Η πλάκα που γίνεται τον τελευταίο καιρό για το πώς θα αλλάξει η ζωή στο σπίτι όταν θα γίνει 18, δεν περιγράφεται! Εκείνη μου λέει «η ζωή σου τελειώνει μαμά» (γιατί και καλά θα είναι ενήλικη κι επιτέλους θα κάνει ό,τι θέλει) και εγώ της λέω «η ζωή μου αρχίζει». Γιατί και καλά «εκτέλεσα τα καθήκοντά μου ως μαμά». Ένα ακόμα παιδί και… freeedoooooom!

Φυσικά δε σημαίνει ότι επειδή τα παιδιά γίνονται 18, ξεμπερδέψαμε… Μία φορά μαμά, πάντα μαμά! Επίσης το πιθανότερο είναι ότι ως φοιτήτρια θα μένει και πάλι στο σπίτι. Παρ’ όλα αυτά ο ενθουσιασμός της για τα φετινά γενέθλια, έχει χτυπήσει κόκκινο!

Και φτάνουμε στο σημερινό post: Μια φορά ατακαδόρικο κορίτσι, πάντα ατακαδόρικο κορίτσι. Το γεγονός ότι είναι 18 παρά κάτι, δε σημαίνει ότι έχει σταματήσει να λέει ατάκες… Όλα κι όλα!

Με χαρά λοιπόν (και με την άδειά της) μοιράζομαι τις τελευταίες της ατάκες, όπως κάνω τα τελευταία 12 χρόνια.

✔ Εβελίνα: Μαμά μην προσβληθείς, αλλά την κόρη μου δεν θα την ονομάσω Άσπα. 
Εγώ: OK, ό,τι θες.
Εβελίνα: Αλλά αν θες μπορώ να ονομάσω το σκυλάκι μου Άσπα!

✔ Τρώμε φαγητό, τρώμε παγωτό (ουπς) και μετά φεύγω από την κουζίνα για να έρθω στο γραφείο μου να συνεχίσω δουλειά.

Σχολιάζει: «Ο χρήστης Άσπα Τσαμαδή αποχώρησε από τη συνομιλία».

✔ Έρχεται στο γραφείο μου με ανοιχτή αγκαλιά.
«Μαμά είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος στο generation X!».
Αγκαλιαζόμαστε για λίγο.
«Τι χάρη θέλεις Εβελίνα;»
«Θα με πας το βράδυ στην Εύα;»

✔ Τους λέω: «Προσοχή γιατί ο παππούς δεν δέχεται όχι για απάντηση. Όταν θα τον δείτε θα σας ρωτήσει (μπλα μπλα)» και τους εξηγώ τι θα τα ρωτήσει για να είναι προετοιμασμένα.

Μου απαντάει η Εβελίνα: «Πώς νιώθεις μαμά που ξέρεις ότι μια μέρα θα προειδοποιώ τα παιδιά μου για τα τι θα τα ρωτήσεις εσύ;»

Και συνεχίζει:
«Θα τους λέω: ‘Προσοχή γιατί η γιαγιά δεν δέχεται όχι για απάντηση. Θα σε ρωτήσει αν συμφωνείς να γράψει post στο blog της για τη ζωγραφιά σου!’»

✔ Μου μιλάει για ένα σενάριο που έχει γράψει. Με βλέπει ότι συμμετέχω και λέει: «Τι ωραία να σου λέω μια ιστορία και εσύ να μισο-ενδιαφέρεσαι μαμά!»

✔ Εβελίνα: Μαμά θα πάμε τη Δευτέρα για ψώνια;
Εγώ: Εβελίνα οι επόμενες δύο εβδομάδες είναι πολύ δύσκολες για μένα. Θα προσπαθήσω αλλά δεν μπορώ να σου το υποσχεθώ.
Εβελίνα: Ναι μαμά, αλλά έχεις επίσης δύο παιδιά που έχουν και τα δύο ανάγκες!
(Δεν απαντώ γιατί σκέφτομαι).
Εβελίνα: Πιστεύω σε σένα μαμά. Πιστεύω σε σένα.

✔ Φτιάχνω δραστηριότητες κατά της βαρεμάρας για παιδιά, για το Love, mom.
Εγώ: Για πες καμιά ιδέα Εβελίνα. Τι τίτλο να δώσω στις δραστηριότητες; Συνήθως τις λέω «δραστηριότητες αντιβαραμέρας» αλλά θα ήθελα κάτι πιο δημιουργικό.
Εβελίνα: Να τις πεις, «δραστηριότητες ξετεμπελιάσματος».  

✔ Έχει κοντοσταθεί στην πόρτα και αναρωτιέται αν τα πήρε όλα.
Λέει: «Ξέχασα να ξεχάσω την τσάντα μου»! 

✔ Πρώτες μέρες σχολείου:
Εγώ: Έλα γρήγορα, παιδιά καθυστερούμε. Μα καλά δεν έχετε αγχωθεί;
Εβελίνα: Το σύστημα μου δεν έχει ξυπνήσει ακόμα ώστε να μπορέσει να αγχωθεί.

✔ Τρώμε κάτι που της αρέσει πολύ: «Η κοιλιά μου είναι γεμάτη χαρά».

✔ Της είχα δανείσει να φορέσει μια μπλούζα μου. Και δεύτερη φορά. Και τρίτη. Και τέταρτη. Την πέμπτη τη φοράω εγώ: «Ωπ μαμά; Γιατί φόρεσες τη μπλούζα μου;»

✔ Από τότε που πήγε Γαλλία με το σχολείο αγάπησε τη Γαλλική γλώσσα. Από εκεί που δεν ήθελε να ξανακούσει για Γαλλικά, όταν ξεμπέρδεψε με το υποχρεωτικό μάθημα του σχολείου, ξαφνικά άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα online.

Επειδή εγώ μιλάω καλά Γαλλικά, έρχεται να με ρωτήσει κάτι. Της απαντάω. Δεν καταλαβαίνει και με ξαναρωτάει. Της ξαναπαναπαντάω. Και πάλι δεν καταλαβαίνει.
«Μαμά μου το λες με Γαλλική προφορά και δεν καταλαβαίνω! Δεν μπορείς να μου το πεις με βλάχικη;»

✔ Επιστρέφει από το πατινάζ.
Εγώ: Πώς πήγε το πατινάζ Εβελίνα;
Εβελίνα: Έπεσα δύο φορές, αλλά τη μία έπεσα εντυπωσιακά!

✔ Μου διαβάζει ένα tweet που είχε ανεβάσει. Της απαντάω ότι μου αρέσει πολύ.
«Ωχ μαμά δεν πιστεύω να γίνεις από αυτές τις μαμάδες που αρχίζουν να κορνιζάρουν τα tweets των παιδιών της;»

✔ Το Dancing Queen των Abba είναι ένα από τα αγαπημένα της τραγούδια. Τα λόγια λένε:
You are the dancing queen
Young and sweet
Only seventeen

Μου λέει πρόσφατα: «Τo 2020, στα 17 μου, θα έπρεπε να είμαι dancing queen.
Και εγώ αντί για only seventeen, είμαι only quarantined».

Το post Dancing queen δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Έτσι άρχισα να ανεβάζω όλο και περισσότερες και το blog μου έγινε ένα σεντούκι αναμνήσεων που περιλαμβάνει διαλόγους και ατάκες από τότε που τα παιδιά μου ήταν 3,5 και 5,5.

Όταν μπήκαν στην εφηβεία, σταμάτησαν να λένε όλες αυτές τις παιδικές χαριτωμένες ατάκες. Οι αστείοι διάλογοι όμως δεν σταμάτησαν. Το χιούμορ τους εξελίχθηκε, έγινε πιο έξυπνο (και καυστικό) και συνεχίζει να κλέβει την παράσταση στις καθημερινές μας συζητήσεις.

Παρ’ όλο που πλέον δεν κυκλοφορώ όλη μέρα με μολύβι και χαρτί όπως έκανα παλαιότερα, περιστασιακά σημειώνω ό,τι με κάνει να γελάω και όποτε μαζεύεται υλικό, παίρνω την άδειά τους και το ανεβάζω.

Σήμερα λοιπόν είναι μία τέτοια μέρα! Αν έχετε μικρότερα παιδιά θα πάρετε μια γεύση για το τι σας περιμένει. Αν έχετε παιδιά στην εφηβεία, θα συσχετιστείτε. Και αν δεν έχετε παιδιά στο σπίτι θα διασκεδάσετε έτσι κι αλλιώς.

Ακολουθούν οι πιο πρόσφατες ατάκες της 15χρονης Εβίτας, που το Σεπτέμβριο θα πάει Α’ Λυκείου! [Καλέ! Πότε ήταν που πήγε πρώτη δημοτικού και έγραψα το Από την άλλη πλευρά του χάρτη; Και πότε που έγραψα το Η μικρή μου πηγαίνει Γυμνάσιο;]

Πάμε λοιπόν:

✔ Είχα φτιάξει σκορδόψωμο. Δαγκώνει ένα μεγάλο κομμάτι και λέει: «Αν ήμουν βρικόλακας, έτσι θα ήθελα να πεθάνω».

✔ Είμαστε στο αυτοκίνητο, κολλημένοι στην κίνηση. Λέει: «Γιατί λέγεται “κίνηση” αφού δεν κινείται κανείς;»

✔ Σε οικογενειακό τραπέζι με έχει πιάσει οίστρος και διηγούμαι λεπτομέρειες από μια κοπάνα που είχα κάνει στο Λύκειο πηδώντας τη μάντρα του σχολείου μου (πρώτο χτύπημα). Η γιαγιά τους παίρνει στη συνέχεια τη σκυτάλη και διηγείται για το πώς είχε κάνει κοπάνα για να πάει για μπάνιο στη θάλασσα (δεύτερο χτύπημα). Νιώθουν συντετριμμένες γιατί όχι απλώς εκείνες δεν έχουν κάνει κοπάνα αλλά τα σχολεία στέλνουν εβδομαδιαία ενημέρωση απουσιών!

Εβίτα: Θα κάνουμε κι εμείς κι ας το μάθεις. Γιατί τι θα λέμε στο τραπέζι στα παιδιά μας, αν δεν κάνουμε τώρα κοπάνα; «Εγώ παιδιά μου μια μέρα στα νιάτα μου διάβαζα 12 ώρες συνέχεια;»

✔ Είμαστε στο αυτοκίνητο και παίζει το “Don’t Stop Me Now” των Queen.

Εβίτα: Μαμά αυτό έχει βγει το νούμερο ένα τραγούδι στο top 10 uplifting songs όλων των εποχών!
Εγώ: Αλήθεια; Της εποχής μου είναι. Ποια άλλα είναι στη λίστα;
Εβίτα: To “Dancing Queen” των Abba…
Εγώ: Της εποχής μου!
Εβίτα: Το “I Will Survive”…
Εγώ: Της εποχής μου!
Εβίτα: Το “Uptown Girl”…
Εγώ: Της εποχής μου!
Εβίτα: Μα καλά πόσα χρόνια ζεις;

✔ Τα παιδιά τώρα πια κυκλοφορούν μόνα τους και πάντα προσπαθώ να τους δίνω συμβουλές για θέματα ασφαλείας. Είχαμε λοιπόν πιάσει πάλι αυτή κουβέντα και τους έλεγα ότι όταν κι εγώ κυκλοφορούσα αρκετά μόνη μου στην ηλικία τους και ότι γενικά δεν φοβόμουν. Ίσως ήταν επειδή ήταν άλλες οι εποχές. Ίσως επειδή ήξερα τζούντο.

Η Εβίτα απαντάει: Ούτε εγώ φοβάμαι. Θα του πω: «ΒΙΑΣΤΗ! ΞΕΡΩ ΠΙΑΝΟ!»

✔ Τα δυο παιδιά λογομαχούν μεταξύ τους για πλάκα:
Εβελίνα: Ναι, αλλά εγώ γεννήθηκα πρώτη.
Εβίτα: Ναι, αλλά πρώτα τα πειράματα μετά τα θαύματα.

✔ Είμαστε στο σούπερ μάρκετ στα λαχανικά:
Εγώ: Για πες τι σου κάνει κλικ να πάρουμε;
Εβίτα: Το μόνο που κάνει κλικ είναι το ποντίκι του laptop μου.

✔ Πιάνει ένα φρούτο. Δαγκώνει, ξινίζει το πρόσωπό της. «Άγουρο» λέει και το αφήνει. «Έλα βρε Εβίτα υπερβάλλεις» της λέω. «Δεν καταλαβαίνεις μαμά. Άγουρο. Εντελώς άγουρο. Άγουρο σαν το μυαλό μου».

✔ Βλέπει πάνω στο τραπέζι λαχανοντολμάδες που έχει στείλει η γιαγιά και λέει: «Εγώ δεν θέλω. Μοιάζουν με πάγκρεας εξωγήινου».

✔ Τα μπαλόνια δεν είναι γεμάτα με αέρα. Είναι γεμάτα με χαρά. 

✔ Αν όλοι είχαν μπαλόνια στο σπίτι τους, ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος. 

✔ Τι εννοείς δεν έχουμε γλυκό; Θα “σνικάρω” στο σπίτι της γιαγιάς και θα πάρω καμιά μους. (Σνικάρω από το sneak)

✔ Εγώ: Μια φορά είχα διαβάσει ότι υπάρχουν podcasts που σου λένε βαρετές ιστορίες ώστε να σε πάρει ο ύπνος. Είχα γελάσει πολύ με τη σκέψη, αλλά δεν το είχα ψάξει περισσότερο. Χθες εντελώς τυχαία χθες έπεσα πάνω σε ένα τέτοιο. Το έβαλα και με πήρε ο ύπνος αμέσως!
Εβίτα: Σε μένα αποκλείεται να δούλευε.
Εγώ: Γιατί;
Εβίτα: Δεν με παίρνει ο ύπνος κάθε φορά που μιλάς. Γιατί να δουλέψει το podcast;

✔ Έβλεπε μια ταινία.
Εγώ: Σαν πολύ δεν βρίζουν αυτοί; 
Εβίτα: Είναι σαραντάρηδες Βρετανοί. Τι άλλο θα έκαναν;

✔ Ακούει το ξυπνητήρι του κινητού μου και λέει: «Αυτός ο ήχος είναι σαν να ξυπνάς σε έναν άγνωστο βάλτο και εκεί που έχει απόλυτη ησυχία ξαφνικά να έρχονται διάφορα πλάσματα. Για παράδειγμα ένα ελάφι που θα του κρέμονται φυτά ή τίποτα μπλε νεράιδες. Ή σαν να βρίσκεσαι σε ένα στοιχειωμένο μέρος και ξαφνικά βγαίνουν φαντάσματα».

✔ Εγώ: Παιδιά στις 16:00 έχω ένα Facebook Live και μετά θα πάω supermarket. Έμαθα ότι το αγαπημένο μου παιδί θα έρθει μαζί μου για παρέα! (Έχοντας την ελπίδα ότι θα τσιμπήσει κάποια από τις δύο και δε θα πάω μόνη μου στο super market).
Εβίτα: Έχουμε και τρίτο αδελφάκι λοιπόν και δεν μας το είχες πει, ε;

✔ Εβίτα: Πώς πας μαμά;
Εγώ: Καλά Εβίτα, πήζω λίγο σήμερα.
Εβίτα: Όλα θα πάνε καλά μαμά. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να καταφέρεις στη ζωή σου. Είσαι μαμά μου εδώ και 15 χρόνια. Το ‘χεις.

Photo by Rhino Neal

Το post Μαμά, το ‘χεις δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Όσοι παρακολουθείτε το blog από τα πρώτα του χρόνια μπορεί να θυμάστε την 16χρονη Εβελίνα ως νηπιαγωγάκι. Ζωγράφιζε κάστρα με φ-Λ-ουρούς,  έγραψε την πρώτη της λέξη επειδή της είχα ζητήσει ησυχία (κι έτσι για να μη μου μιλήσει, πήρε μολύβι και έγραψε) και με αγαπούσε για έναν απόλυτα λογικό λόγο: Γιατί έφτιαχνα ωραίες κρέπες!

Ή μπορεί να θυμάστε την 14χρονη Εβίτα ως τρίχρονη. Γράφτηκε στο μπαλέτο για να είναι με την αδελφή της (όπως συνέβη αργότερα και για τα Αγγλικά),  ζωγράφισε τον τοίχο του δωματίου της (προς Θεού δεν έφταιγε εκείνη, ο τοίχος επέμενε) και η καλύτερη μέρα της ζωής της ήταν όταν έπεσε το πρώτο της δόντι (τι έπεσε δηλαδή, όλη μέρα το τραβάγαμε)!

Και βέβαια θα θυμάστε τις ατάκες. Τι ατάκες! Πόσο χαίρομαι που τις μοιραζόμουν μαζί σας και γελούσαμε όλοι μαζί…

Όλα αυτά τα χρόνια οι ατάκες ήταν πολύ σημαντικό κομμάτι του blog μου. Έγραφα συχνά τις ατάκες τους και ήταν τόσες πολλές που είχα ξεχωριστή κατηγορία ΑΤΑΚΕΣ. Τότε μπορούσατε να τις βρείτε στο κεντρικό μενού του blog.

Καθώς όμως τα παιδιά μεγάλωσαν και οι ατάκες λιγόστεψαν, άρχισα να γράφω περισσότερο για άλλα θέματα. Οι παλαιότερες ατάκες, έφυγαν αθόρυβα από το κεντρικό μενού. (Τώρα πλέον τις βρίσκετε ως υποκατηγορία κάτω από την επιλογή Η ΖΩΗ ΜΟΥ, αν θέλετε να ανατρέξετε στις παλιές).

Αλλά… SURPRISE!

Σήμερα είναι μέρα για νέες ατάκες της Εβελίνας! Γιατί μπορεί να μην κυκλοφορώ όλη μέρα με ένα στυλό στο χέρι όπως έκανα παλιά, αλλά εξακολουθώ να σημειώνω πράγματα που μου λένε και όποτε μαζεύεται υλικό, παίρνω την άδειά τους και το ανεβάζω.

Πάμε λοιπόν για νέες ατάκες τις Εβελίνας, όπως τις παλιές καλές μέρες!

✔ Την παραμονή του πάρτυ της κολλητής της:
“Μαμά να κοιμηθείς καλά σήμερα, γιατί αύριο θα ξενυχτήσεις. Θα φύγω τελευταία από το πάρτυ”.

✔  Εβελίνα: Μαμά τα μαλλιά μου έχουν μακρύνει πολύ. Δεν θέλω να τα κόψω ακόμα, αλλά σκεφτόμουν όταν θα τα κόψω να κάνω κάτι ξεχωριστό.
Εγώ (από μέσα μου): ΩΧ.
Εγώ  (απ΄έξω μου): Τι δηλαδή;
Εβελίνα: Σκεφτόμουν να βάλω κάτω στις άκρες λίγο μωβ.
Εγώ (από μέσα μου): Να τα μας…
Εγώ  (απ΄έξω μου): Όταν θα γίνεις 18.
Εβελίνα (προς την αδελφή της που ήταν σε άλλο δωμάτιο): Εβίτα! Έφαγα reject!

✔ Και ξανά η λέξη reject:
Μου λέει μια μέρα: “Γιατί με reject-άρεις;”

✔ Μου διηγείται τι συνέβη όταν έψαχνε για κάτι και δεν το έβρισκε:
“Εγώ στην αρχή κατηγόρησα την Εβίτα, όπως θα έκανε κάθε σωστή μεγάλη αδελφή”.

✔ Μου εξηγεί πόσο κουρασμένη ήταν το προηγούμενο βράδυ: «Ήμουν τόσο κουρασμένη χθες το βράδυ που δεν είχα ενέργεια να δω όνειρο. Το μυαλό μου δε λειτουργούσε… Έκλεισα τα μάτια και αντί για όνειρο είδα ένα επεισόδιο Χελωνονονιτζάκια».

✔ Εβίτα: Μαμά όταν μας γέννησης πλήρωσες; (εννοούσε στο μαιευτήριο).
Εβελίνα: Ναι. Με τη ζωή της!

✔  Πρόσφατα έκλεισα ραντεβού στον ορθοδοντικό και είπα να τους στείλω πρόσκληση στο Google Calendar για να το έχουν στο ημερολόγιό τους και να μην το ξεχάσουν. Φυσικά δεν περίμενα να απαντήσουν, απλώς το έστειλα για να είναι ενήμερες!

Αλλά… Η Evelina Online απέρριψε την πρόσκληση με συνοπτικές.  Με reject-αρε!

✔  Εγώ: Λοιπόν; Θα μου πείτε αν καμιά από τις δυο σας έχει σκοπό να σπουδάσει στο Λονδίνο γιατί θέλω να ξέρω αν το μέλλον μου επιφυλάσσει Αγγλία;
Εβελίνα: Ναι εγώ το σκέφτομαι.
Εγώ: Αααα… τέλεια! Θα έρχομαι 2-3 φορές το χρόνο τότε από καμιά εβδομάδα τη φορά. Δηλαδή κανονικά θα μπορούσα να κάθομαι περισσότερο, γιατί τη δουλειά μου μπορώ να την πάρω μαζί, αλλά δε θα με θέλεις.
Εβελίνα: Τι λες μαμά; Εννοείς ότι θα σε βλέπω μόνο 3 φορές το χρόνο; Εμένα και μία φορά το μήνα μου φαίνεται λίγο. Αν πάω Αγγλία θα έρθεις να μείνεις μαζί μου!

✔  Και με την ευκαιρία, να μια φωτογραφία από Λονδίνο που έχει σχέση με την Εβελίνα… Μπήκαμε λοιπόν μια μέρα σε ένα super-market και αντικρύσαμε αυτό:

Κοντέψαμε να την χάσουμε την Εβελίνα! (Για δεύτερη φορά δηλαδή. Την πρώτη τη χάσαμε στο μετρό). Έπαθε σοκ και ήθελε να κατασκηνώσει στο διάδρομο με τα φρούτα καθώς δεν έχει κανένα πρόβλημα να τρέφεται μόνο με φράουλες και raspberries (ε και πίτσα).

✔  Εγώ: Τι είπε η Άννα που δε θα πας τελικά;
Εβελίνα: Ό,τι λέει κάθε παιδί του 21ου αιώνα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Εγώ: Τι λέει κάθε παιδί του 21ου αιώνα σε αυτές τις περιπτώσεις;
Εβελίνα: RIP.

✔  Την αγκαλιάζω και της λέω: “Λυκειάκι μου”.
“Γιατί με λες έτσι μαμά;”
“Λυκειάκι μου, επειδή τώρα πηγαίνεις λύκειο”.
“Να με λες καλύτερα Γλυκιάκι μου επειδή είμαι γλυκιά”.

✔  Εγώ: Πώς τα περάσατε Εβελίνα στο πάρτυ;
Εβελίνα: Ήταν τέλεια. Στο τέλος είχαμε καθίσει και βάζαμε τραγούδια από τα παλιά.
Εγώ: Α ωραία…
Εβελίνα: Ναι! Ήταν τραγούδια από το 2015! Και ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΠΙΑΣΕΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ… Ωραία ήταν…

Το post Μας είχε πιάσει νοσταλγία… δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η αλήθεια βέβαια είναι, ότι οι ατάκες τους έχουν αλλάξει. Πηγαίνουν και οι δύο γυμνάσιο! Δε λένε “ατάκες” με την έννοια που έλεγαν παλιά, αλλά το χιούμορ δε λείπει στις καθημερινές μας συνομιλίες. Οι καλές συνήθειες δεν κόβονται!

Ωστόσο η Εβίτα χθες είπε κάτι που μου θύμισε την παλιά καλή Εβίτα. Είπε:

“Μαμά αν ντυνόσουν διαφορερικά θα έμοιαζες πάρα πολύ με την Κρουέλα Ντε Βιλ! Έχεις το βλέμμα!”

Φυσικά της έριξα ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ και μετά κατευθύνθηκα στον υπολογιστή να γράψω κάποιες από τις τελευταίες της ατάκες, που είχα καιρό να το κάνω. Έτοιμοι; Προσδεθείτε!

✔  Μου λέει:

– Μαμά ξέρεις τη διαφορά των Ελλήνων γονιών από τους ξένους;
– Για πες.
– Οι ξένοι, όταν το παιδί τους φτάσει 18 του κάνουν δώρο ένα τεράστιο κουτί.
– Τι κουτί;
– Ενα τεράστιο άδειο κουτί. Του λένε βάλε μέσα τα πράγματά σου και δρόμο από το σπίτι!
– Χαχαχα. Και οι Έλληνες;
– Οι Έλληνες λένε ΜΩΡΟ ΜΟΥ…. ΠΟΥ ΠΑΣ; ΜΕΙΝΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙΙΙΙΙΙΙΙ!

✔  Τελευταία μέρα πριν να ανοίξουν τα σχολεία έχουμε βγει έξω για φαγητό. Μετά το γλυκό λέει:

“Μπορούμε τώρα να ζητήσουμε το λογαριασμό; Θέλω να έχω αρκετό χρόνο στο κρεβάτι μου για να κλάψω!”.

✔   Φτιάχνω hamburger και τη ρωτάω:

– Να σου βάλω λίγο μαρούλι στο hamburger ή θα μου πεις ότι προσπάθησα να σε δηλητηριάσω;
– Δε θέλω, αλλά δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, είναι ότι δε θέλω.

✔ Έχω ψήσει καλαμπόκι στη σχάρα. Βλέπει το δικό της και και λέει: “Με τρομάζει! Τα καλαμπόκια μοιάζουν με δόντια!”
Και μετά συνεχίζει καθώς με βλέπει να τρώω το δικό μου. “Δε σου άλλαξε τη ζωή αυτό που είπα; Εσύ δηλαδή μπορείς να φας δόντια; Θέλω να τα κοιτάξεις καλά και να τα δαγκώσεις!”

✔  Βγάζω σταφύλι για φρούτο (πάω γυρεύοντας)
Το έχεις προσέξει ότι το σταφύλι μοιάζει με κυψελίδες πνεύμονα;

✔  Και το συμπέρασμά της:
“Είναι άδικο. Τα ανθυιγεινά πράγματα είναι νόστιμα. Και τα χάλια είναι υγιεινά.”

✔   Βλέπουμε έναν οδηγό σε μηχανάκι που κρατούσε το σκυλάκι του και οδηγούσε με το ένα χέρι.
“Μα δεν είμαστε καλά. Τι παράδειγμα δίνει στο σκύλο;”

✔   Είναι αργά το βράδυ και έχει πέσει στο κρεβάτι.
“Κοπέλα που μας γέννησες, θα έρθεις για καληνύχτα;”

Πηγαίνω:
“Σόρρυ που όταν ήμουν στην κοιλιά σου σε έβαλα να σπρώχνεις τα σωθικά σου και όλα αυτά.”

✔   Μια περίοδο που είχα πολύ δουλειά και δούλευα συνέχεια μου είπε: Μαμά ξέρεις ποιο είναι το νέο σου motto; ;
Όχι ποιο. “Πνίγομαι”. Και πάει και μου φτιάχει νέο cover για να βάλω στο facebook. Είναι μία δική μου φωτογραφία και έχει γράψει από πάνω “Πνίγομαι”.  (Μόλις το βρω θα το ανεβάσω εδώ. Αυτή τη στιγμή δεν το βρίσκω!)

✔  – Εβίτα δεν μπορείς να φοράς συνέχεια το ίδιο χρώμα.
– Το μαύρο δεν είναι χρώμα μαμά. Είναι απουσία χρώματος.

✔  Παίρνει το πρώτο της κινητό και βάζει αυτόν τον ήχο κλήσης για όταν την καλώ εγώ:

Δείτε όλο το βίντεο εδώ

✔   Απορία της όταν βλέπει έναν τύπο με σηκωμένο γιακά:
“Γιατί κάποιος να έχει σηκωμένο γιακά αν ΔΕΝ χορεύει disco και αν ΔΕΝ είναι δράκουλας;”

✔ Μαμά δε βγάζει νόημα. Για σκέψου το. Λέμε:

Μηδέν μήλα
Ένα μήλο
Δύο μήλα.

Γιατί στο μηδέν λέμε μήλα και όχι μήλο;

✔ Λέει η Εβελίνα “Ενδιαφέρον συνάντηση” και της κοιτάω με ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ για να το διορθώσει.  Το διορθώνει: Μπερδεύτηκα ήθελα να πω “Ενδιαφέρουσα”.

Η Εβίτα μου εξηγεί: Είπε “ενδιαφέρων” γιατί είναι αρσενικό: “ο συνάντησης”.
Γελάω.
“Γιατί γελάς μαμά; Ήταν η μεγαλύτερη κρυάδα που έχω πει ποτέ!”

✔  – Εγώ: Έλα Evita Online αργείς!
– Εβίτα: Αυτή τη στιγμή είμαι δυστυχώς Evita Offline.

✔  Μαμά ξέρεις γιατί το κολάν λέγεται κολάν;
– Όχι γιατί;
– Κολάν από το “κολάν'”. Δηλαδή κολάν-ε. Κατάλαβες;
– Αααααα!
– Όπως ακριβώς και στα Αγγλικά είναι “tights” γιατί “it’s tight”

✔   Μου λέει χαϊδευτικά “You mom-ster…”

✔ Και κλείνω με τη νέα αγαπημένη λέξη της Εβίτας. Είναι η λέξη “inevitable” – “inEVITAble”. Και ο λόγος ότι έχει μέσα το όνομά της: EVITA.

Designed by Freepik

Το post Θα γελάσετε. It’s inevitable. δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι κόρες μου τώρα είναι 12 και 14.  Έχουν απίστευτη αίσθηση του χιούμορ και γελάμε συνέχεια, αλλά δε λένε πια “ατάκες” με την έννοια που έλεγαν παλαιότερα. Ή λένε ατάκες που είναι μόνο για εμάς.  Αλλά καμιά φορά, σε πιο αραιά διαστήματα απ’ ό,τι ως τώρα, λένε και τις συνηθισμένες τους ατάκες.

Σειρά λοιπόν σήμερα για τις τελευταίες ατάκες τις Εβελίνας, που μόλις τελείωσε τη Δευτέρα Γυμνασίου. (α πα πα… δεν μπορώ ούτε να το γράψω!)

✔ Πλησίαζε τριήμερο (Σάββατο – Κυριακή – Δευτέρα) και την Παρασκευή το πρωί την ώρα που έφευγε για το σχολείο την έπιασε ενθουσιασμός, αισιοδοξία και βιασύνη: “Το ΠαρασκευοΣαββατοΚυριακοΔεύτερο, ΜΟΛΙΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!”

✔ Κλείνεται μια μέρα στο δωμάτιό της για να μιλήσει στο skype και πριν να κλείσει την πόρτα της βάζει τα πράγματα στη θέση της για το τι θα συμβεί: “Δε θα πάρω το τηλέφωνό μου μέσα, οπότε ΜΗ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ”.

✔  Με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει:  “Κοριτσάρα μου”!

✔  Είναι ώρα φαγητού και είναι στο δωμάτιό της. Την βλέπω online στο τσατ του Google και της στέλνω μήνυμα. Έρχεται:
– Μου αρέσει που μου στέλνεις στο τσατ για να συνεννοηθούμε. Γιατί άλλοι φωνάζουν στα παιδιά τους “Γιώργγοοοο έλα για φαγητό!”
– Ε κι εγώ θα σου φώναζα αν ήμουν κανονική.
Ανεστενάζει με ανακούφιση.
– Ναι. Αλλά εσύ δεν είσαι κανονική!

✔   Στη λίστα με τα ψώνια έχει προσθέσει:

Ελιές με άσπρα πράγματα, ξέρω ‘γω, αμύγδαλα; Αυτές οι γεμιστές!

✔ Τι γλυκό θέλεις από το ζαχαροπλαστείο Εβελίνα;
Εκείνο με τις κλωστές.
( = κανταΐφι)

✔ “Μαμά όλοι έχουμε αυτόν τον φίλο που δουλεύει λιγότερο από εμάς και παίρνει καλύτερους βαθμούς από εμάς, σωστά;”
“Ναι”.
“Είμαι αυτός ο φίλος”!

✔ Κάνει δώρο γενεθλίων σε ένα φίλο της, κολλάει πάνω στη σακούλα έναν αυτοσχέδιο φιόγκο και του γράφει δίπλα:
“Ναι, αυτό είναι ό,τι απέμεινε από το blanco σου”.
(Του έπαιρνε συνέχεια το blanco/roller μέσα στην τάξη και όταν τελείωσε σκέφτηκε να του το… επιστρέψει)

✔  Ανεβαίνει κουτρουβαλώντας τις σκάλες. Μπαίνει στο γραφείο μου: “Γρήγορα, γρήγορα, νέα καρτέλα!” μου λέει.
Ανοίγει νέα καρτέλα στο chrome. Γκουγκλάρει “We are the Champions”, βγαίνει το video των Queen. Το βάζει να παίζει. Τραγουδάει (ξεφωνίζει) δυνατά:
“We are the champions, my friends
And we’ll keep on fighting till the end!”
Και μετά μου λέει: “ΠΗΡΑ 20 ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ!”

✔  Αν και είναι ήδη blogger, παρακολουθεί τα μαθήματα blogging που παραδίδω online.  Ήταν μεσημέρι και είχε βάλει να δει το βίντεο του μαθήματος που είχα ανεβάσει εκείνη την ημέρα.

Της λέω κάποια στιγμή “Έτοιμο το φαγητό!”
“Μα είμαι στην τάξη και ακούω τη δασκάλα!” απαντάει.  “Τώρα ποιον να υπακούσω; Τη δασκάλα που κάνει μάθημα ή τη μαμά μου μου λέει να πάω για φαγητό;”

✔  Λίγο πριν να ανεβάσω το post, το εμπλουτίζει κι άλλο άθελά της (δεν ήξερε ότι ετοιμάζω post με τις ατάκες της). Μου στέλνει μήνυμα στο Viber, που όπως βλέπετε έμελε να δημοσιευτεί στο post μου:

Ενημερώνει εμένα (τη μάνα) ότι θα ξενυχτήσει (στο δωμάτιό της ευτυχώς) για να δει αυτό το μιούζικαλ που θέλει να δει.
Ζητάω διευκρινήσεις για την ώρα: “Τι ώρα δηλαδή;”

3 το πρωί και θα είναι η πιο υπέροχη στιγμή της ζωής της.

✔  Προς το τέλος της σχολικής χρονιάς που είχε αρχίσει να κουράζεται:
“Με ξυπνάς και χάνεται όλη η ευτυχία. Παλιά αυτό δε γινόταν. Τον τελευταίο καιρό είμαι πολύ υπναρού”.

✔  Την τελευταία μέρα του σχολείου μου λέει:
“Δεν νομίζω ότι καταλαβαίνεις πόσο ωραία νιώθω που δε θα ξαναξυπνήσω νωρίς για 90 μέρες”!

Το post 90 μέρες ευτυχία δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χθες το βράδυ για παράδειγμα, λίγο πριν να πέσουν για ύπνο πάτησαν την κατηγορία Ατάκες και άρχισαν να διαβάζουν τυχαία τις παλιές τους ατάκες και να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Κι εγώ το ίδιο!

Πλέον δεν έχω και τόσο υλικό στη διάθεσή μου, γιατί έχουν μεγαλώσει και η συχνότητα έχει περιοριστεί. Αλλά σήμερα είναι μέρα για ατάκες της Εβελίνας, που φέτος πηγαίνει Δευτέρα Γυμνασίου. Καλή διασκέδαση!

✔  Υποτίθεται ότι έχει πάει για ύπνο, αλλά ξαφνικά τη βλέπω να περνάει από μπροστά μου:
“Γεια μαμά! Παίζει να γέννησες το πιο θανατηφόρο πράγμα που υπάρχει, γιατί σου καταστρέφει την πιο ποιοτική ώρα ησυχίας σου”.

✔  Η Εβίτα (έκτη δημοτικού) μας ανακοινώνει ότι έχει αποφασίσει να ζήσει στην Αμερική. Η Εβελίνα απογοητευμένη της απαντάει: “Μην γίνεις από εκείνες τις θείες που βλέπουν το ανίψι τους μόνο μέσω Skype”.

✔  Την Παρασκευή λίγο πριν να βγει από το σπίτι, δίνει κουράγιο στον εαυτό της:
«Παρασκευή. ΜΠΟΡΩ να το κάνω!»

✔  Τη Δευτέρα, αφού ντύνεται, ετοιμάζεται και μπαίνει στην κουζίνα για πρωινό:
«Δεν ήμουν έτοιμη για Δευτέρα».

✔  Τους βάζω τα τελευταία κομμάτια κέηκ για το σχολείο και παίρνω την άδεια πιατέλα και την μεταφέρω προς τον νεροχύτη για πλύσιμο.
Λέει με λυπημένο ύφος: “Rest in Peace”.

✔  Μου λέει τις προάλλες:
“Θέλω πολύ να μιλήσω σε κάποιον και είσαι το θύμα μου».

✔  Στις γιορτές:
Εγώ: Λοιπόν κορίτσια θα πάτε αύριο να πείε τα κάλαντα;
Κορίτσια: Μπα…
Εγώ: Μα γιατί;
Εβελίνα: Καλά βρε μαμά μην κάνεις λες και απογοητεύσαμε τη γενιά μας που δε θα πάμε για κάλαντα!

✔  Παίζει ηλεκτρονικά. Τη ρωτάω αν διάβασε.
“Ναι. Αλλά έχω να σώσω κι έναν γαλαξία. Και να ανησυχώ για μαθήματα ταυτόχρονα;”

✔  “Μαμά ανυπομονείς να κάνουμε παιδιά για να τραβάμε αυτά που τραβάς;”

✔  “Μαμά αν ήσουν μικρή και ήσουν συμμαθήτριά μου, θα ήμασταν κολλητές.”

✔  Διάλογος για ένα μαγιώ:
Εγώ: Εμένα μου άρεσε εκείνο το μπικίνι που είχε τα 3 χρώματα.
Εβελίνα: Ποιο; Εκείνο που έμοιαζε σαν τα έτοιμα background στο powerpoint?

✔  Δεν είναι ατάκα, αλλά μια ωραία σκηνή που ήθελα να καταγράψω:
Μου λέει: “Μαμά έρχεσαι λίγο στον καναπέ να μιλήσουμε;”
Πηγαίνω. Αρχίζει να μου λέει κάποια νέα της και τελικά καταλήγει: “Αυτό ήταν. Δεν θέλω τίποτε άλλο. Απλά στα λέω σαν life update”.

✔  Πράγματα που κάνουν μια geek μαμά περήφανη:
“Μαμά θα σου στείλω την εργασία μου για εκτύπωση. Την έχω κάνει pdf. Δεν στην στέλνω σε word γιατί έχω χρησιμοποιήσει γραμματοσειρές που δεν είχες στον υπολογιστή σου.
(Κι επειδή δεν είναι και τόσο γνωστό: Όταν στέλνεις ένα αρχείο word σε κάποιον και έχεις χρησιμοποιήσει γραμματοσειρές που ο άλλος δεν έχει στον υπολογιστή του, το word τις αντικαθιστά με άλλες. Αν το σώσεις ως pdf, το βλέπει όπως ακριβώς το έφτιαξες)

✔  Πηγαίνει να διαβάσει: “Ι can do it, I can do it, I can do it”!

✔  Μπαίνει στο γραφείο μου και σκανάρει το χώρο γύρω της. Κλειδώνει το βλέμμα της πάνω στο χέρι μου που εκείνη τη στιγμή κρατάει το ποντίκι.
“Το ποντίκι είναι ασύρματο;” με ρωτάει.
“Ναι” απαντάω και το σηκώνω να το δει.
“Α ωραία.” απαντάει. “Γιατί το χειρότερο πράγμα που έχει συμβεί στην ανθρωπότητα είναι το ενσύρματο ποντίκι.”

photo by feel the silence

Το post Το χειρότερο πράγμα που έχει συμβεί στην ανθρωπότητα (σύμφωνα με την κόρη μου) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Εβίτα, 11 και κάτι, στις τελευταίες της ατάκες.

Εβίτα: Πρώτη μέρα στο προνήπιο και πρώτη μέρα στην Έκτη

✔  Κάνει και καλά – ότι μπαίνει στο σπίτι φορώντας ακουστικά.
Μετά κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας.
Μετά λέει κοφτά «φαΐ».
Μετά λέει «πάω στο δωμάτιό μου να παίξω minecraft».
Μετά σταματάει να προσποιείται, ξεκαρδίζεται και μου λέει. «Έτσι θα είναι στο λύκειο. Είμαι έτοιμη!»

✔  Βγαίνει από το σχολείο και όταν με βλέπει μου λέει:
«Νιώθω σαν να βγήκα από τη ζούγκλα. »
Το σκέφτεται λίγο.
«Μα τι λέω; ΒΓΗΚΑ από τη ζούγκλα!»

Το post Βαρέθηκα να είμαι 11 (και άλλα ξεκαρδιστικά) δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Οι τελευταίες λοιπόν ατάκες της Εβελίνας, που μόλις πέρασε το… μαρτύριο των εξετάσεων με απόλυτη επιτυχία και αποφοίτησε από την α’ γυμνασίου!

✔  Μου λέει: «Φεύγεις;»
«Ναι» της λέω.
«Ωχ. Ποιον θα ενοχλώ τώρα;» Και δίνει μόνη της τη λύση. «Δεν πειράζει θα βάλω μουσική.»

✔  Είμαστε στη ρεσεψιόν της ορθοδοντικού, οπότε σκέφτομαι ότι είναι επιτέλους ευκαιρία να μπω στα γρήγορα στο Instagram.
Η Εβελίνα κάθεται δίπλα μου και κοιτάζει το timeline μαζί μου, αλλά έχει αρχίσει και αγχώνεται που κάνω scroll στα γρήγορα, χωρίς να σταματάω. Τέλος δεν κρατιέται και μου λέει με σοβαρότητα: «Κάθε φορά που αγνοείς μια φωτογραφία ένας άνθρωπος παίρνει ένα λιγότερο like».

✔  Μου διηγείται πώς της ήρθε η ιδέα για μια ιστορία που γράφει: «Μια φορά εκεί που κάναμε Αρχαία με χτύπησε η έμπνευση στο κεφάλι».

✔  Είναι στο δωμάτιό της για να διαβάσει και της στέλνω μήνυμα στο Viber με την μέρα και ώρα που της έκλεισα ραντεβού στον οδοντίατρο. Ε λοιπόν πέρασαν 8 λεπτά (8 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΠΤΑ) και δεν το είχε δει (το viber σου δείχνει πότε αναγνώστηκε). Άλλες φορές πληκτρολογεί απάντηση πριν καν πατήσω send – που λέει ο λόγος. (Άρα όντως μελετούσε το παιδί!)

Μετά από 8 λεπτά (8 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΛΕΠΤΑ) μου απαντάει: «Καλά ήταν ανάγκη να μου το στείλεις σε μήνυμα; Το άκουγα όταν μιλούσες στο τηλέφωνο για το το ραντεβού».

✔  Ψάχνω και βρίσκω τον έλεγχο μου από την α’ γυμνασίου γιατί ήμουν σίγουρη ότι η Εβελίνα με ξεπέρασε στους βαθμούς, παρόλο που ήμουν δυνατή μαθήτρια (πράγματι). Τον πιάνει στα χέρια της και τον μελετάει με ενδιαφέρον. Ξαφνικά αρχίζει και γελάει: «15 έκθεση; Η μαμά είχε πάρει 15 στην έκθεση και τώρα είναι blogger. Κοίτα να δεις από πού ξεκίνησε το μικρό…»

✔  Της λέω ότι το κουμπί angry στο facebook (που προστέθηκε μαζί με άλλα στο απλό like)  το έχουν μεταφράσει στα Ελληνικά «έλεος». Και ότι δε νομίζω ότι ι ήταν λάθος μετάφραση απλά επέλεξαν να το αποδώσουν με αυτό τον τρόπο, αντί να χρησιμοποιήσουν την λέξη «θυμώνω» ή «θυμωμένος».
Απαντάει: «Έλεος!»

✔  Με αφορμή μια λυπητερή ταινία που είδαμε, που ήταν βασισμένη σε αληθινά γεγονότα λέει:
«Είναι κρίμα εμείς να καθόμαστε να στεναχωριόμαστε επειδή κόπηκε το ρεύμα και μένουμε χωρίς internet για μια ώρα».

✔  Βλέποντας την καταχνιά και την συννεφιά μια μέρα που την πήγαινα σχολείο της λέω: «Μίζερη μέρα έξω, ε;»
«Ναι» μου απαντάει. «Η καλύτερη μέρα για να χαμογελάω και να προσπαθώ να κάνω τους άλλους να νιώσουν καλύτερα.»

✔  Μου δείχνει ένα trailer μιας ταινίας Marvel για να δούμε.
Της λέω «Μπα, δεν έχω κέφι για τέτοια ταινία».
Πιάνει το κινητό και ψάχνει κάτι στο Google. Μου εξηγεί: «Ψάχνω στο Google ‘how to make your mom like Marvel’». Μετά από λίγο κουνάει το κεφάλι της με απογοήτευση. «Όπως το φαντάστηκα. Δεν υπάρχει τρόπος».

[Παρ’ όλα αυτά τελικά είδαμε Captain America. Ήταν η πρώτη μου επαφή με ταινία Marvel. Και έχω να πω ότι: Τhis mom loves Marvel after all!)

✔  Μπαίνει στο σπίτι την ώρα που σερβίρω και δηλώνει: «Θα φάω κι ελιές».
Την κοιτάω με απορία.
«Μπήκαμε στο κεφάλαιο ελιές στην οικιακή οικονομία».

✔  Μελετώντας, με τα ακουστικά στα αυτιά μου εξηγεί: «Συνήθως όταν διαβάζω Αρχαία ακούω Ιαπωνικά τραγούδια».

✔  Ένα απόγευμα είχαμε πάει για μία ακτινογραφία. Στην αίθουσα αναμονής ήταν ανοιχτή η τηλεόραση σε ένα τηλεπαιχνίδι. Όταν έχεις ξεσυνηθίσει να έχεις ανοιχτή τηλεόραση στο background (όπως συμβαίνει στη δική μας περίπτωση που η τηλεόραση ανοίγει μόνο για ταινίες) η ανοιχτή τηλεόραση μετά από λίγο αρχίζει να σε εκνευρίζει.
Στα 5 λεπτά λέω στην Εβελίνα: «Μου έχει σπάσει τα νεύρα αυτό το πράγμα. Δεν την μπορώ την τηλεόραση.»
«Ναι το ξέρω. Αλλά εξαρτάται και τι παίζει» μου λέει η Εβελίνα.
«Εντάξει, τηλεπαιχνίδι είναι, πλάκα έχει» της λέω, «αλλά δεν μπορώ να το ακούω. Μου θυμίζει άλλον αιώνα.»
«Τον εικοστό ας πούμε;» με ρωτάει.
«Τον εικοστό!» της λέω γελώντας. «Ήταν πολύ αστείο αυτό που είπες, θα το γράψω στο blog».
«Δεν καταλαβαίνω γιατί ήταν αστείο” μου λέει. «Σε 2 αιώνες έχεις ζήσει. Στον 20ο και στον 21ο».

True story!

✔ Περίοδος εξετάσεων και μπαίνει στο δωμάτιό της να διαβάσει.  Εισπέει. Εκπνέει. Και λέει: «Let’s do this».

✔ Διάβαζε πάντα πρωί πρωί και όταν τελείωνε έβγαινε από το δωμάτιό της λέγοντας: «Τον έφαγα». (που σημαίνει, τον έφαγα τον βάτραχό μου. Διαβάστε περισσότερα στο post Διαχείριση χρόνου: Έφαγες το βάτραχό σου σήμερα;)

✔  Μου περιγράφει τι έγινε την τελευταία μέρα που έκαναν κανονικό μάθημα στο σχολείο. Λίγο πριν να  χτυπήσει το τελευταίο κουδούνι έκαναν με τους συμμαθητές της αντίστροφη μέτρηση.
9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. ΟΥΡΛΙΑΧΤΑΑΑΑΑ!

✔ Αργά στο κρεβάτι της, γράφει.
Εγώ: «Εβελίνα γιατί είσαι ακόμα ξύπνια;»
Εβελίνα: «Έχω έμπνευση στο max!»

✔  Την πρώτη μέρα καλοκαιρινών διακοπών βγαίνει το πρωί από το δωμάτιό της και λέει θριαμβευτικά: «90 μέρες Σαββατοκύριακο ξεκινάνε!»

Το post 90 μέρες Σαββατοκύριακο δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Χωρίς λοιπόν να καθυστερήσω άλλο, να μια μικρή επιλογή από τις τελευταίες ατάκες της Εβίτας. Είναι ένα παιδί που ξεχειλίζει από χιούμορ και φαντασία (και αυτό εξηγεί γιατί όταν πήγαμε στο ζωολογικό κήπο έβγαλε σέλφι μπροστά στις πάπιες κάνοντας duck face).

✔ Σκέψου μαμά να σε λένε Ανθούλα και να είσαι αλλεργική στα λουλούδια!

✔ Εβίτα: Θυμάσαι μαμά τότε που είχες πατήσει εκείνη την ρόκα με το αυτοκίνητο;
Εγώ: Όχι.
Εβίτα: Καλά δε θυμάσαι; Που πάτησες τη ρόκα και έσκασε το λάστιχο;
Εγώ: Την Πρόκα Εβίτα. Την Πρόκα.

✔ Έχει μπροστά της το λεξικό του Μπαμπινιώτη.
Τι έκανε μαμά αυτός ο τύπος για να το γράψει το λεξικό; Καθόταν στον υπολογιστή και έλεγε «Για πες μου καμιά λέξη…» κι έτσι μάζεψε όλες αυτές τις λέξεις και τις έγραψε;

✔ Η αμήχανη στιγμή που το παιδί ψάχνει για σένα στο Internet (αλλά βρίσκει κάτι καλό)

Εβίτα: Μαμά το απόγευμα σε γκούγκλαρα.
Εγώ: Ωωωω… Και τι βρήκες;
Εβίτα: Την ομιλία σου στο TED.
Εγώ: Έλα! Την είδες;
Εβίτα: Ναι, άλλαξες τελικά κάτι από τις πρόβες (μου είπε τι – είχε ακούσει την ομιλία μου – ουκ ολίγες φορές).
Εγώ: Σου άρεσε;
Εβίτα: Ναι!

✔ Στα εικαστικά πρέπει να πάρω 11 (στα 10). Θα σπάσω τα όρια!

✔ Αν κάποιος πεθαίνει, τα τελευταία του λόγια θα πρέπει να είναι: «Διαγράψτε το ιστορικό μου από τον browser».

✔ Εβίτα: Είσαι ήδη η καλύτερη μαμά του κόσμου, αλλά αν θέλεις να φτάσεις σε άλλο level, να σου πω τι να κάνεις;
Εγώ: Ναι.
Εβίτα: Να μας πάρεις σκύλο.

✔ Η δασκάλα τους έχει βάλει να γράψουν μια πρόταση με τη λέξη «διαρκής».
Γράφει: «Η διαρκής γκρίνια της μαμάς μου με ενοχλεί».
ΔΕΝ της λέω τίποτα.
Στη συνέχεια πρέπει να γράψει μια πρόταση με τη λέξη «πολυμελής».  Γράφει «Η οικογένειά μου είναι πολυμελής».
Της λέω: «Εβίτα, για να είναι μια οικογένεια πολυμελής, πρέπει να είναι μεγαλύτερη από τη δική μας. Γράψε για μια άλλη οικογένεια».
Απαντάει: «Μα μαμά, δεν είναι ανάγκη να είναι αλήθεια αυτά που γράφουμε. Είναι απλά για την άσκηση».
ΑΡΑ το «η διαρκής γκρίνια της μαμάς μου με ενοχλεί» ήταν ΜΟΝΟ για την άσκηση!

✔  Εβελίνα: Πώς λέγεται η νυφίτσα στα Αγγλικά
Εβίτα: Νύφιτς!

✔  Με ρωτάει ένα πρωί. Μπορώ να μπω λίγο internet να δω κάτι στα γρήγορα;
Εγώ: Ναι.
Εβίτα: Από ποιο device?

✔   Είμαι μπροστά στην αναζήτηση του Flickr και ψάχνω μια φωτογραφία creative commons για να χρησιμοποιήσω σε μία παρουσίαση.
Εγώ: Κορίτσια μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε γιατί τα ‘χω παίξει. Ψάχνω να βρω μια μαμά ξεμαλλιασμένη, κουρασμένη, μπαϊλντισμένη.
Εβίτα: Να ‘σαι. Μπροστά μου σε έχω!

Τελικά η απάντησή της μου έδωσε την ιδέα να της ζητήσω να με σχεδιάσει. Χρησιμοποίησα το σχέδιό της στην παρουσίαση και όχι φωτογραφία από το Flickr!

✔ Έχουμε πάει να πάρουμε την Εβελίνα από το σχολείο, μια μέρα που είχαν πάει εκδρομή. Όταν μπαίνει στο αυτοκίνητο η πρώτη ερώτηση της Εβίτας είναι: «Βγάλατε σέλφι;»

✔  Ξεφλουδίζει ένα σφικτό αυγό, αλλά το τσόφλι δε βγαίνει εύκολα. Φεύγω από την κουζίνα και μετά από λίγο επιστρέφω. Για να μου δείξει ότι έχει βαρεθεί λέει:
«10η ημέρα. Και ακόμα ξεφλουδίζω το τσόφλι του αυγού».

✔ Παρκάρω έξω από το δημοτικό για να κατέβει. Βγάζει τη ζώνη της. Σκύβει στο μπροστινό κάθισμα και μου δίνει ένα φιλί (δεν το συνηθίζει). Μετά μου δίνει το μάγουλό της να τη φιλήσω.
Μετά κάνει αγκαλιά στην αδελφή της (όλα αυτά δεν τα συνηθίζει πια στα 11 της).
Μετά εξηγεί: «Απλά προσπαθώ να καθυστερήσω γιατί μου αρέσει αυτό το τραγούδι. Μην ανησυχείτε δε σημαίνουν τίποτα όλα αυτά!»

Ουφ. Πήγε η καρδιά μου στη θέση της. Λέω κι εγώ, θα το τρέχω το παιδί στους γιατρούς… Όλα καλά λοιπόν!

✔ Είχε πάει στο σπίτι μιας φίλης της κι έβαλαν να δουν Τεντέν. Καθώς έβλεπε την ταινία συνειδητοποίησε ότι έχει ξανακούσει τη φωνή του Τεντέν: «Κάπου την ξέρω αυτή τη φωνή!» είπε. Και τότε κατάλαβε: Η φωνή του Τεντέν είναι η φωνή του Μπάρνι (του αγαπημένου μωβ δεινόσαυρου που έβλεπαν όταν ήταν μικρούλες).
Δεν ήταν όμως αρκετό αυτό το χτύπημα γιατί, αμέσως μετά συνηδειτοποίησε ότι η φωνή του Τεντέν, που είναι και η φωνή του Μπάρνι, είναι επίσης η φωνή του Κάι από το ninjago!

Γύρισε σπίτι και δεν κρατιόταν να μας πει τα νέα.
Η αδελφή της που προφανώς συμμερίστηκε τη σοβαρότητα των αποκαλύψεων είπε: «Κάποιος να με μαχαιρώσει».
Η Εβίτα κούνησε το κεφάλι με κατανόηση: «Η παιδική σου ηλικία, καταστράφηκε, σωστά;»

✔ Μόλις ανέβηκε λίγο η θερμοκρασία τον προηγούμενο μήνα, τα κορίτσια άρχισαν να «μην αντέχουν την πολλή ζέστη και να σκάνε» και για αυτό άρχισαν να φοράνε τις καλοκαιρινές τους πιτζάμες. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως, έπιασε και πάλι κρύο. Ένα από αυτά τα κρύα πρωινά, τις άκουγα που είχαν ξυπνήσει το πρωί και έπαιζαν στα δωμάτιά τους. Εγώ ήμουν στο γραφείο μου.

«Καλημέρα κορίτσια!» φώναξα από μακριά. «Δεν πιστεύω να κάθεστε με τα σορτσάκια και να παίζετε! Κάνει πολύ κρύο σήμερα!»
Η Εβελίνα απάντησε: «Εγώ είμαι κάτω από τα σκεπάσματα!»
Η Εβίτα δε μίλησε, χασκογέλασε. «Εβίτα εσύ;»
«Εγώ, I am fabulous!»
(αντιπερισπασμός. Ένοχος ο κατηγορούμενος)

✔ Μαμά μπορείς να με βοηθήσεις λίγο και να μου πεις τι σημαίνει αυτή λέξη; Και μη μου πεις “Google it”!

✔ Επιστρέφουμε στο σπίτι μετά το τριήμερο του Πάσχα, μετά από μερική αποχή από το internet γιατί εκεί που ήμασταν δεν πιάνει. Μπαίνει σπίτι και λέει: Internet sweet internet.

✔ Περνάμε με το αυτοκίνητο έξω από το Υγεία και τους λέω:
«Να εδώ δουλεύει εκείνη η φίλη μου που έχει ειδικότητα στο Αλτσχάιμερ».
Εβίτα: Δηλαδή εδώ θα σε φέρνουμε;

Το post Δηλαδή εδώ θα σε φέρνουμε; δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.

Η Εβελίνα πριν από λίγο καιρό έκλεισε τα 13. Πλέον έχει το δικό της blog, είναι στα social media, γράφει τις σκέψεις της, γράφει ιστορίες και έτσι η δουλειά μου στον τομέα της καταγραφής «ατακών» αρχίζει και περιττεύει κατά κάποιον τρόπο. Παρ’ όλα αυτά όσα δεν γράφει εκείνη, θα εξακολουθώ να τα γράφω εγώ, μια και δε σταματάει να λέει και να κάνει πράγματα που με διασκεδάζουν αφάνταστα. Το σημερινό post είναι μια μικρή συλλογή από τις τελευταίες της ατάκες.

✔  Εβελίνα: Μαμά να σου πω πώς λέγεται η διασταύρωση της Γάτας και της Νυφίτσας;
Εγώ: Ναι.
Εβελίνα: Γατίτσα!

✔  Εβελίνα: Μαμά να σου πω πώς μάθαμε Αγγλικά;
Εγώ: Να μου πεις.
Εβελίνα: 25% φροντιστήριο, 25% σχολείο, 50% internet.

✔ Νέος στόχος των κοριτσιών είναι να μάθουν Ιαπωνικά. Το είχα γράψει τις προάλλες στο Facebook και η φίλη μου η Αδαμαντία που έχει κάνει ιδιαίτερα 4 χρόνια μου έγραφε ότι είναι πανεύκολη γλώσσα, αλλά η δυσκολία της είναι ότι δε μοιάζει με καμιά άλλη. Το λέω αυτό στην Εβελίνα και μου λέει:
«Κατάλαβα. Ας πούμε η λέξη ‘λογική’ δε θα λέγεται στα Ιαπωνικά ‘λογκίκι’».

✔  Βγαίνει από την τουαλέτα:
“I made it safe and sound” (= Τα κατάφερα σώα και αβλαβής).

✔  Εγώ: Εβελίνα θέλω να δω κάτι. Απάντησέ μου σε παρακαλώ σε μια ερώτηση: Ποιος είναι ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο;
Εβελίνα: Εγώ.

✔  Αναρωτιέμαι γιατί την πρώτη μέρα της εβδομάδας, τη λένε δεύτερη. (Δευτέρα)

✔  Μια μέρα δεν αισθανόταν καλά. Κάποια στιγμή ένιωσε να ανακατεύεται και μου ζήτησε να της πάω τη λεκάνη. Ευτυχώς δεν την χρησιμοποίησε, αλλά μόλις ηρέμησε είπε:
Εβελίνα: Η λεκάνη έχει την πιο σημαντική δουλειά μέσα στο σπίτι.
Εγώ: Τι δηλαδή;
Εβελίνα: Μας έχει σώσει όλα αυτά τα χρόνια από πολλούς εμετούς στο πάτωμα.

✔ Δήλωση που έκανε τη μέρα των γενεθλίων της: «Κανονικά την ημέρα των γενεθλίων μας πρέπει να προσκυνούμε τις μαμάδες μας αφού εκείνες μας έφεραν στη ζωή.»

✔  Εγώ: «Κορίτσια πεινάτε;»
Εβελίνα: «Θα πεινάσω σε 2 λεπτά και 5 δευτερόλεπτα.»

Μετάφραση: Το βίντεο που βλέπω στο YouTube τελειώνει σε 2 λεπτά και 5 δευτερόλεπτα.

✔ Εβελίνα: Με την Εύα όταν μιλάμε στο Viber, μιλάμε στα Αγγλικά.
Εγώ: Μπα; Πώς και έτσι;
Εβελίνα: Μας βολεύει! Να για παράδειγμα ψάχνουμε στο Google για “Corpse Party” (μια σειρά άνιμε που βλέπουν) και κάνουμε αναζητήσεις στα Αγγλικά. Κι έτσι μεταξύ αναζητήσεων μιλάμε μεταξύ μας στα Αγγλικά. Γιατί τι να κάνουμε; Να ψάξουμε στο Google για Corpse Party στα Ελληνικά; Να γράψουμε δηλαδή «Πάρτι πτωμάτων;» Αν γράψουμε «Πάρτι πτωμάτων» θα βγάλει ως αποτέλεσμα την Ελληνική βουλή.

Το post Μην ψάξετε στο Google για «Πάρτι πτωμάτων» δημοσιεύτηκε πρώτα στο Aspa Online.