Και για να αλλάξουμε κλίμα, θα σας αποκαλύψω – όπως είχα υποσχεθεί – το λόγο για τον οποίο άφησα την κόρη μου να κυκλοφορεί με τις πιτζάμες στους δρόμους του Λονδίνου.

Ένα από τα πράγματα που θέλανε να κάνουν οι δυο φίλες ήταν να αγοράσουν ίδιες ολόσωμες πιτζάμες (τύπου onesie) για να τις  φοράνε το χειμώνα.

Και πράγματι πήγαμε σε ένα πολυκατάστημα και διάλεξαν δυο ίδιες ολόσωμες πιτζάμες. Στο μέρος που καθίσαμε στη συνέχεια για φαγητό τους μπήκε η ιδέα να φορέσουν τις πιτζάμες για να βγάλουν μία αναμνηστική φωτογραφία. Δε μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο οπότε δεν υπήρχε άλλη λύση από το να τις φορέσουν κάπου εκεί που ήμασταν.  Δεν είχαμε αντίρρηση να φορέσουν τη πιτζάμα για μια γρήγορη φωτογραφία για να έχουν κάτι να θυμόνται αλλά πού; Πώς;

Σκέφτηκαν να πάνε στην τουαλέτα να τις φορέσουν πάνω από τα ρούχα – όχι ό,τι καλύτερο αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση – αλλά τελικά για διάφορους λόγους το σχέδιο ναυάγησε και επέστρεψαν στο τραπέζι απογοητευμένες.

Και τότε μπήκε σε εφαρμογή το πλάνο B: Θα τις φορούσαν πάνω από τα ρούχα εκεί στο τραπέζι.

Με συνοπτικές διαδικασίες φόρεσαν τις πιτζάμες! Τώρα έμενε να βγάλουμε τη φωτογραφία. Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο και τελικά δεν ήταν και τόσο εύκολο να βγάλουμε τη φωτογραφία ανάμεσα στους ανθρώπους που έτρωγαν. Κοιταχτήκαμε με τη μαμά της Νίνας και συνεννοηθήκαμε με τα μάτια.

Η “μικρή τρέλα” της απλής φωτογραφίας, επρόκειτο να εξελιχθεί σε μεγάλη. Θα τις αφήναμε να βγουν στο δρόμο με τις πιτζάμες. Και κάπως έτσι ανοίξαμε την πόρτα του μαγαζιού και ξεχυθήκαμε στην Oxford Street, έναν από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους του Λονδίνου, 2 μαμάδες, 3 παιδιά, τα 2 με πιτζάμες.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Περιττό να πω ότι γελάγαμε όλοι ακατάπαυστα. Όσο για εκείνες; Είχαν παλαβώσει. Ξεκαρδίζονταν, χόρευαν, έλεγαν αστεία. Παραλίγο να αρχίσουν να κάνουν show στους δρόμους! Το καλό είναι ότι στο Λονδίνο τα βλέπεις όλα. Δεν υπάρχει τίποτα που ΔΕΝ θα δεις στους δρόμους του Λονδίνου. Ακόμα και δυο έφηβα παιδιά που περπατάνε με τις πιτζάμες ενώ οι μαμάδες τους και η μεγάλη αδελφή φωτογραφίζουν και βιντεοσκοπούν. Κάτι ξέρω που το λέω… Κάτι ξέρω…

Στην επιστροφή στο μετρό το πήγαμε πολύ μακριά. Είχαμε αρχίσει να φανταζόμαστε τι θα λένε  μια μέρα στα εγγόνια τους. Θα ρωτάνε τα εγγόνια: “Εσύ τι έκανες γιαγιά όταν ήσουν 13-14;” Κι εκείνες θα απαντάνε: “Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τρέλες κάναμε εμείς στα νιάτα μας.  Δεν μπορείτε να φανταστείτε… Ωραία χρόνια…”

Ήταν ένα 24ωρο γεμάτο συγκινήσεις, χαρές και γέλια. Ήταν ένα 24ωρο γεμάτο αναμνήσεις. Αναμνήσεις που θα θυμόνται μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής τους. Αισθάνομαι ευγνώμων και πολύ τυχερή που έβαλα κι εγώ ένα μικρό πετραδάκι ώστε να γίνουν αυτές οι αναμνήσεις πραγματικότητα. Πάμε για τις επόμενες!

Διαβάστε τα υπόλοιπα posts της σειράς “Διακοπές στο Λονδίνο” εδώ:

• Ταξίδι στο εξωτερικό με παιδιά: 6 οφέλη (+ εντυπώσεις από το ταξίδι μας στο Λονδίνο)
• London Story #1 (Αυτό εδώ το post)
• London Story #2: Πώς να μη χάσεις το παιδί σου στο Λονδίνο (ή αλλού!)
• London Story #3: Να τι έπαθα όταν είδα το Αλαντίν το μιούζικαλ

Το post London Story #1: Ο πραγματικός λόγος που πήγαμε διακοπές στην Αγγλία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει γονιός που να μην μπορεί να συσχετιστεί με την παραπάνω δήλωση… Ως γονιός τα αποθέματα ψυχραιμίας σου αρχίζουν και λιγοστεύουν από την προετοιμασία της βαλίτσας και υπάρχει περίπτωση να εξαντληθούν εξαντλούνται από την πρώτη κι όλας μέρα, καθώς η κούραση και η ένταση σε… μεταλλάσσουν. Καθώς όμως οι μέρες περνούν, ηρεμείς, βρίσκεις τον εαυτό σου, οι μπαταρίες σου γεμίζουν και επιστρέφεις άλλος άνθρωπος!

Στην περίπτωση του Ξενοδοχείου για Τέρατα 3 βέβαια, δεν επιστρέφεις “άλλος άνθρωπος”, επιστρέψεις “άλλο τέρας”! Και ένα από αυτά τα τέρατα ήμουν φέτος κι εγώ, καθώς δάνεισα τη φωνή μου στη μάγισσα της ταινίας.

Η συμμετοχή μου στην μεταγλώττιση ήταν μια ΜΟΝΑΔΙΚΗ εμπειρία!

Και ξεκινάω από την εμπειρία της ηχογράφησης: Παρ’ όλο που το τελευταίο χρονικό διάστημα ηχογραφώ συνέχεια προγράμματα εκπαίδευσης αυτή τη φορά έπρεπε να βγάλω το καπέλο της δασκάλας και να φορέσω το μυτερό καπέλο της μάγισσας!

Η πρώτη σκηνή στην οποία συμμετείχα ήταν εκεί που οι τρεις μάγισσες είναι στο κατάστρωμα του κρουαζιερόπλοιου και σκάει μύτη ο βρικόλακας Βλαντ – και πατέρας του δράκουλα – με μαγιώ.

Οι μάγισσες λιώνουν που τον βλέπουν και εγώ πρέπει να πω “γιάμι” και άλλα επιφωνήματα που δείχνουν πόσο γοητευμένη είμαι!

Αναντικατάστατη η καθοδήγηση του σκηνοθέτη Πέτρου Δαμουλή που με βοήθησε να καταλάβω πώς να χρωματίζω τη φωνή μου ως μάγισσα.

Αναντικατάστατη όμως και η εμπειρία μου ως μαμά δύο εφήβων κοριτσιών. Όπως και να το κάνουμε έχω αποκτήσει μεγάλη εμπειρία τα τελευταία χρόνια στο θέμα… τρομαχτικής φωνής!

Η οθόνη που έβλεπα καθώς μιλούσα στο μικρόφωνο μέσα στο στούντιο της μεταγλώττισης

Δεύτερον είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τους ηθοποιούς που συμμετέχουν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους της ταινίας.  Βρεθήκαμε από κοντά, συμμετείχαμε σε συνεντεύξεις και φωτογραφίσεις και μοιραστήκαμε τον ενθουσιασμό μας για την ταινία.

Μεγάλη χαρά και τιμή που έκανα μαζί τους αυτή τη μοναδική κρουαζιέρα!

Νατάσσα Σιδηροκαστρίτου, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Στεφανία Φιλιάδη, Άσπα Τσαμαδή, Μαίρη Ρετσίνα

Με την καλύτερη παρέα: Ντακ και Μέιβις

Στεφανία Φιλιάδη, Άγγελος Λιάγκος, Πέτρος Δαμουλής, Μαίρη Ρετσίνα, Άσπα Τσαμαδή

Τρίτον είδα την επίσημη avant premiere, μαζί με τις κόρες μου. Είχε πλάκα που προσπαθούσα να αναγνωρίσω τη φωνή μου στα διάφορα φωνητικά που είχα συμμετάσχει και να τους λέω ότι ήταν η δική μου φωνή.

Και μετά αφεθήκαμε στην τρομαχτικά καλή παρέα, διασκεδάσαμε με τις αντιδράσεις του ερωτοχτυπημένου δράκουλα και γελάσαμε μέχρι δακρύων καθώς είδαμε ποιο ήταν το top ξεσηκωτικό-εθιστικό τραγούδι σε όλο το σύμπαν που επέλεξε ο Τζόνι, για να σώσει τα τέρατα από σίγουρο θάνατο!

Όταν τελείωσε η ταινία, ο κινηματογράφος άρχισε να αδειάζει. Οι κόρες μου όμως δεν έφευγαν… Ήθελαν να καθίσουμε για να δουν το όνομά μου στα credits! Κατεβήκαμε προς την έξοδο αλλά εκείνες στρογγυλοκάθισαν στις πρώτες θέσεις για να απολαύσουν το… θέαμα από κοντά. Και τελικά (Τα Ταν…) στην τελευταία οθόνη, είδαν το όνομά μου και χάρηκαν περισσότερο από μένα!

Η ταινία θα αρχίζει να παίζεται στους κινηματογράφους στις 12 Ιουλίου από την Feelgood.

Να πάτε να την δείτε! Το animation είναι μοναδικό, η δράση καταιγιστική, το χιούμορ εξαιρετικό, ε και τι να πούμε πια για τις φωνές. Τι να πούμε;

Απλώς μην την χάσετε! 

Το post Ξενοδοχείο για Τέρατα 3 και η συμμετοχή μου στη μεταγλώττιση της ταινίας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Κατά καιρούς μου έλεγε ότι ήθελε να μάθει πιάνο, αλλά δεν το έπαιρνα στα σοβαρά. Το καταχωρούσα στην κατηγορία “πράγματα που μου λένε τα παιδιά μου ότι θα κάνουν όταν μεγαλώσουν και δεν τα εννοούν”.

Η Εβίτα, είχε πολλές περίεργες επιθυμίες. Κι έτσι το “θέλω να μάθω πιάνο” το μετέφραζα ως “όταν μεγαλώσω θα γίνω αστροναύτης”.

Η αλήθεια όμως είναι ότι είχα τα προσωπικά μου θέματα με το πιάνο, που δεν με άφηναν να σκεφτώ καθαρά. Είχα πιεστεί να μάθω πιάνο μεγαλώνοντας και το είχα πάρει από κακό μάτι. Δεν ήθελα λοιπόν να νιώσουν τα παιδιά μου την ίδια πίεση που είχα νιώσει κι εγώ.

Σκεφτόμουν ότι αν πραγματικά επιθυμεί να μάθει, θα επιμείνει και κάποια στιγμή θα ξεκινήσει.

[Αξίζει να διαβάσετε το post Τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα (αν τα γράψεις σε χαρτί) και να η απόδειξη στο οποίο εξηγώ όλη την ιστορία.]

Ευτυχώς όμως η Εβίτα έχει μια super-γιαγιά – την μαμά μου. Η οποία διαβάζει το blog μου και διάβασε στο blog το στόχο της Εβίτας για το πιάνο! Με τη διαφορά ότι η super-γιαγά ΔΕΝ το καταχώρισε στην κατηγορία “λόγια παιδιών”.  Αντίθετα, άκουσε καμπάνες να χτυπάνε!

Η ίδια δεν τα είχε καταφέρει να μάθει πιάνο. Η κόρη της (εγώ) της είχε βγάλει την ψυχή για να μάθει πιάνο – και τελικά τα παράτησε. Αλλά η εγγονή της ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΠΙΑΝΟ! Η ζωή ήταν ωραία: Επιτέλους η οικογένεια θα αποκτούσε πιανίστα. Η γιαγιά με συνοπτικές διαδικασίες πήγε κι έγραψε την εγγονή στο ωδείο της γειτονιάς, χωρίς να ρωτήσει κανέναν!

Πέρσι η Εβίτα μας συγκίνησε με την πρώτη της συναυλία.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς ένιωσα όταν την είδα να βγαίνει στη σκηνή και να παίζει το πρώτο της κομμάτι.

Φέτος η ιστορία επαναλήφθηκε. Μόνο που φέτος η Εβίτα δεν έπαιξε μόνη της. Φέτος συνόδευε ορχήστρα και τραγουδίστρια.

Δεν μπορούσα να περιμένω να βγει το επίσημο βίντεο, αλλά πάρτε μια μικρή γεύση από το (κουνημένο) βίντεο που έβαλα με το κινητό μου. Είναι από το δεύτερο μισό της συναυλίας στο οποίο τα παιδιά έπαιζαν κομμάτια από τον Ελληνικό κινηματογράφο.

Με την ευχή τα παιδιά μας να κυνηγούν και να πετυχαίνουν τα όνειρά τους κι εμείς να τους σιγοτραγουδάμε:”Δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ.”

“Δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ
μέτρο δεν έχει η αγάπη,
είναι απ’ τον ήλιο πιο ψηλά
και δεν τη φτάνει μάτι.”

Το post Δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Παρ’ όλο που τα παιδιά δίνουν νέο νόημα στη ζωή και δεν θα μπορούσαμε ούτε κατά διάνοια να φανταστούμε τη ζωή μας μακριά τους, έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά δεν αποτελούν το εισιτήριο για την ευτυχία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα οι γονείς είναι λιγότερο ευτυχισμένοι από εκείνους που δεν έχουν παιδιά.

Και για του λόγου το αληθές, οι γονείς στην Ελλάδα είναι 8,3% λιγότερο ευτυχισμένοι από τους μη γονείς, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που εξέτασε τα ποσοστά ευτυχίας των γονιών σε σχέση με “μη γονείς” σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Από την άλλη η ίδια έρευνα έδειξε ότι οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί ή οι Γάλλοι (για να αναφέρω τυχαία κάποιες χώρες) ΕΙΝΑΙ πιο ευτυχισμένοι ως γονείς.

Το κακό είναι  ότι πριν να γίνουμε γονείς νομίζαμε ότι ζωή με τα παιδιά θα έμοιαζε με τις εξωπραγματικές σκηνές που βλέπουμε στα περιοδικά και στις διαφημίσεις: Όλοι χαρούμενοι, όλοι χαμογελαστοί, όλοι ντυμένοι στην τρίχα απολαμβάνουν το υγιεινό φαγητό που έφτιαξε η μαμά και προπάντων τρώνε όλη τους τη σαλάτα! (Στη δική μας περίπτωση, ευτυχώς που μια φορά η Εβίτα επέλεξε να βάλει πράσινα λαστιχάκια στα σιδεράκια της και έτσι είδα επιτέλους κάτι πράσινο στο στόμα της. Το ευχαριστήθηκα!)

Ο Dave Willis είπε «Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς και δεν υπάρχουν τέλεια παιδιά, αλλά υπάρχουν πολλές τέλειες στιγμές στη διαδρομή.»

Κι έτσι παρόλο που οι έρευνες δεν μπορούν να δώσουν μία ξεκάθαρη απάντηση, η ζωή με τα παιδιά είναι γεμάτη τέλειες στιγμές. Είναι γεμάτη ευτυχισμένες στιγμές! Αρκεί να τις αναγνωρίσουμε.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι…

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να βλέπεις το παιδί σου να ξεκαρδίζεται στα γέλια χωρίς λόγο.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να βλέπεις τα παιδιά σου να ξεπερνάνε τους φόβους τους.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να παίρνεις μια αγκαλιά στα ξαφνικά.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να βλέπεις τα παιδιά σου να χορεύουν.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να βλέπεις τα παιδιά σου να κοιμούνται.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… η μυρωδιά των μαλλιών του μωρού σου.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να έρχεται Σαββατοκύριακο και να μη χρειάζεται να βάλεις ξυπνητήρι για την επόμενη μέρα. Γιατί εσύ έχεις το πιο αξιαγάπητο ξυπνητήρι: Τα παιδιά σου!

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… ένα λουλούδι που θα σου κόψει το παιδί σου.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να αποκοιμιέται το μωρό σου στην αγκαλιά σου.

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… να βλέπεις το παιδί σου χαρούμενο.

Τι άλλο είναι “ευτυχία όταν είσαι γονιός” για εσάς; Γράψτε τη φράση σας στα σχόλια και ίσως να τη δείτε εικονογραφημένη σε μελλοντικό post!

Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι…

Το post Ευτυχία όταν είσαι γονιός είναι… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είναι δυο φυσιολογικά αδέλφια: Και θα παίξουν και θα μαλώσουν και θα καθίσουν να μετρήσουν αν έχουν ακριβώς ίδια ποσότητα πορτοκαλάδας στα ποτήρια (παρανοική με έχουν καταντήσει!)

Μέσα μου όμως θαυμάζω τη σχέση τους. Μια σχέση που καταγράφω όσο καλύτερα μπορώ όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τις σελίδες αυτού του blog.

«Στα μπισκότα της ζωής, οι αδελφές είναι τα κομματάκια σοκολάτας.»

Όπως τότε που η Εβίτα χάθηκε και η Εβελίνα έκλαιγε και έλεγε «Μαμά κάνε κάτι! Έχασα το πιο σημαντικό πλάσμα της ζωής μου!»

Όπως τότε η Εβελίνα άρχισε Αγγλικά και η Εβίτα δεν μπορούσε να μείνει μόνη της για μία ώρα: «Θα μου λείψει η αδελφούλα μουουουουου…. Θα μου λείψειειειειει…. Θα μου λείψει το προσωπάκι τηηηηηηης…»

Όπως τότε που είχαν μαλώσει και η Εβελίνα έγραψε στην αδελφή της ένα ανορθόγραφο σημειωματάκι για να ζητήσει συγγνώμη: ΣΙΓΝΩΜΗ ΕΒΙΤΑ ΗΜΕ ΤΟΣΟ ΣΤΕΝΑΧΟΡΙΜΕΝΗ ΠΟΥ ΤΑ ΕΚΑΝΑ ΑΦΤΑ. Ανορθόγραφο γιατί μόνο έτσι “απλά” θα μπορούσε η μικρή της αδελφή να το καταλάβει.

Όπως τότε που η Εβελίνα διαπίστωσε ότι στο κυλικείο του σχολείου είχαν φέρει πίτσα και αγόρασε μία για εκείνη και μία για την αδελφή της κι έτρεχε στο διάλειμμα να την βρει να της την δώσει.

Όπως τότε που η Εβίτα αποφάσισε να παντρευτεί πρίγκηπα και η Εβελίνα απελπίστηκε που η αδελφή της θα πήγαινε να μείνει σε παλάτι. Της είπε όλα τα επιχειρήματα που σκέφτηκε: Δε θα μπορείς να φοράς φόρμες, δε θα μπορείς να οδηγείς, ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΡΩΣ ΠΙΤΣΑ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ!  Ώσπου την τούμπαρε την αδελφή της και ο γάμος αναβλήθηκε. Αποφάσισαν να μείνουν γιια πάντα μαζί!

Όπως τότε που η Εβελίνα αποφάσισε να εξετάσει την αδελφή της για να βεβαιωθεί ότι έχει διαβάσει, αλλά όταν κόλλησε της ψιθύρισε την απάντηση.
«Καλά βρε Εβελίνα θα λιποθυμήσω από τα γέλια. Τι κάνεις εκεί; Από τη μία την εξετάζεις και από την άλλη της ψιθυρίζεις την απάντηση;»
«Τι να κάνω βρε μαμά; Αδελφή μου είναι!»

Όπως τότε που η Εβίτα έγραψε γράμμα στο Θεό, συμπληρώνοντας την άσκηση στο βιβλίο της Γλώσσας:
– Αν έγραφες ένα γράμμα στον Θεό, τι θα του ζητούσες πιο πολύ από όλα για σένα; Ποια θα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία για τον εαυτό σου;
– Θα ήθελα να γίνω σαν την αδερφή μου.

Όπως την προηγούμενη εβδόμάδα που η Εβίτα επέστρεψε για πρώτη φορά μόνη της με τα πόδια από το σχολείο. Είχε 5ωρο ενώ η Εβελίνα είχε 6ωρο. Δεν το ήξερα, άνοιξε ξαφνικά την πόρτα και μπήκε.

Η Εβίτα δεν είχε ξαναγυρίσει ποτέ μόνη της από κάπου τόσο μακριά. Φέτος που ξεκίνησε την πρώτη γυμνασίου, άρχισε να γυρνάει μαζί με την αδελφή της. Μόλις την είδα να μπαίνει μόνη της ξαφνιάστηκα! Και αμέσως σκέφτηκα να πάω να το γράψω στο facebook. Γιατί η πρώτη φορά που το παιδί σου επιστρέφει μόνο του με τα πόδια από το σχολείο έχοντας περπατήσει μισή ώρα μόνο του, είναι οπωσδήποτε ένα κάποιο “ορόσημο”.

Μετά λέω, “Άσπα κρατήσου. Παρ’ όλο που για σένα μπορεί να είναι σημαντικό, δεν είναι σημαντικό για όλους. Εξάλλου δε γύρισε μόνο του από άλλη χώρα!”. Κι έτσι δεν έγραψα τίποτα.

Αλλά τη συνέχεια, αξίζει να την μοιραστώ σε αυτό εδώ το post. Μετά από μία ώρα άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα η Εβελίνα. “Πού είναι η Εβίτα;” ρώτησε. Αφού βεβαιώθηκε ότι η αδελφή της είχε επιστρέψει είπε: “Θα είμαι ειλικρινής. Όταν η Εβίτα έφυγε μόνη της από το σχολείο, η καρδιά μου σταμάτησε. Τώρα ηρέμησα”. ❤️ 🍪

Το post Οι αδελφές είναι τα κομματάκια σοκολάτας δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χθες το μεσημέρι μπήκαμε σε ένα κατάστημα με αναμνηστικά και οι κόρες μου εντόπισαν ένα λαστιχένιο παιχνιδάκι των 4 ευρώ. Υπήρχαν δεκάδες τέτοια, σε διάφορα χρώματα αλλά επέλεξαν αυτό που είχε ένα μόνο πόδι.

Τις ρώτησα γιατί δεν διάλεγαν κάποιο άλλο που να μην του έλειπε πόδι.

Μου είπαν ότι ήθελαν αυτό, γιατί δε θα το διάλεγε κανένας άλλος. Και θα έμενε μόνο του στο κατάστημα…

Και κάπως έτσι, αυτό το λαστιχένιο παιχνίδι ζει πλέον στο σπίτι μας.

Το post Τα παιδιά μας μάς διδάσκουν περισσότερα από όσα ποτέ θα τους μάθουμε εμείς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τα έχω κρατήσει σχεδόν όλα και πολλά τα έχω ανεβάσει κι εδώ στο blog. Μερικά μάλιστα έχουν γίνει viral και τα βλέπω κατά καιρούς να κάνουν νέο κύκλο και να περνάνε και πάλι από μπροστά μου. Ανοίγω ξέρω ‘γω το Facebook και βλέπω κάποιος να έχει δημοσιεύσει ένα σημειωματάκι που είχε γράψει η Εβελίνα 5 χρόνια πριν! (Να ένα από αυτά)

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι τρόποι επικοινωνίας αλλάζουν και δεν παίρνω πια τόσα σημειωματάκια ή κάρτες. Την τελευταία εβδομάδα όμως πήρα και από τις δύο!

Και στα δύο σημειωματάκια προσπαθούν να με κάνουν να γελάσω (και το καταφέρνουν) αλλά και να με ενθαρρύνουν, γιατί βλέπουν πόσο έντονα δουλεύω τον τελευταίο καιρό. (Δεν σας έχω ακόμα ανακοινώσει τι ετοιμάζω. Μείνετε συντονισμένοι!)

Το σημειωματάκι της Εβίτας

Μου το άφησε πάνω στο πληκτρολόγιο την ημέρα που διαπίστωσα ότι ΧΑΛΑΣΕ Ο ΚΑΥΣΤΗΡΑΣ! Είχε κοντέψει να μου έρθει συγκοπή γιατί το χαλασμένο εξάρτημα είναι τόσο ακριβό που σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς αν αξίζει να το αντικαταστήσεις ή πρέπει να πάρεις νέο καυστήρα. Ευτυχώς όμως όπως θα διαπιστώσετε από το σημειωματάκι, το έχουμε λύσει το θέμα του ζεστού νερού στο σπίτι μας. Ξεκάθαρα, ΔΕ χρειαζόμαστε νέο καυστήρα.

You can do it mommy! Don’t give up! :3
P.S. Μπορώ να φέρω καυτό νερό από τα χέρια μου γιατί είμαι τόσο καυτή! :3

Το σημειωματάκι της Εβελίνας

Μου το κόλλησε πάνω στην οθόνη του υπολογιστή μου και το είδα όταν είχε φύγει για το σχολείο. Με έπιασε νευρικό γέλιο με τις νέες προσφωνήσεις που έχει προσθέσει στο ρεπερτόριό της.  Δεν έχω παράπονο. Είχα βαρεθεί το συνηθισμένο “μάνα”.

Αχ Ασπογλυκουλινάκι μου! ^.^
Πάμε κοριτσάρα μου, πάμε! :3

Και τώρα γνωρίζετε κι εσείς για το λόγο που το Ασπογλυκουλινάκι χαμογελάει ασταμάτητα κάθε φορά που κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του.

Και μετά από αυτό το ευχάριστο διάλειμμα για να ανεβάσω τα σημειωματάκια επιστρέφω στη δουλειά. “Πάμε κοριτσάρα μου, πάμε!”

Το post Να γιατί χαμογελάω ασταμάτητα όταν κάθομαι μπροστά στην οθόνη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

«Τι λείπει;» ρώταγα τότε.

Η σωστή απάντηση είναι βέβαια: Το δόντι της! Είχε μόλις χάσει το πρώτο της δόντι. Και όπως έγραφα, πέταγε από τη χαρά της. Το ίδιο κι εγώ που ως «επιμελής μαμά blogger» αφιέρωσα ένα post για να καταγράψω τη στιγμή. 🙂

Ας έρθουμε όμως και στο σήμερα.

Η παρακάτω φωτογραφία είναι και πάλι της Εβελίνας. Στο ίδιο σημείο, 7 χρόνια αργότερα. Και το ερώτημα είναι και πάλι:

«Τι λείπει;»

Και μπορεί να σκέφτεστε, «Μα Άσπα αυτή τη φορά δε λείπει κάτι! Είναι εκεί όλα τα δόντια! Και μάλιστα… έχουν και σιδεράκια. Μήπως έκανες λάθος και ήθελες να γράψεις ‘Τι προστέθηκε;’»

Ισχύει ότι προστέθηκαν τα σιδεράκια. Είναι «νεοαποκτηθέντα» μια και τα έβαλε μόλις χθες! Το ερώτημα όμως εξακολουθεί να είναι «Τι λείπει;»

Και η σωστή απάντηση είναι… Μερικές χιλιάδες ευρώ από τις τσέπες μας!

Όταν αρχικά μου ήρθε η ιδέα για το post, θα το σταματούσα εδώ, στο «μερικές χιλιάδες ευρώ» από τις τσέπες μας, για να γελάσουμε και για να παρηγορηθούμε (οι ομοιοπαθείς γονείς). Αν όμως διαβάζει κάποιος που δεν είναι ακόμα γονιός αλλά σκέφτεται να γίνει, θα τον κατέστρεφα. Και επειδή δε θέλω να είμαι υπεύθυνη για τη μείωση των γεννήσεων στην Ελλάδα, θα προσπαθήσω να επανορθώσω.

Ναι πράγματι, ούτε μπορείς να διανοηθείς πριν να αποκτήσεις τα παιδιά πόσα έξοδα θα εμφανιστούν στην πορεία (που βέβαια εξισορροπούνται από την αμέτρητη χαρά και ευτυχία που φέρνουν τα παιδιά στη ζωή σου). Και ένα από τα έξοδα αυτά είναι και τα σιδεράκια. Μακάρι να μην έβγαιναν στραβά τα δόντια τους και να ξοδεύαμε τα χρήματα σε άλλα πράγματα… Σε ταξίδια, σε εκπαίδευση ή σε οτιδήποτε άλλο – αλλά όχι σε σιδεράκια!  Αλλά αν βγαίνουν στραβά το παίρνεις απόφαση και διαθέτεις ή βρίσκεις τρόπο να κερδίσεις αυτά τα «μερικά χιλιάδες ευρώ» για να τα ισιώσεις.

Πιο πολύ από όλα όμως εύχεσαι, το αστραφτερό χαμόγελο που θα έχουν σε 2 χρόνια να μην προέρχεται μόνο από τα ίσια δόντια. Εύχεσαι να χαμογελούν επειδή είναι χαρούμενα, υγιή και γεμάτα ευγνωμοσύνη.

Και τότε θα είναι και το δικό σου χαμόγελο αστραφτερό. Ακόμα κι αν εσύ έχεις στραβά δόντια.

Το post Τι λείπει; Τότε και τώρα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Επειδή το blog το διαβάζουν και άνθρωποι που δεν είναι εξοικειωμένοι με τα social media (γεια σου μαμά!)  και μπορεί να μην ξέρουν τι είναι τα hashtags, hashtag είναι μια λέξη ή φράση που μπορείς να προσθέσεις στα posts ή στις φωτογραφίες σου ώστε να τις χαρακτηρίσεις. Με αυτό τον τρόπο δίνεις μια πληροφορία με λίγα λόγια, ενώ παράλληλα οι φωτογραφίες σου κατηγοριοποιούνται ώστε να μπορούν να τις ανακαλύψουν περισσότεροι. Για παράδειγμα αν βάλεις hashtag sunset (γράφεται #sunset), εξηγείς ότι είναι φωτογραφία από ηλιοβασίλεμα (και όχι από ανατολή π.χ.) ενώ δίνεις τη δυνατότητα σε άλλους χρήστες που ψάχνουν για ηλιοβασιλέματα να την εντοπίσουν.

Μετά η Εβίτα μου λέει ότι είδε ένα βιντεάκι στο YouTube. Ο ΥouΤuber παρουσίαζε διάφορες φωτογραφίες που είχε βρει στο instagram και τις σχολίαζε. Μεταξύ αυτών αρκετές σέλφι με hashtag: #nomakeup, #I_just_woke_up_like_this, #blessed. Της εξηγώ το σκεπτικό πίσω από αυτά τα hashtags. Ότι δηλαδή οι κοπέλες που ανέβασαν τις  σέλφι υποδήλωναν με αυτόν τον τρόπο ότι είναι τόσο όμορφες που ξύπνησαν έτσι, χωρίς να βάλουν μέικαπ. Και ότι είναι blessed (ευλογημένες) που είναι όμορφες από φυσικού τους!

Στο μεταξύ τελειώνω με το ψήσιμο των pancakes και τα βάζω σε μια πιατέλα. Ξεκινάει η ιεροτελεστία του μοιράσματος. Παίρνει ένα pancake η Εβελίνα, μετά ένα η Εβίτα. Μετά ένα η Εβελίνα, μετά ένα η Εβίτα. Τα μοιράζονται με τον τρόπο που φτιάχναμε ομάδες όταν ήμασταν παιδιά. Που υπήρχαν δύο αρχηγοί και διάλεγαν παίκτες. Πρώτα ο ένας και μετά ο άλλος, πρώτα ο ένας και μετά ο άλλος, μέχρι να μοιραστούν όλοι οι παίκτες. Με την ίδια προσοχή χωρίζονται τα pancakes στο σπίτι μας, γιατί ως γνωστόν μερικά pancakes είναι πιο καλοσχηματισμένα από άλλα και μερικά μεγαλύτερα από άλλα! Κι εγώ είμαι μια παρανοϊκή μαμά που δυσκολεύομαι να μοιράζω τα πράγματα, οπότε οι κόρες μου έχουν υιοθετήσει αυτό το υπέρτατο σύστημα.

Στο τέλος μένει ένα και μοναδικό pancake. Το πιάνει η Εβίτα, το κόβει στα δύο. Παίρνει το μισό και δίνει το άλλο μισό στην αδελφή της.

Νιώθω ότι είμαι μάρτυρας του πιο ξεκαρδιστικού – πλην όμως σοβαρού – θεάματος. Νιώθω επίσης ότι βλέπω μια καλολαδωμένη μηχανή, που δουλεύει τέλεια. Τι πλάκα που έχουν! Πόσο τυχερή είμαι! Τους το λέω:  «Κορίτσια διασκεδάζω πολύ να σας παρακολουθώ. Το σύστημά σας δουλεύει τέλεια! Πάω να ανεβάσω στο Facebook αυτό που μόλις είδα».

«Βάλε hahtag blessed» μου λέει η Εβίτα.

Κοντοστάθηκα. Μα είχε δίκιο! Αυτό σκεφτόμουν, πόσο τυχερή ήμουν που είδα αυτή τη σκηνή. Αυτό το hashtag ταίριαζε! Μόνο που δεν ήθελα βάζοντάς το  να κινδυνεύσω να μπω στην κατηγορία των αυτοαποκαλούμενων blessed. Και κάπως έτσι το post που είχα την πρόθεση να ανεβάσω στο facebook έγινε ολόκληρο post στο blog. Και μού πήρε 7-8 παραγράφους και δεν-ξέρω-κι-εγώ-πόσες-λέξεις όλη αυτή την ώρα που πληκτρολογώ, για να περιγράψω αυτό που νιώθω όταν βλέπω τις κόρες μου (όταν μοιράζονται pancakes και όχι μόνο) και που η Εβίτα είπε με ένα hasthag: #blessed.

Photo by Caterina Guidoni

Το post #blessed δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εύχομαι…

Το site απευθύνει πρόσκληση σε εμάς τους μεγάλους να γράψουμε γράμμα στον Άγιο Βασίλη και να το ανεβάσουμε ανώνυμα:

Όταν μεγαλώνουμε, ο Άγιος Βασίλης φεύγει και μας αφήνει με τα προβλήματα των μεγάλων. Δεν είναι πια εκεί για να μας φέρνει τα πράγματα που δεν έχουμε. Γιατί όμως φεύγει; Ίσως γιατί απλά σταματήσαμε να πιστεύουμε. Είναι ώρα να αρχίσουμε να πιστεύουμε και πάλι. Ας του γράψουμε ένα γράμμα και ας του ζητήσουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να πετύχουμε τους στόχους που έχουμε σαν μεγάλοι και να λύσουμε τα προβλήματα που έχουμε σαν μεγάλοι.

Περιηγήθηκα λίγο στα γράμματα που είναι δημοσιευμένα. Κάποιος ζητάει ένα μωρό… Κάποιος, την παιδική του ηλικία πίσω. Κάποιος άλλος ένα καινούργιο τεχνητό πόδι. Όχι για τον ίδιο, για κάποιον συνάδελφό του που το έχει ανάγκη.

Κάποιος γράφει «Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, δώσε στους ανθρώπους την ικανότητα να αναγνωρίζουν τις σημαντικές στιγμές και να εκτιμούν τα μικρά πράγματα. Δίνουν αξία στη ζωή».

Κάποιος άλλος, «Αγαπητέ Άγιε Βασίλη. Θα ήθελα να δω τη μαμά μου να χαμογελάει και πάλι».

Και ένα που ξεχώρισα λίγο περισσότερο από τα άλλα:

«Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, θα ήθελα επιπλέον ώρες φέτος τα Χριστούγεννα να χαλαρώσω με την οικογένειά μου. Να παίξω, να ανοίξω δώρα, να φάω, να τραγουδήσω, να χορέψω, να είμαι απλά παιδί. Σε παρακαλώ, φέρε μερικές επιπλέον ώρες φέτος τα Χριστούγεννα.

Και αν αυτό δεν είναι δυνατόν, δώσε μου την ψυχική γαλήνη να αφιερώσω τις ώρες έτσι κι αλλιώς.

Ευχαριστώ, Colleen

Υ.Γ. Μπορώ να αφήσω επιπλέον κουλουράκια…»

Ας βρούμε σήμερα την ψυχική γαλήνη, να ξεχάσουμε οτιδήποτε άλλο μας απασχολεί και να αφιερώσουμε τις ώρες στα παιδιά και στους αγαπημένους μας.

Η σημερινή μέρα θα είναι η παιδική ηλικία που τα παιδιά μας θα θυμούνται, όταν θα είναι μεγάλα.

Καλά Χριστούγεννα!

Photos by Clint Mickel, Grown-up Letters to Santa

Το post Αγαπητέ Άγιε Βασίλη, θα ήθελα… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.