Όταν είχα πρωτοφορέσει διάφανο καλσόν (δεν μπορώ να θυμηθώ σε τι ηλικία) η μαμά μου μού είχε πει ότι στα δικά της τα χρόνια, τα κορίτσια καθυστερούσαν πολύ να φορέσουν διάφανο καλσόν. Ότι ήταν ένα προνόμιο που το είχαν μόνο τα πιο μεγάλα κορίτσια. Η ίδια είχε πρωτοφορέσει στο πανεπιστήμιο! Πριν από αυτό, σοσονάκια…

Ήταν λοιπόν μία αυτές τις ημέρες που ένιωθα εκείνο το γνωστό κόμπο στο λαιμό, ο οποίος εμφανίστηκε από την ώρα που τις έβλεπα να ετοιμάζονται και κορυφώθηκε τη στιγμή της παρέλασης.

Παρ’ όλα αυτά, στο σημερινό post δε θα μιλήσω για συναισθήματα συγκίνησης. Θα μιλήσω για κάτι διαφορετικό: Συνήθως, αναλαμβάνω εγώ τις βιντεοσκοπήσεις στις γιορτές και τις παρελάσεις των κοριτσιών και χρησιμοποιώ βιντεοκάμερα, αλλά σήμερα είπα να πάρω το iPad. Όταν πρωτοβγήκαν τα iPad, μου φαινόταν τόσο μα τόσο αστείο να βλέπω κάποιον να φωτογραφίζει ή να βιντεοσκοπεί με iPad! Δεν είχα συνηθίσει αυτή την εικόνα. Η θέα ενός ανθρώπου να σηκώνει όλη αυτή την «τεράστια» συσκευή (σιγά το μέγεθος δηλαδή αλλά τέλος πάντων) και να φωτογραφίζει ή να τραβάει βίντεο, μου προκαλούσε γέλια. Ποτέ μη λες ποτέ όμως! Τα βίντεο που τραβάω με την βιντεοκάμερα μένουν εκεί μέσα για πάντα, ενώ τα βίντεο με το iPad, μεταφέρονται στον υπολογιστή ή online πανεύκολα και είναι και σε πολύ καλύτερη ποιότητα σε σχέση με τη βιντεοκάμερά μας που είναι παλιά.

Έπιασα λοιπόν θέση να βιντεοσκοπήσω και καθώς περίμενα να περάσουν τα κορίτσια έριξα μία ματιά στους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω μου. Ήμασταν όλοι με μια συσκευή στο χέρι. Άλλοι κινητά, άλλοι φωτογραφικές, άλλοι βιντεοκάμερες, άλλοι ταμπλέτες. Τα παιδιά άρχισαν να περνάνε από μπροστά μας και τότε διαπίστωσα ότι κανείς δεν ήταν σε θέση να χειροκροτήσει! Όλοι είχαμε τα χέρια μας πιασμένα. Τα παιδιά μας περνούσαν από μπροστά μας και εμείς αναγκαστικά κρύβαμε τη συγκίνηση ή το καμάρι πίσω από τις συσκευές μας.

Κάποιοι φώναζαν μπράβο, αλλά εγώ είχα εκείνο τον κόμπο δεν μπορούσα να φωνάξω. Ήταν γελοίο. Ήθελα να χειροκροτήσω και δεν μπορούσα! Είχα πιασμένα τα χέρια με την «τεράστια» συσκευή που κάποτε κορόιδευα!

Και τότε μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η φωτογραφία που έγινε viral τον προηγούμενο μήνα, από την πρεμιέρα της ταινίας «Black Mass». Η φωτογραφία είναι από το πλήθος του κόσμου που είχε μαζευτεί έξω από τον κινηματογράφο περιμένοντας να καταφθάσει ο Johnny Depp και οι υπόλοιποι σταρ της ταινίας.

Στη φωτογραφία ενώ όλοι οι παρευρισκόμενοι παρακολουθούν όσα συμβαίνουν μέσα από την οθόνη του κινητού τους, υπάρχει μία κυρία με άσπρα μαλλιά και ροζ γυαλιά που φαίνεται να απολαμβάνει τη σκηνή με όλες της τις αισθήσεις. Ο Wayne Dahlberg, που εντόπισε τη λεπτομέρεια, κύκλωσε τη φωτογραφία και την ανέβασε στο Twitter γράφοντας «αυτή είναι η νέα πιο αγαπημένη μου φωτογραφία που έχει τραβηχτεί ποτέ».

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μήπως γιατί είμαι έτοιμη να εγκαταλείψω το κινητό μου ή την οποιαδήποτε άλλη συσκευή και να αναλάβω στην επόμενη παρέλαση το ρόλο της κυρίας με τα άσπρα μαλλιά;  Θα είμαι ειλικρινής. Όχι. Είναι πολύ σημαντικές οι φωτογραφίες και τα βίντεο για εμάς. Μακάρι να είχαμε πολλά-πολλά χρήματα και να μπορούσαμε να προσλάβουμε κάποιον να φωτογραφίζει και να βιντεοσκοπεί στη θέση μας, ώστε εμείς να μπορούμε να χειροκροτάμε δυνατά.

Από την άλλη καλό να υπάρχει μια ισορροπία και ένα μέτρο. Ας μη φτάνουμε στην αντίθετη άκρη. Και σε κάθε περίπτωση τις φωτογραφίες και τα βίντεο που τραβάμε τουλάχιστον ας τα βλέπουμε. Όχι να μένουν ξεχασμένα σε σκληρούς δίσκους και υπολογιστές. Αλλιώς ποιο το νόημα;

Κλείνοντας, το ελάχιστο που μπορώ να κάνω σήμερα αφού δεν τα κατάφερα να χειροκροτήσω τα παιδιά από κοντά, είναι να τα χειροκροτήσω μέσα από το blog μου. Όχι μόνο τα δικά μου παιδιά, όλα τα παιδιά. Παιδιά ήσασταν υπέροχοι. Ήσασταν η προσωποποίηση της ελπίδας. Έχετε το μέλλον μπροστά σας. Έχετε τη ζωή μπροστά σας. Έχετε τις ευκαιρίες μπροστά σας. Πείτε το δικό σας «Όχι», εκεί που πρέπει να το πείτε. Δε σας αξίζει που σας παραδίδουμε μια χώρα τσαλακωμένη. Λυπάμαι και θυμώνω. Πιστεύω όμως ότι θα καταφέρετε. Πρέπει να τα καταφέρετε. Και σίγουρα σας αξίζει το μεγαλύτερο χειροκρότημα.

Photo by Aspa Online, John Blanding, The Boston Globe / Getty Images

Το post Τελικά ποιος χειροκροτούσε στην παρέλαση; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έβγαλε λοιπόν ένα χαρτονόμισμα μεγάλης αξίας από την τσέπη του και μας ρώτησε:

«Αυτό το χαρτονόμισμα θέλω να το χαρίσω σε κάποιον από εσάς. Ποιος το θέλει;»

Σχεδόν όλοι στην αίθουσα σηκώσαμε το χέρι μας.

Τότε πήρε το χαρτονόμισμα και το τσαλάκωσε. Το έκανε ένα μπαλάκι μέσα στη χούφτα του και μας το έδειξε. Μετά το ξετύλιξε. Το χαρτονόμισμα ήταν φυσικά τσαλακωμένο, αλλά ήταν ακόμα μια χαρά.

«Τώρα; Ποιος το θέλει;» ρώτησε.

Σχεδόν όλοι στην αίθουσα σηκώσαμε και πάλι το χέρι μας.

«Αυτό το μάθημα θέλω να το θυμάστε για πάντα, μας είπε. Πολλές φορές στη ζωή, οι καταστάσεις, οι άνθρωποι, οι συνθήκες μας τσαλακώνουν. Και συχνά νιώθουμε σαν να έχουμε χάσει την αξία μας. Να μην ξεχάσετε ποτέ το τσαλακωμένο χαρτονόμισμα. Ό,τι κι αν συμβεί, ποτέ δε θα χάσετε την προσωπική σας αξία».

Τέτοιες μέρες συνηθίζω να γράφω κάτι για την 25η Μαρτίου. Άλλες φορές μπορεί να είναι κάτι που μου έκανε εντύπωση από τη σχολική γιορτή, άλλες φορές κάτι που έγινε στην παρέλαση, άλλες φορές κάτι που μου είπαν οι κόρες μου. Χθες στη σχολική γιορτή ήμουν συναισθηματικά φορτισμένη για δύο λόγους. Ο ένας ήταν επειδή έβλεπα την Εβελίνα για τελευταία φορά ως μαθήτρια Δημοτικού σε γιορτή σχολείου. Ο άλλος λόγος είναι η δύσκολη περίοδος που περνάει η χώρα μας και όλοι εμείς, η οποία νιώθω ότι τώρα έχει κορυφωθεί.

Μου έλεγε πριν από 2-3 χρόνια η Εβελίνα για τους πολιτικούς: «Είναι απαράδεκτο. Την έκαναν την Ελλάδα ‘στούμπικη’». Είχε πλάσει αυτή τη λέξη: «στούμπικη».  Μιλούσε για την τότε πολιτική κατάσταση, χωρίς να αναφέρεται φυσικά σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα. Ήταν και είναι ακόμα, ένας σκεπτόμενος άνθρωπος. Κάτι που είναι λάθος, είναι λάθος όποιο κόμμα κι αν το κάνει. Κάτι που είναι σωστό, είναι σωστό όποιο κόμμα κι αν το κάνει. Και πριν από ένα μήνα, έγραψε μια επιστολή προς πολιτικούς (τωρινούς και παλαιότερους) αλλά και προς εμάς όλους τους μεγάλους, στην οποία πάλι δεν αναφερόταν σε λάθη κομμάτων.  Δεν την νοιάζει ποιο κόμμα έχει κάνει το λάθος. Εμείς πάλι οι «μεγάλοι» δεν έχουμε πάντα την ωριμότητα να αξιολογήσουμε μια πράξη, μια δήλωση, μια επιστολή, από μόνη της, ανεξάρτητα από το ποιος πολιτικός είναι από πίσω.  Δε σκεφτόμαστε. Φοράμε χρωματιστά γυαλιά και αρνούμαστε να τα βγάλουμε. Κάνουμε σαν παιδιά νηπιαγωγείου που χτυπάνε το πόδι τους κάτω με πείσμα και λένε “ο μπαμπάς μου είναι ο καλύτερος” και αρνούνται να συνεργαστούν.

Κλείνει η μεγάλη παρένθεση για να επανέλθω στη συναισθηματική φόρτιση που ένιωθα χθες στη γιορτή του σχολείου. Καθώς έβλεπα τα παιδιά στα διάφορα δρώμενα, σύγκρινα από μέσα μου τους τότε Έλληνες και τους σημερινούς. Θυμήθηκα πόσο περήφανη ήμουν μεγαλώνοντας, που είμαι Ελληνίδα. Θυμήθηκα πόσο περήφανη αισθανόμουν για τη χώρα μου όταν σπούδαζα στο εξωτερικό. Και ξαφνικά με έπιασε ένα σφίξιμο. Αν πάνε τα παιδιά μου σε λίγα χρόνια να σπουδάσουν στο εξωτερικό, θα αισθάνονται το ίδιο περήφανα; Ένιωσα ότι η εικόνα που έχουμε δημιουργήσει στο εξωτερικό αυτή τη στιγμή σαν κράτος, δε μας αξίζει. Ντράπηκα. Ένιωσα ότι κάποιος μου έκλεψε την προσωπική μου αξία σαν Ελληνίδα. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε. Και αν με καταλαβαίνετε, αυτός ο «κάποιος» που εννοείτε εσείς ότι έκλεψε την αξία μου, πιθανόν να είναι διαφορετικός από αυτόν τον «κάποιον» που εννοώ εγώ.  Για άλλους αυτός ο «κάποιος» μπορεί να είναι οι Ευρωπαίοι. Για κάποιους άλλους η προηγούμενη κυβέρνηση. Για κάποιους άλλους η τωρινή.

Έφυγα από τη γιορτή λίγο αποκαρδιωμένη.

Σήμερα έβρεχε από το πρωί. Ο δήμος μας αποφάσισε ότι η σχολική παρέλαση θα γίνει. (Για να μη χαθεί το νόημα όσων προσπαθώ να γράψω, το post μου δεν αφορά τις παρελάσεις. Δεν έχει καμία σχέση με το post το αν μας αρέσουν οι παρελάσεις, αν πρέπει να καταργηθούν ή όχι, τι υποστηρίζει το κόμμα που ψηφίσαμε και αν οι παρελάσεις έπρεπε να γίνουν σήμερα που έβρεχε ή όχι). Το σχολείο άφησε τα παιδιά και τους γονείς να αποφασίσουν αν θέλουν να πάρουν μέρος στην παρέλαση υπό συνθήκες βροχής. Αν ήθελαν, μπορούσαν να φορέσουν αδιάβροχα και μπουφάν.

Η Εβελίνα είπε ότι ήθελε να παρελάσει. Έτσι, παρά τη βροχή μαζευτήκαμε στο χώρο της παρέλασης με τις ομπρέλες μας.  Και η παρέλαση άρχισε. Και τα παιδιά, άρχισαν να περνάνε από μπροστά μας βρεγμένα και χαμογελαστά. Το απολάμβαναν! Τα μαλλιά τους ήταν βρεγμένα. Τα παπούτσια τους ήταν βρεγμένα. Οι σημαίες – το σύμβολο της χώρας μας – στα χέρια των σημαιοφόρων ήταν βρεγμένες.

Φεύγοντας από την παρέλαση για να φτάσουμε  στο σημείο που είχαμε παρκάρει, σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά και είδα μία ακόμα βρεγμένη σημαία σε μπαλκόνι. Και τότε στο μυαλό μου ήρθε το χαρτονόμισμα. Το χαρτονόμισμα που είχε τσαλακωθεί, αλλά δεν είχε χάσει την αξία του! Έβγαλα τη φωτογραφική και τη φωτογράφισα. Και χαμογέλασα….

Η Ελλάδα έχει βραχεί, αλλά δεν έχει χάσει την αξία της.

Το post Η βρεγμένη Ελληνική σημαία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ή ότι μέχρι πρόσφατα τους αγοράζαμε από ένα μπαλόνι με ήλιον από τον μπαλονά που «στήνει καρτέρι» εκεί στην πλατεία.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει παιδί που να μην ξεσηκώνεται από τη θέα ενός μπαλονιού με ήλιον. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει γονιός που να μη δυσανασχετεί λίγο όταν βάζει το χέρι στην τσέπη για να αγοράσει τελικά το μπαλόνι. Μετά την παρέλαση όμως εμείς το είχαμε καθιερώσει. Και απλά ελπίζαμε τα μπαλόνια να επιζήσουν κατά τη διάρκεια της μεταφοράς ως το σπίτι, γιατί καμιά φορά συνέβαιναν και ατυχήματα: Μια φορά ένα είχε μπλεχτεί στα κλαδιά ενός δέντρου και έσκασε, μια άλλη φορά ένα ξεφούσκωσε στο αυτοκίνητο χωρίς λόγο.

Γενικά έχουμε περάσει διάφορες περιπέτειες με τα μπαλόνια, με αποκορύφωμα εκείνη τη φορά που ένα μπαλόνι της Εβελίνας, παρασύρθηκε από το ρεύμα και βγήκε από το ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού. Και ενώ καθόμασταν αμέριμνοι στο μπαλκόνι, το είδαμε να πετάει ψηλά στον ουρανό και να απομακρύνεται! Απαρηγόρητη η Εβελίνα. Έκανε να το ξεπεράσει χρόνια! (Είχα αναφέρει σχετικά εδώ) Σε αυτές τις περιπτώσεις, τα κορίτσια θρηνούσαν για την απώλεια του μπαλονιού και εμείς κλαίγαμε τα 5 ευρώ και υποσχόμασταν από μέσα μας ότι ήταν η τελευταία φορά που αγοράζαμε μπαλόνι… 

Την 28η Οκτωβρίου που μας πέρασε, λίγο πριν να φτάσουμε στην παρέλαση, με είχαν ρωτήσει: «Θα μας πάρεις μαμά μετά μαλλί γριάς και μπαλόνι;» «Βρε κορίτσια, έχετε πια μεγαλώσει για μπαλόνι» τους είπα. «Δεν θα υπάρχει κανένας άλλος από τους συμμαθητές σας που να κρατάει. Είστε πια ολόκληρα κορίτσια!» «Σε παρακαλούμε μαμά, σε παρακαλούμε.» Δεν τουμπάρομαι και τόσο εύκολα από τα παρακάλια, αλλά μια και ήταν καθιερωμένο να παίρνουμε μετά την παρέλαση συμφώνησα, λέγοντάς τους: «εντάξει, αλλά έχετε μεγαλώσει πια. Μάλλον θα είναι η τελευταία φορά που σας παίρνω.»

Η Εβίτα με το μπαλόνι της, την 28η Οκτωβρίου

Προχθές, λίγο πριν να φτάσουμε στην παρέλαση της εικοστής πέμπτης με ρώτησαν: «Θα μας πάρεις μαμά μαλλί της γριάς;» Αλλά δεν είπαν κουβέντα για μπαλόνι… Μου φάνηκε περίεργο! «Κάτσε να δεις που όταν θα δουν τον μπαλονά θα μου το ξεφουρνίσουν» σκέφτηκα. Μετά την παρέλαση πήραμε το μαλλί της γριάς και καθίσαμε σε κάτι παγκάκια στην πλατεία. Στα 50 μέτρα ήταν ο μπαλονάς. «Όπου να ‘ναι θα μου το πουν» σκέφτηκα. «Κοίτα μαμά!» είπε κάποια στιγμή η Εβελίνα. «Μπαλόνια minion!» «Τώρα θα το ζητήσει» σκέφτηκα. Όμως τίποτα. Τέλειωσαν το μαλλί της γριάς… Κουβεντιάσαμε με κάποιους φίλους… Είδαμε τους παραδοσιακούς χορούς που γίνονταν εκεί στην πλατεία. Και μετά ο κόσμος άρχισε σιγά-σιγά να φεύγει.

– Πάμε κορίτσια;
– Πάμε.

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε προς το αυτοκίνητο. Κρατούσα τη μία από το ένα χέρι και την άλλη από την άλλη. Για πρώτη φορά φεύγαμε από την παρέλαση και δεν κρατούσαν μπαλόνι…  Το περίεργο ήταν ότι δεν αισθανόμουν ούτε ανακούφιση ούτε χαρά. Αντίθετα είχα έναν κόμπο στο λαιμό. Κάποτε σκεφτόμουν «πότε επιτέλους θα μεγαλώσουν για να μην μου ζητάνε μπαλόνια και τέτοια ‘μωρουδιακά’;» Και προχθές σκεφτόμουν… «Ώστε αυτό ήταν λοιπόν; Πάει; Μεγάλωσαν;»

Τους έσφιξα τα χέρια. Σαν να φοβόμουν μη μου φύγουν. Όπως έσφιγγαν κι εκείνες μέχρι πρόσφατα τα μπαλόνια τους, για να μην τους φύγουν.

Περνάει γρήγορα… Περνάει τόσο γρήγορα… Δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό, αλλά και τι δε θα ‘δινα να μου είχαν ζητήσει να τους πάρω μπαλόνι…

photo by stephanie kac 

Το post Χωρίς μπαλόνια δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Στο μεταξύ η θέση έχει εμπλουτιστεί και με άλλες αρμοδιότητες, πασπαλισμένες πάντα με πολλή αγάπη, αλλά όπως και να έχει, είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι μεγάλη αδελφή. Πρέπει να βάζεις πάντα τα πράγματα στη θέση τους ακόμα κι αν άθελά σου, προσγειώνεις ανώμαλα το μικρό σου αδελφάκι.

Να μερικά πρόσφατα παραδείγματα:

✔ Λίγο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς:
Εβίτα: Μαμά το πρωί ξύπνησα και έβαλα τα κλάματα γιατί φέτος δε θα έχω πια την κυρία Τ. δασκάλα. Και πήγα στην Εβελίνα να με παρηγορήσει.
Εγώ: Είδες τι ωραία είναι να έχεις μια μεγάλη αδελφή; Και εκείνη τι σου είπε;
Εβίτα: Μου είπε: «Εβίτα θα ήθελα να μείνω λίγο μόνη μου σε παρακαλώ».
Εγώ: Κι εσύ τι έκανες;
Εβίτα: Έφυγα και πήγα κι έκλαψα στο δωμάτιό μου. Και μετά πήρα ένα βιβλίο να διαβάσω.
Εβελίνα: Είδες πόσο γρήγορα της πέρασε;

✔ Μόλις είχε ξεκινήσει η σχολική χρονιά και η Εβίτα μάς περιέγραφε ότι είδαν στο διάλειμμα με τους συμμαθητές της την περσινή τους δασκάλα (την κυρία Τ. που αναφέρω πιο πάνω). Και εκείνη τους είπε ότι ήταν τα καλύτερα παιδιά που είχε ποτέ.
Εβελίνα: Εβίτα πίστεψέ με. Σε όλους το ίδιο λέει.

✔ Η Εβίτα,  είναι εκστασιασμένη που υπάρχει ταινία με το όνομα «Εβίτα» και κάνει όνειρα τι θα λέει κάποια μέρα στα παιδιά της για το έργο:
Εβίτα: Όταν θα κάνω παιδιά, θα τα κάνω να πιστέψουν ότι εγώ έγραψα την «Εβίτα».
Εβελίνα: Πίστεψέ με. Η θεία τους θα είναι μαρτυριάρα.

✔ Από τις πρώτες φορές που είχε η Εβίτα να μάθει κάτι απ’ έξω για το μάθημα της ιστορίας λέει στην αδελφή της: «Να σου πω την Ιστορία; Την έμαθα».
Και η Εβελίνα της απαντά: «Όχι Εβίτα, να την πεις στον εαυτό σου. Θα κλείνεις το βιβλίο, θα λες μια παράγραφο απ’ έξω και μετά θα ανοίγεις το βιβλίο να δεις αν το είπες σωστά».

Αυτός όμως είναι ο χαρακτήρας της και δε σημαίνει ότι αδιαφορεί για τη μικρή της αδελφή. Δείχνει την αγάπη της  με άλλους τρόπους. Για παράδειγμα προσπαθεί να την πείσει να μη γίνει πριγκίπισσα για να μην πάει και ζήσει σε κανένα κάστρο (έχουν αποφασίσει να μένουν μαζί όταν θα μεγαλώσουν).  Όταν η Εβίτα αρρωσταίνει η Εβελίνα είναι ανήσυχη και εύχεται να ήταν εκείνη στη θέση της για να μην πονάει η μικρή της αδελφή. Όταν μια φορά η Εβίτα εξαφανίστηκε, η Εβελίνα έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της κι έκλαιγε λέγοντας «έχασα το πιο πολύτιμο πλάσμα στη ζωή μου.» Στο σχολείο πάντα την προσέχει και τη σκέφτεται. Όταν μάλιστα καμιά φορά πάει στο κυλικείο και βρει κάτι «σούπερ σπέσιαλ» που δεν είναι συνηθισμένο, θα πάρει πάντα δύο και μετά θα ψάξει να τη βρει στο προαύλιο για να της το δώσει – ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χάσει το διάλειμμά της.

Αν ποτέ μαλώσουν και παρεξηγηθούν (που συμβαίνει συχνά) τα σημειωματάκια συγνώμης πέφτουν βροχή. Από εκείνο το πρώτο το Συγνώμη απλά  που είχα δημοσιεύσει παλαιότερα, έχουν υπάρξει πολλά ακόμα. Αυτό είναι το πιο πρόσφατο, το οποίο είναι πλέον στα Αγγλικά – ε τι στο καλό τα μαθαίνουμε;

Και φτάνουμε στην προχθεσινή μέρα της 28ης Οκτωβρίου. Στο σχολείο των κοριτσιών τα παιδιά αρχίζουν να πρωτοκάνουν παρέλαση από την Πέμπτη δημοτικού. Θα ήταν λοιπόν η πρώτη φορά της Εβελίνας. Δεν παρέλειψε να της δώσει σαφείς οδηγίες πριν την παρέλαση «Εβίτα γίνεται να ΜΗ φωνάζεις ‘Εβελίνα-Εβελίνα’ για να μη σκάσω στα γέλια και παραπατήσω;»

Η Εβίτα βλέποντάς την με τη στολή την καμάρωνε και προφανώς σκεφτόταν από μέσα της ότι η αδελφή της έχει μεγαλώσει, οπότε της είπε: «Εβελίνα δε θέλω να πας γυμνάσιο. (Το γυμνάσιο δεν είναι μαζί με το δημοτικό στο σχολείο των κοριτσιών). Δε θέλω να είμαστε όλη τη μέρα χώρια και να βλεπόμαστε μόνο στο σπίτι και στα Αγγλικά.»

Η παρέλαση ξεκίνησε, την είδε να παρελαύνει, ΔΕΝ φώναξε «Εβελίνα-Εβελίνα», αλλά στο τέλος της παρέλασης, όταν την είδε, της έδωσε την πιο ζεστή αγκαλιά.

«Είναι ο καθρέφτης σου και ακτινοβολεί πάνω σου έναν ολόκληρο κόσμο δυνατοτήτων. Είναι ο μάρτυράς σου, που σε βλέπει στα χειρότερά σου και στα καλύτερά σου και σε αγαπάει έτσι κι αλλιώς. Είναι η συμμέτοχος στα εγκλήματά σου, η σύντροφος σου τα μεσάνυχτα, εκείνη που ξέρει ότι χαμογελάς ακόμα κι αν είναι σκοτάδι. Είναι η δασκάλα σου, η δικηγόρος σου, η προσωπική σου εκπρόσωπος τύπου, ακόμα και η ψυχίατρός σου. Μερικές φορές, είναι ο λόγος που θα ευχόσουν να είσαι μοναχοπαίδι.»

~Barbara Alpert

Photo by Jose Maria Cuellar

Το post I smile because you are my sister δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Είχα δίκιο που ήμουν σε εκείνη την τελευταία γιορτή του νηπιαγωγείου συναισθηματικά φορτισμένη. Πράγματι για εμάς ήταν τότε ήταν μία από τις “τελευταίες φορές”. Όταν τα παιδιά πήγαν δημοτικό οι γιορτές άρχισαν να γίνονται χωρίς γονείς. Αλλά φέτος μετά από αρκετό καιρό, παρευρεθήκαμε και εμείς.

Δάφνινα στεφάνια που είχαν φτιάξει τα παιδιά

Τη φετινή γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, την είχε αναλάβει η Τετάρτη δημοτικού και ήμασταν προσκαλεσμένοι όλοι. Χάρηκα πολύ που πήγα και είναι τόσα πολλά αυτά που ένιωσα μέσα σε αυτές τις δύο ώρες που δε χωράνε σε ένα post. Θα ήθελα όμως να εστιαστώ σε δύο σημεία και να τα μοιραστώ μαζί σας.

Το πρώτο σημείο είναι κάποια λόγια από τη σύντομη ομιλία της διευθύντριας του σχολείου. Είπε, απευθυνόμενη στα παιδιά. “Γιορτάζουμε σήμερα το ‘όχι’. Στη ζωή σας θα χρειαστεί να πείτε πολλές φορές ‘όχι’. Θα χρειαστεί επίσης να ενώσετε τις φωνές σας με άλλους για να μπορέσετε να εισακουστείτε και να πετύχετε το σκοπό σας.” Είπε επίσης: “Στη σημερινή γιορτή τιμούμε τους ήρωες που πολέμησαν τότε. Αλλά το νόημα δεν είναι μόνο να τιμήσουμε τους ήρωες. Το νόημα είναι να σκεφτούμε τι σημαίνει για εμάς σήμερα η δική τους θυσία. Τι ρόλο παίζει η δική τους θυσία στη δική μας ζωή, σήμερα;”

Το δεύτερο σημείο στο οποίο θέλω να αναφερθώ, είμαι σίγουρη ότι θα σας στεναχωρήσει όσο στεναχώρησε κι εμένα. Είχε αρχίσει να με στεναχωρεί πριν καν να φτάσουμε στη γιορτή. Η Εβελίνα ένα απόγευμα πριν από μερικές μέρες, τραγουδώντας στο σπίτι τα τραγούδια που θα μας παρουσίαζαν είχε πει: “Στις πρόβες όταν λέγαμε το ‘Μη με ρωτάς’ ο Γιάννης (δεν είναι το πραγματικό του όνομα) έβαλε τα κλάματα. Ήταν το αγαπημένο τραγούδι της μαμάς του.” Η μαμά του Γιάννη πέθανε στις αρχές του μήνα. Η δασκάλα της μουσικής λοιπόν εκείνη την ημέρα στις πρόβες, του είπε ότι το τραγούδι αυτό θα είναι αφιερωμένο σε εκείνην. Κι έτσι την Παρασκευή στην παράσταση, μαζί με όλους  εμάς ήταν μαζί και η μαμά του Γιάννη… Και το “μη με ρωτάς” είχε άλλο νόημα για όσους γνώριζαν τι είχε συμβεί.

Μαζί λοιπόν με τα συναισθήματα που με πλημμύρισαν στη γιορτή, με πλημμύρισαν και ερωτήματα. Αυτή εξάλλου ήταν και η προτροπή της διευθύντριας. Ερωτήματα όπως:

• Σε τι χρειάζεται να πούμε όχι σήμερα;
• Με ποιων τη φωνή πρέπει να ενώσουμε τη δική μας;
• Τι σημαίνει η θυσία των ηρώων για τη δική μας ζωή;
• Τι σημαίνει ελευθερία για εμάς;
• Τι μπορούμε να κάνουμε ώστε να αλλάξουμε τις καταστάσεις που μας κάνουν να νιώθουμε υπόδουλοι;
• Τι μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας;
• Ποιος είναι ο εχθρός σήμερα;
• Συνειδητοποιούμε ότι η ζωή είναι ένα δώρο;
• Είμαστε ευγνώμονες που έχουμε την υγεία μας και είμαστε ζωντανοί;

Πολλά-πολλά τα ερωτήματά μου. Πολλά ελπίζω και τα δικά σας. Μακάρι να είχαμε όλες τις απαντήσεις. Αλλά το πρώτο βήμα είναι να γίνουν οι ερωτήσεις. Γιατί αν δεν τις θέσουμε, ποτέ δε θα μπορέσουμε να τις απαντήσουμε.

Ας γίνει το “Μη με ρωτάς”, Ρώτα με.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=HpOkCXspQPY[/youtube]
Και μια μικρή αναδρομή στην 28η Οκτωβρίου των προηγούμενων ετών μέσα από το blog μου:  

• Πόλεμος και ειρήνη όταν είσαι 5,5
• Κορόιδο Μουσολίνι
• Δυο μικρές Ελληνίδες

Το post Μη με ρωτάς δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πέρσι οι Σουλιώτισσες το μετάνιωσαν και δεν πήδηξαν από τον γκρεμό, ο λόρδος Μπάιρον είχε μύξες και η μικρή μου κόρη ήταν ντυμένη Ελλάδα και απάγγελε ψευδά τα δύο ποιηματάκια της (Να ‘τανε το ’21).

Πρόπερσι, ήμασταν «περήφανα πολύ» (όπως σε κάθε εθνική εορτή) και οι λαοί έπρεπε «τώρα να καθίσουν και το πρόβλημα να λύσουν» (Ειρήνη).

Αντιπρόπερσι η Εβελίνα, επιστρέφοντας από το νηπιαγωγείο μου εξήγησε την ιστορία με τις χαβανέζες που τραγουδούσαν «Έχετε γεια βρυσούλες» και έπεφταν στον γκρεμό. (Ο Χαβανέζικος χορός του Ζαλόγγου).

Φέτος πάλι, έκανε εργασία για τον Ρήγα Φεραίο αποκαλώντας τον Ρήγα σκέτο (φιλαράκια από παλιά βλέπετε)…

Κι εγώ σήμερα εκτιμάω περισσότερο από ποτέ άλλοτε αυτό το περιουσιακό στοιχείο που έχω στα χέρια μου που είναι το blog μου και διανύει τον τέταρτο χρόνο λειτουργίας του. Με ταξιδεύει, μου θυμίζει συναισθήματα και σκέψεις, μου φέρνει χαμόγελα, με κάνει να συγκινούμαι και να συνειδητοποιώ πόσο έχουμε αλλάξει…

Eλπίζω να περάσατε κι εσείς μια όμορφη μέρα με «Μπα-λια-κάρο ή άλλα καρχαριοειδή» – όπως είπε η Εβελίνα – και «έλεος» πια, όλοι την έπαιρναν τηλέφωνο να της πουν χρόνια πολλά για τη γιορτή της και τη διέκοπταν από τη πιο σημαντική ασχολία της ημέρας: Nintendo με φίλο της το Γιώργο και την αδελφή της και σχέδια για το πώς θα κάνουν complete τον όγδοο κόσμο. (Η  επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.)

Χρόνια πολλά! Καλή εβδομάδα σε όλους!

Το post 4 χρόνια 25η Μαρτίου δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Από το Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων της Γ' Δημοτικού

Δεν πειράζει όμως, είναι σημαντικό. Και έχει πλάκα να βλέπεις και το ρόλο των γονέων σε αυτή τη διαδικασία. Όπως έχω ξαναπεί, θέλω να αφήνω τα κορίτσια να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους μόνα τους αλλά είναι λογικό, στο κλείσιμο των ραντεβού που γίνεται στα σπίτια μας, να πρέπει να συνεννοηθούμε κάπως και εμείς οι γονείς μεταξύ μας.

Έχουμε περάσει από διάφορα στάδια από την αρχή της χρονιάς. Από την πρώτη φορά που τα κανονίσαμε όλα μόνοι μας και τα παιδιά δε συμμετείχαν καθόλου, ως την τελευταία φορά  που η Εβελίνα με τη φίλη της μας αγνόησαν παντελώς (“Σάββατο έξι το απόγευμα έρχεσαι σε μένα”) και απλά μας ανακοίνωσαν τι είχαν αποφασίσει!

Αυτή τη φορά η εργασία θα ήταν για τους ήρωες της επανάστασης. Η Εβελίνα με ένα συμμαθητή της έπρεπε να γράψουν για τον Ρήγα Βελεστινλή ή αλλιώς Ρήγα Φεραίο. Ενώ με αυτόν το συμμαθητή της – ας τον ονομάσουμε Γιάννη – είναι φίλοι, για κάποιον λόγο που δεν έχω ακόμα καταλάβει ποιος ήταν, είχαν πρόβλημα να συννενοηθούν για το ραντεβού. Και βέβαια δεν ήθελα να αναλάβω εγώ να το κανονίσω.

Οπότε η Εβελίνα μου ανανοίνωσε την απόφασή της: «Μαμά με το Γιάννη δεν μπορώ να συνεννοηθώ. Θα την κάνω μόνη μου την εργασία. Του δίνω άδεια!»

Γέλασα από μέσα μου με το «του δίνω άδεια» της μικρής manager, αλλά δαγκώθηκα κι όλας γιατί δεν ήθελα να «πιαστεί κορόιδο» και να κάνει εκείνη μόνη της όλη τη δουλειά. Αλλά σκέφτηκα «άσ’ την να το χειριστεί όπως νομίζει και θα δω τι θα κάνω.»

Κάθισε και έψαξε στο internet στοιχεία για το Ρήγα Φεραίο, έκανε μία επιλογή για το ποια θα βάλει στην εργασία και άρχισε να τα αντιγράφει. Όταν μετά μου έδειξε την αντιγραφή, κόντεψα να πέσω κάτω από τα γέλια. Τον Ρήγα Φεραίο τον είχε γράψει παντού «Ρήγα» σκέτο. Ρήγα τον ανέβαζε, Ρήγα τον κατέβαζε. «Τον έχω γράψει με το μικρό για να γλιτώσω αντιγραφή» μου είπε!

Τέλος, έβαλε εξώφυλλο στην εργασία, και από κάτω με μεγάλα γράμματα έγραψε το όνομά της.
«Α! Ώστε δεν έβαλες το όνομα του Γιάννη;» τη ρώτησα. «Νόμιζα ότι θα την έδινες και εκ μέρους του Γιάννη!»
«Από πού κι ως πού να γράψω το όνομά του μαμά;» απάντησε. «Έκανε τίποτα; Δεν έκανε τίποτα.»

Φιουουου… Κι εγώ νόμιζα ότι η κόρη μου είχε πέσει θύμα εκμετάλλευσης! ΟΚ πατάει καλά στα πόδια της. Εξάλλου είναι και φιλαράκια με όλους αυτούς τους δυναμικούς ήρωες, μιλάνε με τα μικρά τους. Δεν μπορεί… Όλη αυτή η συναναστροφή με τον Ρήγα, τη Μαντώ, τον Αθανάσιο  έχει παίξει το ρόλο της!

Καλό εορταστικό Σαββατοκύριακο!

Το post Ρήγας σκέτο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εκτός αυτού είναι λίγο πιο ώριμα και συγκεντρωμένα που σημαίνει ότι δε βλέπεις πια τόσες πολλές αθώες στιγμές όπως οι χθεσινές.

Να παρακολουθείς μια μικρή Σουλιώτισσα να αρνείται να πάει να πέσει στον γκρεμό. Να πείθει και μια φίλη της να της κάνει παρέα. Κι έτσι οι δυο τους να γλιτώνουν το θάνατο για να δουν τις μαμάδες τους να τραβούν τα μαλλιά τους μέσα στην απελπισία.

Να βλέπεις το λόρδο Μπάιρον και τη Μπουμπουλίνα και να απαγγέλουν τα ποιήματά τους και τις μύξες τους να τρέχουν.

Να ακούς 40 παιδικές φωνούλες να τραγουδούν όλες μαζί Να ‘τανε το ’21

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να βγάζει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια ομορφούλα αγκαλιά….

Να λένε όλα μαζί τον εθνικό ύμνο ο οποίος ξαφνικά να παίρνει άλλο νόημα για σένα. Γιατί τον ακούς πλέον από το στόμα του παιδιού σου. Που προχθές ήταν νεογέννητο και σήμερα είναι περήφανο Ελληνόπουλο. Και να συγκινείσαι σαν να ακούς δεν ξέρω κι εγώ τι.

Να βλέπεις την κόρη σου ντυμένη Ελλάδα, να παίρνει μέρος στο θεατρικό της και να λέει το ατελείωτο ποίημα της σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Τα σύμφωνα να ακούγονται αστεία λόγω της βουλωμένης μύτης και δοντιών που λείπουν. Και μετά να σε κοιτάζει στα μάτια για να πάρει από σένα ένα βλέμμα επιδοκιμασίας. Μετά το τέλος της γιορτής να την αγκαλιάζεις και να της λες «Ήσουν υπέροχη και το ξέρεις. Εγώ θα στο λέω συνέχεια αλλά να το λες και από μόνη σου στον εαυτό σου.» Γιατί δε θέλεις να μάθει να εξαρτάται από σένα ή από κάποιον άλλον για να επιβεβαιώνει την αξία της. Θέλεις να έχει την αυτοεκτίμηση να το κάνει από μόνη της.

Ανεπανάληπτες στιγμές, που δε θα τις ξαναζήσω, αλλά τις έχω καταγράψει εδώ για να τις θυμάμαι για πάντα. Χρόνια πολλά και του χρόνου!

Και βέβαια πρέπει να σημειώσω ότι όταν το βράδυ «η Ελλάδα» αναζητώντας τη φωτοτυπία του ποιήματός της διαπίστωσε ότι την έχω βάλει δίπλα στο γραφείο μου για να το περάσω στον υπολογιστή μου είπε: «Κατάλαβα. Θα το μάθουν όλοι στο Twitter!»

Το post Να ‘τανε το ’21 δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πόλεμος – Απελπισία – Μουσολίνι – Στρατιώτες – Πίνδος – Πείνα – Θλίψη – Θάρρος – Καρδιά – Αέρα! – ΟΧΙ – Αίμα – Ελλάδα – Ιταλία – Γερμανία – Εχθροί – Βουνά – Πέφτουνε – Σκοτώνονται – Πολεμάνε – Όπλα – Ελπίδα – Νεκροί – Καυγάς – Επίθεση – Πόνος – Μωρά που κλαίνε – Λίτσα (Η γιαγιά, επειδή έζησε στον πόλεμο)  – Λούλα (Η προγιαγιά επειδή έζησε στον πόλεμο) – Ανακατωσούρα – Ξηρασία – Καταστροφή – Άρρωστη η φύση. Πολύ-πολύ άρρωστη η φύση μας…

✔ Η Εβίτα, 5,5 χρονών, περιγράφει τον πόλεμο με προτάσεις…

– Μερικά παιδιά χάνουν τη μαμά τους και τον μπαμπά τους.
– Τα χέρια μας ή τα πόδια μας κόβονται.
– Δε μου αρέσει. Οι άνθρωποι σκοτώνονται και τρέχουν αίματα.

✔ …αλλά και την ειρήνη…

– Ζωή
– Έχουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας
– Πηγαίνουμε σχολείο
– Τα σπίτια είναι μια χαρά
– Δεν αρρωσταίνουμε!
– Πηγαίνουμε σε λιβάδια
– Κάνουμε γυμναστική
– Κάνουμε ταξίδια κι εκδρομές
– Κολυμπάμε στη θάλασσα
– Ζωγραφίζουμε
– Πηγαίνουμε σε μουσεία
– Πηγαίνουμε στη νονά μας και στο νονό μας
– Κοιμόμαστε ασφαλείς

✔… και απαγγέλλει το ποίημα της

Στους ήρωες του ’40

Δυο λόγια θα ‘θελα να πω
σε σας που βρίσκεστε στο χώμα
που στους πολέμους δώσατε
τα νιάτα σας, ψυχή και σώμα
Με αίμα γράψατε εσείς
λαμπρές του Έθνους μας σελίδες
τη λευτεριά χαρίσατε
σε Έλληνες και Ελληνίδες
Δεχτείτε το στεφάνι αυτό
που η γαλανόλευκη το δένει
Το χώμα που σας σκέπασε
αιώνια ελαφρό να μένει.

Το post Δυο μικρές Ελληνίδες δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Photo by classy_greek

Το post Ειρήνη δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.