– Τον φορτιστή τον πήρες;
– Ναι.

– Τους αντάπτορες;
– Ναι.

– Τα μετρητά;
– Ναι.

– Το πιστοποιητικό για την είσοδο στη χώρα;
– Ναι.

– Ζακέτα πήρες;
– Ναι μαμά!

Αυτά που ρωτάω από μέσα μου

– Πώς πέρασαν έτσι 20 χρόνια;
– Έδωσα αρκετά εφόδια;
– Τι θα συμβεί αν…;
– Γιατί διάλεξε να πάει τόσο μακριά;
– Θα περάσει καλά;
– Έκανα αρκετά ως μαμά;

Αυτά που θέλω να ξέρεις

– Το σπίτι δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα.
– Θα μετράω τις μέρες μέχρι να σε ξαναδώ.
– Φοβάμαι, αλλά προσπαθώ να μη στο δείξω.
– Θα συνεχίσω να σου μαγειρεύω στο μυαλό μου.
– Εύχομαι να θυμάσαι ότι όπου κι αν πας, το σπίτι σου θα είναι εδώ.

Αυτά που νιώθω

– Περηφάνια που σε βλέπω να ανοίγεις τα φτερά σου.
– Βεβαιότητα ότι θα ζήσεις μια από τις πιο όμορφες περιπέτειες της ζωής σου.
– Αγάπη που δεν χρειάζεται εισιτήριο για να σε ακολουθήσει.
– Και ελπίδα ότι η ερώτηση «έκανα αρκετά ως μαμά;» έχει ήδη απαντηθεί.

Το post Έκανα αρκετά ως μαμά; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Ο υπεύθυνος καθηγητής μάς έδωσε αρκετές πληροφορίες και έφυγα από τη συνάντηση ενθουσιασμένη. Είχα ήδη αποφασίσει ότι θα έκανα αίτηση! Δεν ήξερα σε ποια χώρα θα πήγαινα, αλλά δεν θα την έχανα την ευκαιρία, θα πήγαινα!

Ένα χρόνο αργότερα, στις αρχές του δεύτερου έτους των σπουδών μου βρισκόμουν στο αεροπλάνο για τη Νίκαια της Γαλλίας.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα νιώσει αμφιβολία για την απόφασή μου να φύγω στο εξωτερικό.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, την ώρα της απογείωσης, είπα από μέσα μου: “τι πήγα κι έκανα”;

Εκείνη τη στιγμή, με έπιασε ο φόβος… Τι πήγα κι έκανα και άφηνα το σπιτάκι μου; Μήπως ήταν ένα τεράστιο λάθος; Κι αν δεν μου άρεσε; Και δεν τα κατάφερνα με τη γλώσσα στο πανεπιστήμιο; Και αν δεν μου άρεσε η Νίκαια;

Για αυτό το τελευταίο γελάμε δυνατά. Για την ακρίβεια, ξεκαρδιζόμαστε! Η Νίκαια ήταν ένας παράδεισος επί της γης και κάθε φορά που έφευγα το πρωί από τη φοιτητική εστία να πάω στη σχολή, τσιμπιόμουν για να βεβαιωθώ ότι δεν κοιμάμαι. Τι τυχερή ήμουν που ζούσα μέσα σε τόση ομορφιά!

Οι σπουδές μου με το Erasmus στη Νίκαια της Γαλλίας ήταν μία από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Όταν κόντευε να φτάσει το τέλος του εξαμήνου, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να φύγω! Επικοινώνησα με τον καθηγητή μου και τον παρακάλεσα να μου πει ποια ήταν η διαδικασία για να μείνω ένα ακόμη εξάμηνο – όπως και έγινε.

Εκείνη τη χρονιά έκανα φίλους από όλον τον κόσμο, έπιασα δουλειά για να βγάζω το χαρτζιλίκι μου, ταξίδεψα με το τρένο σε όλη την Ευρώπη, είδα πώς ζουν οι άνθρωποι στο εξωτερικό, άνοιξε το μυαλό μου. Επέστρεψα στην Ελλάδα μια εντελώς διαφορετική Άσπα.

Περιττό λοιπόν να πω ότι ήθελα το ίδιο και για τα παιδιά μου. Είχα σπείρει το σπόρο από τότε που ήταν μικρά. Τους έλεγα ότι θα πρέπει οπωσδήποτε να κάνουν ένα εξάμηνο των σπουδών τους εξωτερικό ή να πάνε έξω για μεταπτυχιακά. Τους είχα δείξει φωτογραφίες, τους είχα διηγηθεί όλες τις περιπέτειές μου (ε, καλά όχι κι όλες). Δεν ήταν μόνο εκείνη η χρονιά στη Γαλλία αλλά και και όλες οι άλλες πόρτες που άνοιξαν και τα ταξίδια που έκανα μετά από τη Γαλλία, λόγω των ανθρώπων που γνώρισα εκεί.

Δεν θέλουν όλα τα παιδιά να συμμετάσχουν σε τέτοια προγράμματα – και δεν τρέχει τίποτα μια και το κάθε παιδί έχει το δικό του χαρακτήρα. Αλλά τα δικά μου φαίνονταν αποφασισμένα να το κάνουν.

Στο πρώτο έτος των σπουδών της η Εβελίνα άρχισε να ενημερώνεται για το πρόγραμμα Study Abroad της σχολής της. Χάρηκα φυσικά, αν και μου φαινόταν ακόμη μακρινό. Είχε αποφασίσει να πήγαινε στο τρίτο έτος (δηλαδή φέτος) και είχαμε ακόμη πολύ καιρό μέχρι το τρίτο έτος (νόμιζα).

Στη δική της περίπτωση τα πανεπιστήμια δεν περιορίζονταν στην Ευρώπη όπως συνέβαινε στο Erasmus. Βέβαια δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα είχε άγριες διαθέσεις. Δηλαδή εντάξει, δεν ήθελε να πάει Γαλλία. Ας πήγαινε Ιταλία, Αγγλία ή σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα!

Άντε, ας πήγαινε Νέα Υόρκη που έχουμε και συγγενείς. Άντε Καλιφόρνια που έχει και καλό καιρό.

Αλλά όχι! Ήθελε… Καναδά! “Πώς και δεν θέλεις Αλάσκα, παιδάκι μου;” της έλεγα μεταξύ αστείου και σοβαρού. “Ή κάτι πιο βόρεια, έτσι για να πεθάνεις στα σίγουρα από το κρύο;”

Αλλά είχε κολλήσει με τον Καναδά. Έχω ακούσει τα καλύτερα για τον Καναδά, αλλά δεν είναι κάπως μακριά; Ποιος με άκουγε όμως; Ξεκίνησε τη διαδικασία της αίτησης.

Πέρασαν αρκετοί μήνες προετοιμασίας και εμποδίων, γιατί πάντα κάτι συνέβαινε που δυσκόλευε την κατάσταση. Όπως για παράδειγμα ότι το πανεπιστήμιο που ήθελε να πάει, δεν θα δέχονταν φέτος φοιτητές. (Αλλά τελικά έκανε αίτηση στο διπλανό). Όπως ότι δεν έβρισκε μαθήματα που να μπορεί να μεταφέρει στο εδώ πανεπιστήμιο. (Βρήκε τη λύση). Και ένα σωρό άλλες δυσκολίες.

Σε ένα από αυτά τα τελευταία μεγάλα εμπόδια, υπήρχε κάτι μέσα μου που με έτρωγε να της πω: “Δεν πειράζει βρε Εβελίνα, μην πας… Σιγά, θα πας για μεταπτυχιακά μετά… Μείνε εδώ, θα περάσουμε καλύτερα!”. Αλλά δεν της το είπα. Αντ’ αυτού είπα: “Αν δεν είχα πάει τότε Γαλλία δεν θα ήμουν η ίδια Άσπα.” Κι εκείνη απάντησε: “Εμείς αυτήν την Άσπα θέλουμε και αγαπάμε, δε θα θέλαμε άλλη Άσπα”.

Με αυτά και με αυτά, προχθές μπήκαμε στο αυτοκίνητο για το αεροδρόμιο. Στο δρόμο αναρωτιόμουν πώς πέρασαν τα χρόνια. Και πώς φτάσαμε στο σημείο να πηγαίνει η κόρη μου τώρα σε πρόγραμμα σπουδών στο εξωτερικό!

Αναρωτιόμουν πώς να αισθάνονταν οι γονείς μου όταν έφευγα. Άραγε είχαν κι εκείνοι το ίδιο σφίξιμο στην καρδιά; Ποιος ξέρει, μπορεί να ήταν πιο ψύχραιμοι επειδή εγώ ταξίδευα πιο συχνά ως αθλήτρια…

Αλλά καθώς οδηγούσα και ξεκίνησε να παίζει το αγαπημένο της τραγούδι (και προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα) ωπ, με θυμήθηκε και πάλι εκείνη η σκέψη από τα παλιά. Ακριβώς η ίδια φωνή. Ακριβώς η ίδια σκέψη:

“Τι πήγα κι έκανα;”

Τι πήγα κι έκανα και έστελνα το παιδί μου στην άλλη άκρη του κόσμου; Στο ΚΡΥΟ; (Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει με το κρύο. Μάλλον το άγχος κάθε μαμάς που σέβεται τον εαυτό της που θέλει να επιβάλει στο παιδί της να φοράει ζακέτα και δεν μπορεί!)

Και τότε συνήλθα. Το “τι πήγα κι έκανα” ήταν σίγουρα καλός οιωνός. Το σκέφτηκα όταν ήμουν 20 και αποδείχτηκε ότι κακώς φοβόμουν. Ο φόβος ήταν απλώς μέρος της διαδικασίας. Μου χτύπησε την πόρτα αλλά δεν τον άφησα να με πτοήσει. Συνέχισα και έζησα μια από τις ομορφότερες περιπέτειες της ζωής μου.

Το σκέφτηκα και τώρα, που η κόρη μου είναι 20. Αλλά δεν τον άφησα να με πτοήσει ούτε τώρα. Όσο κι αν ήθελα να κάνω αναστροφή και να επιστρέψω σπίτι, να την κλειδώσω στο δωμάτιό της και να μην το πω σε κανέναν, συνέχισα να οδηγώ ως το αεροδρόμιο.

Αυτή τη τη φορά είναι σειρά της κόρης μου να ζήσει μια από τις ομορφότερες περιπέτειες της της ζωής.

Τι πήγα κι έκανα;

Τι καλά που έκανα!

Τι καλά που έκανε!

Το post Τι πήγα κι έκανα; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πρώτη φορά στο μπαλέτο.

Πρώτη μέρα στο προνήπιο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο.

Πρώτη σχολική τσάντα, πρώτο δόντι που βγήκε, πρώτοι αγώνες, πρώτη συναυλία, πρώτη παράσταση.

Και αρκετές τελευταίες.

Σήμερα είναι μία από αυτές τις τελευταίες.

Πριν από 18 χρόνια, όταν η Εβίτα ήταν νεογέννητο την έβγαλα δίπλα σε μία λαγάνα να την φωτογραφίσω.

Η λαγάνα τότε, ήταν πιο μεγάλη από την Εβίτα. Και ήθελα να δείξω πόσο μικρούλα ήταν – όπως ακριβώς τα παλιά χρόνια που δεν υπήρχαν μέτρα και οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν άλλες μονάδες μέτρησης όπως το πόδι και τον πήχη.

Και έτσι μία νέα μονάδα μέτρησης γεννήθηκε: η λαγάνα! Όπως και μία νέα οικογενειακή παράδοση της οικογένειάς μας. Να φωτογραφίζουμε την Εβίτα κάθε καθαρά Δευτέρα δίπλα στην λαγάνα για να βλέπουμε πόσο έχει μεγαλώσει!

Κι έτσι κάθε καθαρά Δευτέρα, μεταξύ όλων των παραδοσιακών εορτασμών, εμείς κάναμε και την καθιερωμένη φωτογράφιση της Εβίτας δίπλα στη λαγάνα.

Όταν μεγάλωσε λίγο, άρχισε να συμμετέχει ενεργά σε αυτή την παράδοση και να λέει ιδέες για το πώς θα τραβήξουμε τη φωτογραφία της χρονιάς – για να υπάρχει δημιουργικότητα και πρωτοτυπία. Μα τα έχουμε κάνει όλα! Έχουμε πετάξει λαγάνες στον αέρα, τους έχουμε φορέσει γυαλιά, μέχρι και χειρουργική μάσκα τους έχουμε βάλει την καθαρά Δευτέρα της καραντίνας!  

Είχαμε συμφωνήσει, ότι τη φωτογράφιση θα τη συνεχίσουμε μέχρι να φτάσει τα 18.  

Μαντέψτε ποιος μόλις έκλεισε τα 18…

Έτσι φέτος θα ήταν η τελευταία φωτογραφία του αχτύπητου διδύμου Εβίτας – Λαγάνας.  

Απολαύστε το ταξίδι.

Να και η φετινή, που αποδεικνύει περίτρανα, ότι το μωρό… ψήλωσε:

Γλυκόπικρα τα συναισθήματα που έκλεισε αυτός ο κύκλος… Όμως το ταξίδι δεν θα κλείσει νοσταλγικά, αλλά χιουμοριστικά:

Το πρωί της Καθαράς Δευτέρας, επιστρέφοντας από το φούρνο, πέρασα από το σπίτι των γονιών μου για να τους δώσω τη δική τους λαγάνα.

Την έδωσα στον πατέρα μου κι εκείνος μόλις  την έπιασε στα χέρια του είπε: “Κοίτα να δεις πόσο μικρή ήταν κάποτε η Εβίτα!”

Μετά του φάνηκε τόσο αστείο αυτό που είπε, που τον έπιασε νευρικό γέλιο και γέλαγε μέχρι δακρύων για 5 λεπτά – κι εμείς μαζί του!

Αργότερα, μετά τη φωτογράφιση, ανοίγοντας την εξώπορτα για να μπούμε στο σπίτι με την Εβίτα, γυρνάω, τη βλέπω και της λέω: Τα καταφέραμε, ε; 18 χρόνια…   

Κι εκείνη λέει: “Ναι βέβαια… Μετά από 18 χρόνια παιδικής εργασίας!”

Τίτλοι τέλους λοιπόν… Με μια παρότρυνση:

Δημιουργήστε τις δικές σας οικογενειακές παραδόσεις και αναμνήσεις. Αξίζει!

Το post 18 χρόνια λαγάνες (2023) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Πριν από 17 χρόνια υπήρχαν μέτρα. Αλλά εκείνη την καθαρά Δευτέρα του 2005, η Aspa Online είχε την έμπνευση να μετρήσει το ύψος του νεογέννητου μωρού της με μία… λαγάνα.

Και έτσι μία νέα μονάδα μέτρησης γεννήθηκε: η λαγάνα! Όπως και μία νέα οικογενειακή παράδοση της οικογένειάς μας. Να φωτογραφίζουμε την Εβίτα κάθε καθαρά Δευτέρα δίπλα στην λαγάνα για να βλέπουμε πόσο έχει μεγαλώσει!

Η παράδοση συνεχίστηκε ΚΑΙ φέτος. Και αυτό δεν είναι λίγο γιατί το να έχει φτάσει το παιδί σου στην ηλικία των 17 (και σε ύψος πολλών λαγανών) και να μη σε έχει στείλει στο γιατρό για αυτή σου την τρέλα, είναι κάτι που ούτε εγώ μπορώ να εξηγήσω!

Ελπίζω να είστε λοιπόν έτοιμοι να δείτε την φετινή φωτογραφία δίπλα στη λαγάνα που θα είναι και η ΠΡΟ-τελευταία. Γιατί ακόμα και τα ωραία τελειώνουν κάποτε. Κι έχουμε ήδη αποφασίσει ότι η φωτογραφία του 2023 (όταν θα έχει πλέον κλείσει τα 18, θα είναι η τελευταία).

Πριν όμως να σας δείξω τη φετινή, να μια μικρή επιλογή από το αχτύπητο δίδυμο Εβίτα-λαγάνα από το 2005 ως σήμερα.

Όπως βλέπετε στην περσινή φωτογραφία τα δύο μοντέλα, λαγάνα και Εβίτα δεν μπήκαν στο ίδιο πλάνο, μια και είχαμε καραντίνα και κράτησαν την απόσταση των δύο μέτρων. Η Εβίτα ήταν απλώς η φωτογράφος.

Στην φετινή όμως φωτογραφία, είναι και πάλι μαζί στον έξω κόσμο.

Και σας αφήνω με μια bonus που αποδεικνύει ότι είναι δύσκολο να είσαι λαγάνα στις μέρες μας…

Και του χρόνου! Καλή Σαρακοστή!

Το post Και πάλι μαζί στον έξω κόσμο (2022) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Τελευταίες μέρες Αυγούστου

Πηγαίνουμε με την Εβίτα για μια δουλειά οι δυο μας. Τελειώνουμε και ξεκινάμε με τα πόδια προς το αυτοκίνητο που ήταν παρκαρισμένο αρκετά μακριά. Έχει ζέστη οπότε μόλις συναντάμε περίπτερο της λέω «Θέλεις να πάρουμε κάτι να πιούμε;»

«Ναι» μου λέει.

Το περίπτερο είναι από αυτά που έχουν τα πάντα. Όλα τα είδη, όλες τις μάρκες, ό,τι θέλεις το έχει.

Τα κοιτάει, τα ξανακοιτάει, προσπαθώντας να αποφασίσει.

Τελικά ανοίγει ένα ψυγείο και παίρνει μια βυσσινάδα.

Εγώ είχα ήδη πάρει ήδη το δικό μου αναψυκτικό οπότε της λέω «Ωραία πάμε να πληρώσουμε».

«Μισό λεπτό να διαλέξω κι εγώ» μου λέει.

«Μα δεν διάλεξες;» τη ρωτάω.

«Αυτή δεν είναι για μένα, είναι για να την πάω στο σπίτι στην Εβελίνα».

Αρχές Σεπτεμβρίου: Πρώτη μέρα Εβίτας στη β’ Λυκείου

Είμαστε στο αυτοκίνητο καθ’ οδόν για το σχολείο. Είναι η πρώτη μέρα που πηγαίνει κανονικά σχολείο για μάθημα μετά τον αγιασμό.

Είναι επίσης η πρώτη φορά ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ που πηγαίνει σχολείο χωρίς να είναι στο αυτοκίνητο και η αδελφή της. Η οποία τελείωσε την τρίτη λυκείου τον Ιούνιο.

Κάθεται λοιπόν στη θέση του συνοδηγού κι έχει βγάλει το κινητό της και με κάποιον μιλάει με μηνύματα.

Γενικά το κινητό στο αυτοκίνητο το αποφεύγουμε για πολλούς λόγους, αλλά δεν της λέω τίποτα. Εκείνη συνεχίζει για κανένα πεντάλεπτο και μετά αποφασίζω να τη ρωτήσω: “Μα καλά τι έγινε;”.

“Μιλάω με την Εβελίνα”, μου απαντάει (με την οποία μόλις είχαν αποχαιρετιστεί στο σπίτι με μεγάλη αγκαλιά).

“Γιατί έγινε κάτι;” τη ρωτάω.

“Μα καλά μαμά, δεν βλέπεις τις τραγικές στιγμές που ζούμε;”

“Ποιες τραγικές στιγμές;”

“Που φέτος χωριστήκαμε.”

Αρχές Σεπτεμβρίου: Πρώτη μέρα Εβελίνας στο Πανεπιστήμιο

ΠΡΩΙ: Zω μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές και γράφω αυτό:

ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ: Η Εβελίνα είναι καθ’ οδόν για το σπίτι. Σε διάφορα σημεία της διαδρομής στέλνει μηνύματα, πότε σε εμένα πότε στην Εβίτα. Είμαι στο μετρό, είμαι στο λεωφορείο κλπ. (Δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα μου στέλνει πάντα μηνύματα για το πού βρίσκεται, αλλά καθώς ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν μόνη από τη σχολή ήταν κάτι πρωτόγνωρο και σημαντικό).

Τελικά ακούγεται το κουδούνι.

– Ποιος;
– Εγώ!

Πηγαίνω στην πόρτα να την περιμένω να ανέβει, κάτι που κάνω πάντα κάθε φορά που τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι και είμαι κι εγώ σπίτι (να γιατί).

Την βλέπω να ξεπροβάλει στις σκάλες με ένα διάπλατο χαμόγελο. Η Εβίτα είναι δίπλα μου και την περιμένει κι εκείνη με ανυπομονησία.

Δεν θυμάμαι καν αν αγκαλιαστήκαμε – λογικά ναι. Θυμάμαι όμως ότι αγκαλιάστηκαν μεταξύ τους. Μια αγκαλιά τόσο έντονη, τόσο ζεστή, τόσο συγκινητική…  

Η Εβελίνα της λέει «σου έφερα κάτι». Ανοίγει την τσάντα της. Βγάζει και της δίνει μία βυσσινάδα.

Το post Η βυσσινάδα δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η μαμά αυτή συνέχισε να το φωτογραφίζει το παιδί της κάθε χρόνο δίπλα σε μία λαγάνα για να βλέπει πόσο μεγάλωσε. Και έτσι δημιούργησε μία νέα μονάδα μέτρησης. Τη λαγάνα!

Το ένα έφερε το άλλο και η ιδέα με τη φωτογράφιση δίπλα στη λαγάνα κόλλησε και άρχισε να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Από το 2008 δε που ξεκίνησε το blog της, μπήκαν στο παιχνίδι και οι αναγνώστες της. Οι οποίοι περίμεναν κάθε χρόνο με ανυπομονησία την ετήσια φωτογραφία της Καθαράς Δευτέρας.

Μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι η Εβίτα παρ’ όλο που πλέον είναι 16 χρονών δεν με έχει στείλει στο γιατρό, αλλά συνεχίζει την παράδοση. Και όπως έχει δηλώσει θα συνεχίζει μέχρι τα 18. Δύο φωτογραφίσεις μείνανε και μετά θα πρέπει να πάρει άλλος τη σκυτάλη!

Σήμερα θα σας δείξω τη νέα φωτογραφία του 2021.Η οποία είναι λίγο διαφορετική από τις προηγούμενες. Εβίτα και λαγάνα κρατάνε αποστάσεις… Γιατί πώς αλλιώς θα θυμόμαστε κάποτε ότι η καθαρά Δευτέρα του 2021 μας βρήκε σε lockdown; (Την Καθαρά Δευτέρα του 2020 δεν είχαμε ιδέα τι θα ακολουθούσε).

Πριν όμως να σας τη δείξω, να μια μικρή επιλογή από το αχτύπητο δίδυμο Εβίτα-λαγάνα από το 2005 ως σήμερα.

Και ιδού η φωτογραφία του 2021 με τίτλο: Φορέστε μάσκα και κρατήστε αποστάσεις!

Φέτος τα δύο μοντέλα, λαγάνα και Εβίτα δεν μπήκαν στο ίδιο πλάνο, μια και κράτησαν την απόσταση των δύο μέτρων. (Μεταξύ μας όμως; Φωτογράφος της λαγάνας ήταν φέτος η Εβίτα).

Εύχομαι η καθαρά Δευτέρα του 2022 να τις βρει και πάλι αγκαλιασμένες.

Και του χρόνου! Καλή Σαρακοστή!

Το post Φορέστε μάσκα και κρατήστε τις αποστάσεις (2021) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έτσι για να θυμάται πόσο μικροσκοπικό ήταν κάποτε το μωρό (ενώ πλέον κοντεύει να τη φτάσει σε ύψος).

Το ένα έφερε το άλλο και η ιδέα με τη φωτογράφιση δίπλα στη λαγάνα κόλλησε και άρχισε να επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Από το 2008 δε που ξεκίνησε το blog της, μπήκαν στο παιχνίδι και οι αναγνώστες της. Οι οποίοι περίμεναν κάθε χρόνο με ανυπομονησία την ετήσια φωτογραφία της Καθαράς Δευτέρας. Και άρχισαν κι εκείνοι να συγκρίνουν κάθε χρόνο το παιδί με τη λαγάνα και να διαπιστώνουν με τα ίδια τους τα μάτια, ότι… πράγματι ψήλωνε!

Μεγάλη επιτυχία το γεγονός ότι η Εβίτα παρ’ όλο που πλέον είναι 15 χρονών δεν με έχει στείλει στο γιατρό να κοιταχτώ, αλλά συνεχίζει κάθε χρόνο να φωτογραφίζεται δίπλα στη λαγάνα.

Τα τελευταία 4-5 χρόνια μάλιστα επιλέγει η ίδια πώς θα φωτογραφηθεί. Έχει αποφασίσει ότι η φωτογράφιση θα συνεχίζεται μέχρι να κλείσει τα 18 και μάλιστα έχει ήδη σκεφτεί πώς θα είναι η αποχαιρετιστήρια φωτογράφιση. (Μένουν μόνο άλλες 3 φωτογραφίσεις ως τότε. Μετά ποιον θα φωτογραφίζω; Help!)

Σήμερα θα σας δείξω τη νέα φωτογραφία του 2020! Πριν όμως να σας τη δείξω, να μια μικρή επιλογή από το αχτύπητο δίδυμο Εβίτα-λαγάνα από το 2005 ως σήμερα.

2005

2012

2015

2016

2017

Βρέχει (δαγκωμένες) λαγάνες

Παίρνω τα μπογαλάκια τη λαγάνα μου και φεύγω.

Και να και η φετινή:

Το μέλλον είναι τόσο λαμπρό…

Το μέλλον είναι τόσο λαμπρό, που χρειάζομαι γυαλιά!

Και του χρόνου! Καλή Σαρακοστή!

Το post Το μέλλον είναι τόσο λαμπρό… (2020) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η μαμά αυτή συνέχισε να το φωτογραφίζει το παιδί της κάθε χρόνο δίπλα σε μία λαγάνα για να βλέπει πόσο μεγάλωσε. (Έφτιαξε νέα μονάδα μέτρησης. Δεν της έκανε το μέτρο…)

Σαν να μην έφτανε αυτό, η μαμά αυτή άρχισε να ανεβάζει τις φωτογραφίες στο blog της!

Και τα πράγματα ξέφυγαν από τον έλεγχο καθώς οι φίλοι και οι αναγνώστες έκαναν πολλάαααα like καθώς έβλεπαν το παιδί να ξεπερνάει σε ύψος τη λαγάνα!

Φήμες λένε ότι το μωρό μεγαλώνοντας άρχισε να συμμετέχει ενεργά στις φωτογραφίσεις. Και κάθε χρόνο άρχισε να επιλέγει εκείνο το θέμα της φωτογράφισης.

Φήμες επίσης λένε ότι οι φωτογραφίσεις θα συνεχιστούν μέχρι να κλείσει τα 18.

Φέτος, φωτογραφήθηκε όπως κάθε έφηβο παιδί που σέβεται τον εαυτό του: “Άγριο νιάτο”, με μαύρα και γκρι ρούχα (καθώς και σκισμένο τζην που δε φαίνεται στη φωτογραφία), ακουστικά και σακίδιο στην πλάτη. Στο οποίο φυσικά… έβαλε τη λαγάνα.

Σας παρουσιάζω λοιπόν το timeline του αχτύπητου δίδυμου Εβίτα-λαγάνα από το 2005 ως σήμερα.

2005

2012

2015

2016

2017

Βρέχει (δαγκωμένες) λαγάνες

Παίρνω τα μπογαλάκια τη λαγάνα μου και φεύγω.

Και του χρόνου! Καλή Σαρακοστή!

Το post Παίρνω τα μπογαλάκια μου και φεύγω (2019) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Λίγο πριν να φύγουμε για Λονδίνο έκανα μία λίστα με όλα τα πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε στο ταξίδι, ώστε να προγραμματίσουμε κάποια από αυτά από εδώ. Έδειξα τη λίστα στα παιδιά, απορρίψαμε κάποιες από τις επιλογές και βάλαμε προτεραιότητες. Στην κορυφή των προτεραιοτήτων ήταν να πάμε να δούμε ένα μιούζικαλ!

Έξω από το Prince Edward theater στο Λονδίνο

Παρ’ όλο που μου αρέσουν αρκετά τα μιούζικαλ, δε θα έβαζα ένα μιούζικαλ στην κορυφή των προτεραιοτήτων. Βέβαια πριν το ταξίδι, δεν είχα ιδέα τι θα έχανα αν δεν πήγαινα. Ήταν όμως σημαντικό για τις κόρες μου. Η μουσική και το τραγούδι τις ξετρελαίνει, η Εβίτα παίζει πιάνο, η Εβελίνα γράφει στίχους και συμμετέχουν και οι δύο συχνά σε διάφορα μουσικά projects.

Είναι γνωστό ότι τις κορυφαίες παραγωγές μιούζικαλ στον κόσμο μπορεί κανείς να τις δει στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο και μια και θα πηγαίναμε Λονδίνο, ήταν ευκαιρία.

Το λυχνάρι του Αλαντίν

Έπρεπε να κλείσουμε εισιτήρια πριν να φύγουμε, για να είμαστε σίγουροι ότι θα βρούμε θέσεις. Και το ερώτημα ήταν ποιο από όλα τα μιούζικαλ θα επιλέγαμε;

Αρχικά είπαμε να πάμε στο Lion King, που είναι από τα κορυφαία. Αλλά μετά είδα το τρέιλερ του Αλαντίν του μιούζικαλ. Και διάβασα και τα reviews. Και διάβασα και συγκρίσεις Lion King εναντίον Αλαντίν (ούτε αυτοκίνητο να αγόραζα). Και μετά έδειξα το τρέιλερ στα παιδιά. Και τελικά το αποφασίσαμε. Θα πηγαίναμε Αλαντίν!

Να το τρέιλερ που είδαμε και μας ενθουσίασε:

Οι εντυπώσεις μου από την παράσταση

Δεν έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου ναρκωτικά και ούτε πρόκειται, αλλά κατά τη διάρκεια της παράστασης ένιωθα σαν να έχω πάρει! Από το πρώτο λεπτό, άρχισα να χαμογελάω σαν χαζή. Ένιωθα μια πρωτόγνωρη ψυχική ευφορία. Ένιωθα ότι – δεν μπορεί – για να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να ανεβάσουν ένα τέτοιο μαγικό σώου, τα πάντα είναι δυνατά σε αυτό τον κόσμο. Ένιωθα ότι αν εκείνοι μπορούν να δημιουργήσουν ένα θαύμα, έπρεπε κι εγώ να προσπαθήσω να δημιουργήσω τα δικά μου θαύματα στο δικό μου αντικείμενο.

Μετά, αναρωτιόμουν τι να είπαν άραγε οι γονείς των πρωταγωνιστών, όταν τα παιδιά τους τους είπαν τι καριέρα ήθελαν ακολουθήσουν. Αναρωτιόμουν αν προσπάθησαν να τα αποθαρρύνουν και τα προέτρεψαν να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι ή άλλο πιο “σίγουρο επάγγελμα”. Γιατί αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν γίνει γιατροί ή δικηγόροι η ανθρωπότητα θα είχε χάσει! Ορκίστηκα ότι θα υποστηρίξω τα παιδιά μου να ακολουθήσουν όποια καριέρα θέλουν.

Ένιωθα ότι έβλεπα την καλύτερη παράσταση που έχω ποτέ δει και που πρόκειται ποτέ να δω. Ένιωθα ότι αν εκείνη τη στιγμή γινόταν το τέλος του κόσμου, θα ήταν ένας καλός τρόπος για να πεθάνω. Μπορεί να μοιάζει χαζό τώρα, αλλά εκείνη τη στιγμή έτσι ένιωθα.

Photo by Aladdin The Musical

Τα σκηνικά ήταν μαγευτικά. Ένιωθες σαν να είχες μπει μέσα στο παραμύθι. Τα αμύθητα πλούτη που υπήρχαν στη σπηλιά, έμοιαζαν με πραγματικά αμύθητα πλούτη! Διάβασα στη συνέχεια ότι τα σκηνικά ζυγίζουν 67 τόνους, οι πόρτες του παλατιού είναι 10 μέτρα ύψος και υπάρχουν 2 εκατομμύρια κρύσταλλα Swaroski που καλύπτουν τα ρούχα και τη σκηνή.

Οι χορευτές ήταν υπέροχοι. Ήταν ονειρεμένοι. Είναι εξωπραγματικά τα πράγματα που κάνουν στη σκηνή!

Τους λάτρεψα όλους και πιο πολύ τον Trevor Dion Nicholas, το τζίνι.

Το τζίνι (photo by Aladdin The Musical)

Είχε χιούμορ, είχε γέλιο, είχε αστεία με αναφορές στην σύγχρονη ζωή. Κάποια από αυτά ούτε καν τα έπιασα. Όπως για παράδειγμα ένα αστείο που αφορούσε τη Marvel. Οι κόρες μου είναι fan και το εκτίμησαν ιδιαίτερα!

Και από τα γέλια στα κλάματα: Υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρια μου όπως όταν ο Αλαντίν τραγουδούσε στη μαμά του το Proud of Your Boy.

Mom, I will try hard to make you proud of your boy…

Είχε και απεριόριστες δόσεις μαγείας. Είχε μαγικά λυχνάρια και ευχές που γίνονται πραγματικότητα και μαγικές νύχτες. Είχε την παραμυθένια σκηνή που ο Αλαντίν και η Γιασμίν ανεβαίνουν πάνω στο ιπτάμενο χαλί και πετάνε.

Ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς πετούσε το χαλί…

Ήταν μια υπέροχη βραδιά, από τις κορυφαίες του ταξιδιού μας. Ήταν από τα πιο ακριβά πράγματα που κάναμε στο Λονδίνο, όμως άξιζε μέχρι και το τελευταίο penny!

Κάποια πρακτικά tips

Αν βρεθείτε Λονδίνο και δεν έχετε προβλέψει να κλείσετε εισιτήρια για μιούζικαλ εκ των προτέρων μπορείτε να βρείτε εισιτήρια της τελευταίας στιγμής (για την ίδια, την επόμενη ή τη μεθεπόμενη μέρα) στο Leicester Square. Με αυτό τον τρόπο θα δείτε μια σούπερ παράσταση με μεγάλη έκπτωση (μπορεί και στη μισή τιμή) δεν είναι όμως σίγουρo ότι θα βρείτε θέσεις στην παράσταση που θέλετε.

Photo by Aladdin The Musical

Εμείς κλείσαμε τα εισιτήριά μας από Ελλάδα, μέσω του Seat Plan. Δεν το γνώριζα, τυχαία το βρήκα, αλλά το προτίμησα γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να επιλέξεις θέσεις, όχι μόνο με βάση την τιμή και την κάτοψη, αλλά βλέποντας πραγματικές φωτογραφίες και reviews άλλων θεατών. (Reviews για τις θέσεις όχι για την παράσταση!) Θυμάμαι  μια φορά που είχαμε πάει σε παράσταση στο Badminton στην Αθήνα, οι θέσεις που είχαμε κλείσει ήταν τόσο μακριά από τη σκηνή που δε βλέπαμε τίποτα και δεν το ευχαριστηθήκαμε. Δεν ήθελα να την πατήσουμε έτσι και στο Λονδίνο! Και τελικά οι θέσεις μας ήταν εξαιρετικές.

Τελευταίες σκέψεις

Προβληματίστηκα για το αν θα αφιέρωνα ένα ολόκληρο post στον Aladdin, μία και πρόκειται για μια παράσταση που παίζεται τόσο μακριά. Δεν έχω εξάλλου travel blog ώστε να φιλοξενώ περιεχόμενο αυτής της θεματολογίας!

Από τη μία όμως το blog μου είναι το διαδικτυακό μου ημερολόγιο – και ήθελα να φυλακίσω αυτή την ανάμνηση για πάντα – και από την άλλη δεν θα μπορούσα να μη μοιραστώ μια τόσο συναρπαστική εμπειρία.

Στο πνεύμα του Αλαντίν, θα κλείσω με μια ευχή: Εύχομαι ο καθένας από εμάς να μπορέσει να δημιουργήσει τα δικά του μικρά θαύματα, αντίστοιχα αυτής της μαγικής παράστασης. Και δε μιλάω για θαύματα που τραβούν την προσοχή ή τα βλέμματα ή τα likes.

Δεν είμαστε όλοι συγκλονιστικοί καλλιτέχνες. Δεν είμαστε όλοι στο προσκήνιο. Μερικά από τα δικά μας θαύματα μπορεί να μην τα μάθει κανείς!

Αλλά υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να ξέρεις ότι έζησες δίνοντας τον καλύτερό σου εαυτό και αξιοποίησες στο έπακρο τα ταλέντα και τις ικανότητες με τα οποία γεννήθηκες;

H Maya Angelou είπε:

Επιτυχία είναι να σ’ αρέσει ο εαυτός σου, να σ’ αρέσει αυτό που κάνεις και να σ’ αρέσει ο τρόπος που το κάνεις.

Πόση σοφία σε μια πρόταση! Αυτός ο ορισμός της επιτυχίας λοιπόν θα είναι η πρώτη μου ευχή: Να μας αρέσει ο εαυτός μας, να μας αρέσει αυτό που κάνουμε και να μας αρέσει ο τρόπος που το κάνουμε.

Την πρώτη ευχή την έκανα, μου μένουν άλλες δύο! Για να σκεφτώ…

Διαβάστε τα υπόλοιπα posts της σειράς «Διακοπές στο Λονδίνο» εδώ:

• Ταξίδι στο εξωτερικό με παιδιά: 6 οφέλη (+ εντυπώσεις από το ταξίδι μας στο Λονδίνο)
• London Story #1: Ο πραγματικός λόγος που πήγαμε διακοπές στην Αγγλία
• London Story #2: Πώς να μη χάσεις το παιδί σου στο Λονδίνο (ή αλλού!)

Το post London Story #3: Να τι έπαθα όταν είδα το Αλαντίν το μιούζικαλ δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Την πρώτη φορά ήματαν σε μία θεατρική παράσταση και η Εβίτα – 6 χρονών τότε – ξαφνικά εξαφανίστηκε. Τελικά δεν είχε απομακρυνθεί από το χώρο του θεάτρου, αλλά κάναμε ώρα να τη βρούμε και είχαμε τρομάξει. Η αδελφή της είχε τότε πει το συγκινητικό “Έχασα το πιο σημαντικό πλάσμα στη ζωή μου”.

[Μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέρειες εδώ: Και ξαφνικά η κόρη μας εξαφανίστηκε.]

Η δεύτερη φορά ήταν λιγότερο τρομαχτική, επειδή οι κόρες μου ήταν μεγαλύτερες, ήταν και οι δύο μαζί και ήμασταν σε ξενοδοχειακό συγκρότημα σε κλειστό και προστατευμένο χώρο. Δεν είχαν ακόμα φτάσει σε ηλικία που είχαν τα δικά τους κινητά, όμως είχαμε συνεννοηθεί για το τι θα γίνει αν κάποια στιγμή χαθούμε.

Γιατί το μυστικό δεν είναι να ΜΗΝ χάσεις το παιδί σου (κυρίως βέβαια αυτό), αλλά να ξέρεις ποιο θα είναι το σχέδιο δράσης σε περίπτωση που το χάσεις.

Έτσι αφού χαθήκαμε, πήγαμε στο σημείο της συνάντησης και… τέλος καλό όλα καλά!

Στις φετινές μας διακοπές στο Λονδίνο χαθήκαμε και πάλι! Όταν πρόκειται για εξωτερικό τα πράγματα είναι πιο σοβαρά.

Όμως τι είπαμε; Ποιο είναι το μυστικό;

Το μυστικό ΔΕΝ είναι να ΜΗΝ χάσεις το παιδί σου (κυρίως βέβαια αυτό), αλλά να ξέρεις ποιο θα είναι το σχέδιο δράσης σε περίπτωση που το χάσεις.

Έτσι λοιπόν πριν να αρχίσουμε τις εξορμήσεις μας στην πόλη, είχαμε κάνει ένα σχέδιο δράσης για το τι θα γίνει αν χαθούμε. Πλέον έχουν και οι δύο κινητό, οπότε τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Χαίρομαι όμως που δεν μείναμε στο “θα τηλεφωνηθούμε”. Γιατί καμιά φορά τα κινητά χάνονται, οι μπαταρίες τελειώνουν ή βρίσκεσαι σε σημείο που δεν έχει σήμα.

Όπως για παράδειγμα όταν είσαι στο μετρό!

Επειδή πηγαίναμε παντού με το μετρό, είχαμε συνεννοηθεί για τι θα γίνει αν χωριστούμε κατά την επιβίβαση στο τρένο. Είχαμε πει ότι εκείνοι που θα μπουν, θα κατέβουν στην επόμενη στάση και θα περιμένουν τους υπόλοιπους να έρθουν με το επόμενο τρένο.

Κοίτα να δεις λοιπόν που τελικά χαθήκαμε κατά την επιβίβαση! Συνέβη την ημέρα που ήταν στο Λονδίνο η Νίνα με τη μαμά της. Κάπου πηγαίναμε με το μετρό και πλησιάζοντας στην αποβάθρα είδαμε τις πόρτες του τρένου ανοιχτές. Η πρώτη αντίδραση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να βιαστείς για να μπεις πριν να φύγει το τρένο. Οι μισοί επιτάχυναν και μπήκαν (το ίδιο κι εγώ), αλλά η Εβελίνα που ήταν ακριβώς από πίσω άκουσε τον ήχο ειδοποίησης ότι η πόρτα κλείνει και τραβήχτηκε.

Οι πόρτες έκλεισαν. Μόλις είχα χάσει το παιδί μου στο Λονδίνο!

Η αλήθεια είναι ότι παραμείναμε ήρεμες γιατί ξέραμε τι θα κάναμε. Νομίζω ότι κατάφερα μάλιστα να της χαμογελάσω καθώς απομακρυνόμασταν, όπως τότε που ήταν μικρούλα και έπεφτε και γύριζε να με κοιτάξει για να καταλάβει αν θα πρέπει να κλάψει ή όχι.

Φτάσαμε στην επόμενη στάση και κατεβήκαμε. Εξυπακούεται φυσικά ότι εκεί στα έγκατα της γης δεν είχαμε σήμα και έτσι δεν μπορούσα να την πάρω τηλέφωνο.

Περιμέναμε 5-10 ατελείωτα λεπτά μέχρι να έρθει το επόμενο τρένο. Άραγε θα ήταν μέσα;

Θα μάθετε την απάντηση στο τέλος του post, αλλά μέχρι τότε ας δούμε κάποια tips που θα βοηθήσουν να ελαχιστοποιηθούν οι πιθανότητες να χάσουμε τα παιδιά μας και κάποιες οδηγίες ώστε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση σε περίπτωση που συμβεί.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ

Παίζουμε το παιχνίδι “Τι θα συμβεί αν”

Καθώς το παιδί μεγαλώνει του εξηγούμε ότι καμιά φορά τα παιδιά χάνονται. Συζητάμε φυσικά για το πώς να το αποφύγουμε αλλά και τι θα κάνουμε σε περίπτωση που χωριστούμε. Δεν το τρομάζουμε, απλώς το προετοιμάζουμε. Κάνουμε “role play” σε διάφορα σενάρια. “Τι θα κάνεις αν γυρίσεις και δεν με δεις;” “Από ποιον θα ζητήσεις βοήθεια;”

Δίνουμε πρακτικές συμβουλές: Αν είμαστε σε κάποιο εμπορικό για παράδειγμα, του λέμε ότι θα πρέπει να απευθυνθεί σε κάποιον που εργάζεται εκεί. Το βοηθάμε να καταλάβει πώς ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους που εργάζονται εκεί. Αν είμαστε στο δρόμο, λέμε στο παιδί να αναζητήσει αστυνομικό ή να ζητήσει βοήθεια από μια μαμά που είναι έξω με τα παιδιά της.

Στην δική μας περίπτωση είχαμε συμφωνήσει ότι αν χαθούμε στο μετρό θα κατέβουμε στην επόμενη στάση και θα περιμένουμε εκείνον που έμεινε πίσω να έρθει με το επόμενο. Τα δικά μου παιδιά όμως είναι μεγάλα και μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό. Η Vanessa Wauchope που χωρίστηκε από το 7χρονο αγόρι που φύλαγε στο μετρό της Νέας Υόρκης του είχε πει ότι αν ποτέ χαθούν, θα πρέπει περιμένει εκεί που χάθηκε. Εκείνη θα κατέβαινε στην επόμενη στάση και θα επέστρεψε να το αναζητήσει. Έτσι κι έγινε.

Βεβαιωνόμαστε ότι το παιδί γνωρίζει απ’ έξω το κινητό μας

Το κινητό μας είναι ένα από τα πρώτα τηλέφωνα που θα πρέπει να μάθει απ’ έξω το παιδί μας. Αν είναι σε ηλικία που δεν μπορεί ακόμα να απομνημονεύσει τηλέφωνο, ας ξέρει τουλάχιστον το ονοματεπώνυμό μας. Μια καλή εναλλακτική όμως, είναι να έχει γραμμένο κάπου πάνω του το νούμερο: Σε ένα σακίδιο, στα ρούχα του ή σε κάποιο βραχιολάκι. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος στον οποίο θα απευθυνθεί για βοήθεια θα μπορέσει να μας εντοπίσει αμέσως.

Έχουμε μια πρόσφατη φωτογραφία του παιδιού στο κινητό μας

Αν χάσουμε το παιδί και χρειαστεί να το αναζητήσουμε, θα βοηθήσει να έχουμε να δείξουμε τη φωτογραφία του. Και αν τυχόν η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγο πριν να ξεκινήσουμε για τη βόλτα μας, ακόμα καλύτερα!

Ντύνουμε το παιδί με έντονα χρώματα

Αυτό αφορά κυρίως τα μικρότερα παιδιά (μια και εγώ αποκλείεται τώρα πια να επηρεάσω τα παιδιά μου στο τι θα φορέσουν) αλλά και συγκεκριμένες εξορμήσεις. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι το παιδί μπορεί να χαθεί οποιαδήποτε στιγμή, ακόμα και σε μία βόλτα στο super market που δεν έχουμε προβλέψει να του βάλουμε έντονα χρώματα.

Mind the… Kid

Ορίζουμε σημείο συνάντησης

Τη φορά που χαθήκαμε με τα παιδιά στο ξενοδοχείο, είχαμε ορίσει σημείο συνάντησης την πισίνα. Φυσικά μέσα σε έναν προστατευμένο και ασφαλή χώρο είναι δυσκολότερο να χαθείς πραγματικά, αν όμως έχεις ορίσει σημείο συνάντησης, το θέμα λύνεται γρήγορα και εύκολα, χωρίς να χρειάζεται να απευθυνθείς στο προσωπικό του ξενοδοχείου.

Ζητάμε βοήθεια γρήγορα

Περιττό βέβαια να πω ότι αν το κακό συμβεί, θα πρέπει να απευθυνθούμε όσο το δυνατό γρηγορότερα στην ασφάλεια του χώρου ή την αστυνομία.

ΤΗΝ ΕΧΑΣΑ… ΤΗΝ ΞΑΝΑΒΡΗΚΑ;

Ας επιστρέψουμε στη δική μας ιστορία:

Περιμέναμε για 5-10 βασανιστικά λεπτά στην αποβάθρα. Άραγε θα ήταν η Εβελίνα μέσα στο επόμενο τρένο; Μέχρι να έρθει το τρένο η Εβίτα είχε βγάλει το δικό της κινητό και με βιντεοσκοπούσε κάνοντας ερωτήσεις. Με ρώταγε πώς νιώθω και της έλεγα ότι είμαι η χειρότερη μαμά του κόσμου και άλλα τέτοια. (Το βίντεο αυτό θα το χρησιμοποιήσει κάποτε εναντίον μου. Να μου το θυμηθείτε!)

Η αλήθεια είναι ότι δεν ανησυχούσα. Όμως, δε θέλω καν να σκέφτομαι πώς θα ένοιωθα αν ερχόταν το τρένο και δεν ήταν μέσα!

Όταν άκουσα το τρένο να πλησιάζει η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Άραγε θα έβγαινε από μέσα η Εβελίνα; Ή την είχα χάσει στο Λονδίνο για πάντα;

Το τρένο σταμάτησε. Η πόρτα άνοιξε και ΤΑ ΤΑΝ!

Δείτε το βίντεο:

Διαβάστε τα υπόλοιπα posts της σειράς “Διακοπές στο Λονδίνο” εδώ:

• Ταξίδι στο εξωτερικό με παιδιά: 6 οφέλη (+ εντυπώσεις από το ταξίδι μας στο Λονδίνο)
• London Story #1: Ο πραγματικός λόγος που πήγαμε διακοπές στην Αγγλία
• London Story #2 (αυτό εδώ το post)
• London Story #3: Να τι έπαθα όταν είδα το Αλαντίν το μιούζικαλ

Και αν πήρατε ιδέες για το πώς να ΜΗΝ χάσετε το παιδί σας, μοιραστείτε το post με άλλους γονείς!

Το post London Story #2: Πώς να μη χάσεις το παιδί σου στο Λονδίνο (ή αλλού!) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.