Αστέρι στις φιλοφρονήσεις
“Μαμά είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου. Ακόμη ΚΑΙ από τους εξωγήινους.”

Αστέρι στις διαλευκάνσεις μυστηρίων
Βλέπουμε μία κυρία που ζητιανεύει και ξεκινάμε μία κουβέντα για το αν όλοι όσοι ζητάνε βοήθεια στο δρόμο έχουν πραγματικά ανάγκη ή όχι. Έχουμε ήδη απομακρυνθεί από την κυρία, αλλά και τα δυο κορίτσια, μού μιλάνε για λεπτομέρειες των ρούχων που φόραγε, των παπουτσιών κλπ και προσπαθούν με βάση αυτά να καταλάβουν κατά πόσο έπαιζε θέατρο ή όχι. Καταλήγουν στο ότι έπαιζε θέατρο. Και η Εβελίνα προσθέτει το τελειωτικό: “Εξάλλου είδες τα δόντια της; Αυτή τη μασέλα που φόραγε τη θυμάμαι. Την είχα δει στο κατάστημα με τα αποκριάτικα.”

Αστέρι στις πωλήσεις
Είναι στη γιαγιά και προσπαθήσει να την πείσει να παραγγείλουν σουβλάκια. Ξέρει ότι πρέπει να βρει έναν καλό λόγο για να το καταφέρει:
“Γιαγιά, επειδή χρειαζόμαστε τις πρωτεΐνες, μήπως θα μπορούσαμε να παραγγείλουμε σουβλάκια;”

Αστέρι στις ατάκες 
Βλέπουμε στο δρόμο ένα μωβ αυτοκίνητο. Δεν αναγνώρισα μοντέλο, δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο, όμως ήταν μωβ, ένα από τα αγαπημένα χρώματα της Εβελίνας.
“Κοίτα να δεις ποιος βρήκε να οδηγεί αυτή την ομορφιά!”

Αστέρι στις online διαφημίσεις
Έχουμε πάει σε μία αγαπημένη πιτσαρία που είναι μονίμως άδεια. Οπότε κάνω ένα σχόλιο, κάτι σαν “ποιος ξέρει για πόσο καιρό θα παραμείνει ανοιχτή”.
Η Εβελίνα το σκέφτεται και προτείνει:
“Να γράψεις στο blog σου για αυτό το μέρος. Να γράψεις “Να πάτε όλοι στην Pizza τάδε. Γιατί είναι καταπληκτικό μέρος και δεν πρέπει να κλείσει!”

Αστέρι στις λεπτομέρειες 
Μελετώντας Ιστορία από το βιβλίο της Γ’ δημοτικού.
“Μαμά αυτουνού που τύπωσε τα βιβλία, του τελείωσε το χαρτί στη μέση του βιβλίου. Ως και τη σελίδα 128 το χαρτί είναι λεπτό και γυαλιστερό και από τη σελίδα 129 γίνεται χοντρό και ματ.
(Και είχε δίκιο, έτσι ακριβώς είναι το βιβλίο της!)

Αστέρι στο μάντεμα 
Παίζουμε το παιχνίδι με τα γράμματα. Έχω σκεφτεί μία λέξη που αρχίζει από Κ (τη λέξη κόρες) και τα κορίτσια προσπαθούν να μαντέψουν ποια είναι.
Εβελίνα: Ένα στοιχείο μαμά;
Εγώ: Είναι όπως σας είπα λέξη από κάπα – και έχω δύο!
Εβελίνα: Κομπιούτερ;

Αστέρι στις περιγραφές
Προσπαθεί να μου εξηγήσει πώς ήταν ο εφιάλτης που είδε, για να καταλάβω.
“Τι να σου πω; Ήταν σαν ένα δυσάρεστο καρτούν!”

Αστέρι στις (άσχετες) απαντήσεις 
Προσπαθώ να συμπληρώσω τη φράση “όταν είσαι μαμά…” για να συμμετάσχω στο post για τη γιορτή της μητέρας του Γονείς με κολικούς. Δε μου έρχεται τίποτα. Πώς να τη συμπληρώσω τη φράση; Μου έρχεται η ιδέα να ρωτήσω τα κορίτσια:
“Κορίτσια μια φίλη μου με έβαλε να συμπληρώσω τη φράση “όταν είσαι μαμα…” και θέλω τη βοήθειά σας για ιδέες!
Εβελίνα: “Όταν είσαι μαμά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις γιατί έχεις δίπλωμα οδήγησης!”

Αστέρι στην πονηριά
Τις έχω βάλει να μη μιλάνε για λίγο μεταξύ τους. Κάθονται δίπλα δίπλα.
Εβελίνα: “Αχ μαμά μακάρι να μπορούσα να πω στην Εβίτα να μου δώσει το τετράδιό της, αλλά δεν μπορώ της το πω γιατί δεν κάνει να μιλάμε.”

Αστέρι στο θέατρο  
Μιλάει με έναν κολλητό της φίλο στο τηλέφωνο. Μπορούν να μιλάνε με τις ώρες non-stop. Έχουν περάσει ήδη 20 λεπτά ασταμάτητης φλυαρίας κι έχει φτάσει η ώρα για το βραδινό γάλα. Ο μπαμπάς της, της κάνει νόημα να κλείσει. Δε θέλει να κλείσει φυσικά, αλλά πρέπει να βρει τρόπο να το κάνει ευγενικά. Συνεχίζει να μιλάει για 2-3 λεπτά ακόμα και μετά  κατευθύνεται προς το γραφείο. Παίρνει μια άσπρη κόλλα χαρτί και την βάζει δίπλα στο ακουστικό. Την τσαλακώνει ώστε να κάνει θόρυβο και λέει στο φίλο της στο τηλέφωνο: “Χάνεται το σήμα! Πρέπει να σε αφήσω τώρα! Άντε κλείνω!”

Αστέρι!

Photo by Shereen M

--------------------
Το Ένα αστέρι γεννιέται! είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Ανέβαινα μετά στο σπίτι και τα έβαζα στο βάζο. Καμιά φορά περιμένοντας να ξυπνήσει, έπεφτα και πάλι στο κρεβάτι. Δε θυμάμαι τι έλεγε όταν τα έβλεπε, θυμάμαι όμως – σαν να ήταν χθες – το πρόσωπό της όταν αργότερα μέσα στην ημέρα της έλεγα τα ποιηματάκια που είχαμε μάθει στο σχολείο. Τα δάκρυά της έτρεχαν σαν ποτάμι. Εγώ έλεγα κι εκείνη έκλαιγε. Ήταν απέναντί μου, με έβλεπε και έκλαιγε από συγκίνηση και αγάπη.

30 χρόνια μετά
Οι κόρες μου ξύπνησαν πρωί, πολύ πρωί για να προλάβουν να εκτελέσουν το σχέδιό τους, πριν να ξυπνήσω. Έκριναν ότι η μέρα ήταν ιδιαίτερα σημαντική κι έτσι φόρεσαν τα καινούργια τους φορέματα. Για πρώτη φορά φέτος η Εβελίνα έφτανε να ανοίξει μόνη της το ντουλάπι της κουζίνας που βάζουμε τους καφέδες κι έτσι βάλθηκαν οι δυο τους να μου ετοιμάζουν τον πρωινό φραπέ. Στην αρχή πρόσθεσαν καφέ φίλτρου μέσα στο ποτήρι αλλά όταν είδαν ότι δεν γινόταν αφρός, κατάλαβαν το λάθος τους και τον έχυσαν γλυτώνοντάς με από βέβαιο θάνατο σοκ. Έφτιαξαν μία έξτρα μυστική συνταγή: Έβαλαν μέσα δύο φακελάκια γλυκαντικό για να μου αρέσει περισσότερο. (τον πίνω σκέτο.) Στόλισαν με σημειωματάκι, ομπρελίτσα και πλουμιστό καλαμάκι (έμοιαζε κάπως έτσι) και μου τον έφεραν στο κρεβάτι στις 7.30 το πρωί!

Με πλημμύρισαν με καρτούλες και ζωγραφιές και κατασκευές και ζωγραφιές. Γιατί δεν αρκεί μία. Όχι, όχι. Μία ίσον καμία. Όσο πιο μεγάλη η αγάπη, τόσο πιο πολλές οι κάρτες.

Κι έτσι ξύπνησα με τον πιο γλυκό τρόπο.  Αλλά χωρίς δάκρυα. Τι στο καλό; Καθόλου συγκίνηση για μένα; Ούτε μισό δακρυάκι; Τίποτα; «Δεν πειράζει» σκέφτηκα, «τα κορίτσια με κάνουν να γελάω, ποιος τα θέλει τα δάκρυα;»

Και έφτασε το απόγευμα. Και άρχισαν να ετοιμάζουν την τσάντα τους για το σχολείο. Και ανοίγοντας το ντοσιέ βρήκαν τις φωτοτυπίες με τα ποιήματα που είχαν κάνει στην τάξη. «Α μαμά! Κάναμε κάποια ποιήματα για τη γιορτή της μητέρας. Να στα διαβάσουμε;»

(Ηχογράφηση που έκανα εκ των υστέρων. Αν διαβάζετε μέσω e-mail ή RSS και δεν βλέπετε τον player κάντε κλικ εδώ για να μεταβείτε στο site)

Η αγκαλιά της μαμάς, του Αντώνη Λαμπρινίδη (διαβάζει η Εβίτα, 7 χρονών)

Αγκαλιά όταν με παίρνεις,
μητερούλα μου γλυκιά,
νιώθω μέσα στην καρδιά μου
μιαν αλλιώτικη χαρά.

Ευωδιάζουν τα λουλούδια,
τραγουδάνε τα πουλιά
κι όλα γύρω μου γελάνε
σαν τα μάτια σου μαμά!

Η μανούλα μου (διαβάζει η Εβελίνα, 9 χρονών)

Έχω μια γλυκιά μανούλα,
που πολύ με αγαπά,
νύχτα μέρα με φροντίζει
και για με καρδιοχτυπά.

Σαν γλιστρήσω και χτυπήσω,
θε να τρέξω στο λεπτό,
στην αγκάλη της να πέσω
με λαχτάρα και καημό.

Με ένα της γλυκό φιλάκι,
κάθε πόνος πάει μακριά
κι είν’ η πιο ζεστή φωλίτσα
η γλυκιά της αγκαλιά.

Μάνα, του Π. Αντωνόπουλου (διαβάζουν Εβελίνα+Εβίτα)

 Μάνα γλυκιά,
μάνα του κόσμου
λουλούδι όμορφο
βασιλικού και δυόσμου.

Μάνα λατρεία μου,
μάνα στοργή μου,
είσαι το είναι μου,
είσαι η ζωή μου.

Ποιήματα για τη μαμά. Guaranteed to make you cry. Πάει το μακιγιάζ!

Status update του Σαββάτου στο Facebook. Mε είχαν προειδοποιήσει!

Photo by Thomas Hawk 

--------------------
Το Nα κλάψεις αλλά να μη δακρύσεις είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Χθες το βράδυ, εγώ και η Εβελίνα οι δυο μας στην κουζίνα.

Εβελίνα: Μαμά θα σου πω ένα μυστικό.
Εγώ: Για πες…
Εβελίνα: Θα σου πω γιατί δεν γινόμουν καλά όταν ήμουν μικρή και ήμουν άρρωστη.
Εγώ: Ναι ε; Για πες…
Εβελίνα: Γιατί όταν δεν κοιτούσατε πήγαινα στο νεροχύτη και έχυνα το σιρόπι.
Εγώ: Πλάκα κάνεις.
Εβελίνα: Όχι αλήθεια. Το έκανα συνέχεια αυτό στον μπαμπά όταν δεν κοίταζε. Καμιά φορά έβαζα μέσα στο ποτηράκι νερό και έπινα το νερό μπροστά του αντί για το φάρμακο.
Εγώ: Πλάκα κάνεις.
Εβελίνα: Όχι αλήθεια. Το έχω κάνει και σε σένα.
Εγώ: Πότε γινόταν αυτό;
Εβελίνα: Όταν ήμουν μικρή, όταν πήγαινα Δευτέρα. (Τόοοσο παλιά. Τώρα πηγαίνει Τρίτη!)
Εγώ: Πλάκα κάνεις.
Εβελίνα: Όχι αλήθεια.
Εγώ: Μα εσύ είσαι έξυπνο παιδί. Δεν καταλάβαινες ότι αν δεν το πάρεις το φάρμακο δε θα γίνεις καλά;
Εβελίνα: Ναι βέβαια. Αλλά σκεφτόμουν: Να πεθάνω από την αρρώστια ή να πεθάνω από τη γεύση; Και αποφάζιζα ότι καλύτερα ήταν να πεθάνω από την αρρώστια.

Πλάκα κάνεις!
Όχι αλήθεια!

Photo by Theophilus Photography

--------------------
Το Πλάκα κάνεις. Όχι αλήθεια. είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Είναι Πρωτομαγιά και έχουμε πάει σε κοντινό παρκάκι να κόψουμε λουλούδια για το στεφάνι μας. Πλήρως εξοπλισμένοι, με καλάθια, ψαλίδια, σπάγγο, γάντια.

Σκηνή 1
Χωριζόμαστε. Ο καθένας με το δικό του καλάθι τραβάει προς τη δική του κατεύθυνση. Μετά συναντιόμαστε στο τραπέζι πικνικ που υπάρχει και αρχίζουμε να φτιάχνουμε το στεφάνι. Και οι ατάκες αρχίζουν να πέφτουν σύννεφο.

“Ας κόψουμε λουλούδια από το παντελόνι μου!” είπε η κόρη μου! Ατάκες non-stop.Καλή Πρωτομαγιά! #fb twitter.com/aspaonline/sta…

— Aspa (@aspaonline) May 1, 2012

Σκηνή 2
Έχω αρχίσει να φτιάχνω το στεφάνι, η Εβίτα με βοηθάει με προθυμία (κόβει σπάγγο, διαλέγει λουλούδια, κλπ κλπ) και η Εβελίνα κάθεται και παρατηρεί. Της λέω λοιπόν:  «Έλα κι εσύ Εβελίνα να μου δίνεις λουλούδια!»
«Μα μαμά» μου απαντάει, «κάνω μία πολύ σημαντική δουλειά τώρα. Είμαι δημοσιογράφος και πρέπει να πω σε όλον τον κόσμο τι κάνει η Aspa Online».

Και αρχίζει να αναμεταδίδει: «Και τώρα η Aspa Online τοποθετεί μία μαργαρίτα στο στεφάνι. Και τώρα ζητάει σπάγγο από την Εβίτα.» Ξαφνικά λέει: «Και τώρα η μετάδοση διακόπτεται για μία άλλη είδηση» (και λέει την άσχετη είδηση που της ήρθε στο μυαλό) και μετά συνεχίζει: «Και ας επιστρέψουμε στη βαρετή αναμετάδοση του πώς η Aspa Online φτιάχνει το στεφάνι της.»

Έχω διαλυθεί από τα γέλια: «Παιδί μου πώς σου έρχονται όλα αυτά; Τι τρως;»

Η Εβίτα πετάγεται: «Ληγμένα;»

Σκηνή 3
Η φαντασία της Εβελίνας έχει τώρα πάρει φωτιά. Παίζει μόνη της ένα παιχνίδι με ninja. Μετά από λίγο σταματάει και λέει:
«Παίζω ωραία μόνη μου.»
«Το ξέρω Εβελίνα» της λέω. «Πάντα έπαιζες ωραία μόνη σου.»
«Ναι βέβαια» απαντάει. «Για δύο ολόκληρα χρόνια!» (Δύο ολόκληρα χρόνια έζησε μόνη της μέχρι να γεννηθεί η μικρότερή της αδελφή!)

Σκηνή 4
Περνάει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων και σταματάνε να μας μιλήσουν (κυρίως στα κορίτσια δηλαδή). Ο άντρας πλησιάζει, η γυναίκα στέκεται πιο πίσω. Η Εβίτα είναι ευγενική μαζί του,  αλλά η Εβελίνα τον αγνοεί. Δεν την έχει κερδίσει. Σχεδόν μπορώ να ακούσω τις σκέψεις της: «Τι περίεργος τύπος, άντε να φύγει τώρα γιατί έχουμε και δουλειές».
Εκείνος εκεί, προσπαθεί να αποσπάσει απαντήσεις. Στο τέλος καταλήγει «Πω πω, θα χρειάζεται διαπιστευτήρια ο αγαπημένος της για να του πει καμιά καλή κουβέντα», μας χαιρετάει και φεύγει.
Ανυπομονώ να ακούσω σχόλιο από την Εβελίνα το οποίο δεν αργεί ούτε δευτερόλεπτο: «Λες να είναι ρομπότ;» Και μετά προσθέτει: «Αντίο μυστήριε πολεμιστή!»

Σκηνή 5
Η Εβελίνα παίζει μόνη της λίγο πιο κάτω κι έχω μείνει μόνη μου με την Εβίτα. Δεν ακούγεται τίποτα, ούτε καν το κλικ της φωτογραφικής μηχανής γιατί ακόμα και ο μπαμπάς/φωτογράφος έχει απομακρυνθεί. Είμαστε λοιπόν οι δυο μας και είναι υπέροχα. Ο ήλιος μας ζεσταίνει χωρίς να καίει, συνεργαζόμαστε όμορφα και θαυμάζουμε το λουλουδένιο δημιούργημά μας που κοντεύει να ολοκληρωθεί. Ησυχία… Απόλυτη ησυχία. Και όμως, όχι! Η Εβίτα είναι σε απόλυτη επαφή με το περιβάλλον: «Αχ μαμά, τι όμορφα που είναι τα κελαϊδίσματα των πουλιών! Και με βοηθάει πολύ που τα ακούω…»
«Αλήθεια; Τα πρόσεξες;» τη ρωτάω με έκπληξη.
«Ναι!»
«Και σε τι σε βοηθάει που τα ακούς;»
«Δεν ξέρω. Δε φοβάμαι τίποτα όταν τα ακούω. Τίποτα. Ούτε καν τα ζουζούνια…»

Σκηνή 6
Πηγαίνουμε να μαζέψουμε κι άλλα λουλούδια για να γίνει πιο πλούσιο το στεφάνι και βρισκόμαστε μπροστά σε μία περιοχή με δεκάδες πικραλίδες – που πάντα τις φυσάνε τα παιδιά κάνοντας μια ευχή. Η Εβελίνα βλέποντάς τις λέει: «Κοίτα πόσα ευχολόγια!»

Σκηνή 7
✿ Είναι απόγευμα κι έχουμε επιστρέψει σπίτι. Το στεφάνι είναι ήδη κρεμασμένο στην εξώπορτα. Τα κορίτσια βάζουν ένα βίντεο από τα παλιά που δεν το είχαμε ξαναδεί πρόσφατα, στο οποίο η Εβίτα είναι νεογέννητη και η Εβελίνα δύο χρονών. Στην αρχή κάνω δουλειές στη κουζίνα αλλά όταν τις ακούω να ξεκαρδίζονται, πλησιάζω να δω τι βλέπουν. Η Εβελίνα με κοιτάζει καλά-καλά, κοιτάζει και την οθόνη και λέει: «Απάτη. Δύο μαμάδες.»

✿ Η Εβίτα είναι σε όλες τις σκηνές υπέροχη. Ήσυχη, γλυκιά, όμορφη. Η Εβελίνα δεν σταματάει να μιλάει σε όλο το βίντεο. Μιλάει, μιλάει μιλάει, δε σταματάει ούτε δευτερόλεπτο. Σε κάποια στιγμή την πιάνουν τα κέφια και αρχίζει και τραγουδάει το Έλα μωράκι μου: «Για σένα λιώνω, μάθε το και με έχεις κάνει λωλό.» (Μάλλον θα της το τραγούδαγα. Δε θυμάμαι!)  Μετά λέει και τον εθνικό ύμνο! (2 χρονών;) Η τωρινή 9χρονη Εβελίνα: «Αυτό θέλει ποπ κορν!» (Pause, πήγαμε και φτιάξαμε ποκ κορν και επιστρέψαμε για τη συνέχεια).

✿ Το βίντεο προχωράει, στο ίδιο μοτίβο. Μπλα μπλα μπλα, η Εβελίνα μιλάει ασταμάτητα. Η τωρινή Εβελίνα συνειδητοποιεί πόσο πολύ μίλαγε και γυρνάει και μου λέει με σοβαρότητα: «Πω πω μαμά. Ήμουν βάρος!»

✿ Δείχνει μετά μια σκηνή που οι δύο αδελφούλες φορούν μπλουζάκια «I am the big sister» και «I am the little sister».
Η τωρινή Εβελίνα κάνει το χέρι της γροθιά και λέει με ικανοποίηση. «Ακόμα μεγάλη αδελφή είμαι!»

✿ Τέλος φεύγω από την τηλεόραση και ξαναπηγαίνω στην κουζίνα. Έχω οπτική επαφή όμως. Το βίντεο δείχνει μια σκηνή που κρατάω την Εβίτα και της μιλάω. Της κάνω αστεία. Την αγκαλιάζω. Τη φιλάω. Εκείνη με κοιτάζει χαρούμενη με τα πράσινα (τότε) ματάκια της. Ξαφνικά η τωρινή 7χρονη Εβίτα βλέποντας τη σκηνή νιώθει την ανάγκη να έρθει να με βρει. Τρέχει στην κουζίνα, με τραβάει προς τα κάτω και μου δίνει την πιο ζεστή και τρυφερή αγκαλιά του κόσμου. Δε λέει τίποτα, αλλά σχεδόν μπορώ να ακούσω τις σκέψεις της. Λέει ή μάλλον εύχομαι ότι λέει: «Ευχαριστώ μαμά».

Κάνε μια ευχή!

--------------------
Το Πρωτομαγιά. Κάνε μια ευχή! είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Η Εβελίνα επεξεργάζεται το μπουκάλι. «Ζαγόρι. Τι σημαίνει Ζαγόρι μαμά;»

«Το Ζαγόρι είναι μία περιοχή της Ελλάδας. Και αυτό το νερό λέγεται Ζαγόρι γιατί προέρχεται από εκεί. Στο Ζαγόρι έχει πηγές και το εμφιαλώνουν.»

Καταρράκτης, Ζαγόρι

Η Εβίτα λέει: «Αν από το Ζαγόρι βγάλεις το ζήτα, τότε είναι αγόρι.»

Ό,τι χρειαζόταν για να πυροδοτήσει τη φαντασία της Εβελίνας: «Λες να υπάρχει και Ζκορίτσι;»

«Μπα» λέω γελώντας, «δεν υπάρχει Ζκορίτσι».

«Ναι αλλά αν υπήρχε» συνεχίζει η Εβελίνα, «δε θα είχε πηγές νερού. Το Ζκορίτσι θα είχε συντριβάνια σοκολάτας. Αυτή θα ήταν μια κατάλληλη πόλη για κορίτσια.»

Συντριβάνι σοκολάτας

Το μεγαλύτερο συντριβάνι σοκολάτας του κόσμου, Las Vegas

Θέλουμε. Να μετακομίσουμε. Στο Ζκορίτσι.
(Ή και στο Las Vegas.)

Photos by ale3andro – jurvetson – pinwill 

--------------------
Το Αυτό που θέλουν τα κορίτσια είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Το Σάββατο η Εβίτα μου είπε ότι έχει ετοιμάσει μία κάρτα για το εκτάκι της τη Στέλλα και έχει σκοπό να της δώσει αυτή την εβδομάδα. (Τελειώνει η σχολική χρονιά… Λίγο έμεινε…) Μου περιέγραψε τι έγραφε στην κάρτα και με έπιασε ένας κόμπος στο λαιμό. Μετά έτρεξε και μου την έφερε. Ακόμα πιο συγκινητική από ό,τι τη φανταζόμουν…

Το εξωτερικό της κάρτας...

Και το εσωτερικό...

Στέλλα σ’ αγαπώ!
Δεν θέλω να φύγεις.
Θέλω να μύνεις.
Θέλω να μύνεις μαζί μου. 
Μύνε μαζί μου.
Σε αγαπώ!
Δεν θέλω να πας στην Πρότη γυμνασίου!
Μύνε σε παρακαλό!
Σε αγαπώ πολύ!

Με αγάπη η Εβίτα!

Κανονικά δε θα είχα τίποτε άλλο να να προσθέσω στο post, θα το ολοκλήρωνα εδώ. Μόνο που ειπώθηκαν κι άλλα που δίνουν μια πιο ευχάριστη νότα! Κατ’ αρχήν με ρώτησε αν έχει κάνει κάποιο ορθογραφικό λάθος.  Της είπα την αλήθεια. Ότι έχει κάνει 2-3 λαθάκια, αλλά αφού η κάρτα είναι έτοιμη, δε χρειάζεται να τα αλλάξει. Ότι δεν πειράζει, δεν τα ήξερε, την επόμενη φορά θα τα ξέρει. Με ρώτησε ποια είναι και της είπα. Μου είπε ότι νόμιζε ότι το “φύγω” και το “μείνω” γράφονται και τα δύο με ύψιλον γιατί μοιάζουν σαν λέξεις, μόνο που είναι αντίθετες.

Η Εβελίνα που ήταν δίπλα είπε κι εκείνη τη γνώμη της: “Η κάρτα είναι πιο χαριτωμένη έτσι, με τα λαθάκια!”

Στη συνέχεια τη ρώτησα αν πίστευε ότι αυτό που ζητούσε από τη Στέλλα ήταν λογικό. “Γίνεται Εβίτα μου” τη ρώτησα “να μην πάει Πρώτη Γυμνασίου; Και να κάθεται στο Δημοτικό μέχρι να το τελειώσεις εσύ;
“Όχι μαμά, δε γίνεται” μου απάντησε.
“Και τότε τι πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει;” συνέχισα. “Ποια είναι η λύση;” Και νόμιζα ότι θα σκεφτεί να μου πει, “να βλεπόμαστε εκτός σχολείου, να ανταλλάξουμε τηλέφωνα για να μιλάμε, να κάνουμε επισκέψεις η μία στο σπίτι της άλλης”.
“Λοιπόν τι λες; Ποια είναι η λύση;” την ξαναρώτησα.
“Να μην πάω Δευτέρα Δημοτικού και να πάω κατευθείαν Πρώτη Γυμνασίου!” απάντησε.

 Τα πάντα γίνονται, στο μυαλό των παιδιών! Τα πάντα! Στο όνομα της αγάπης ιδιαίτερα, πέντε-πέντε τις ξεπερνάμε τις τάξεις…

“Με αγάπη η Εβίτα!”

--------------------
Το “Μύνε” μαζί μου είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

❖ Μπαίνω στην κουζίνα και την βλέπω να έχει ανοίξει ένα φακελάκι ζάχαρη και να την αδειάζει στο στόμα της. (σαν να λέμε την έπιασα με το χέρι στο βάζο του γλυκού…)
Εγώ: Τι κάνεις εκεί παιδί μου; Πας καλά;
Εβελίνα: Η ζάχαρη επέμενε!

❖ Πρώτη μέρα του σχολείου μετά τις διακοπές του Πάσχα
Εγώ: Γιατί Εβελίνα έφερες πίσω το τοστ σου και ούτε καν το δοκίμασες;
Εβελίνα: Δεν προλάβαινα μαμά. Μετά από τόσες μέρες διακοπές ήμουν χωμένη μέσα στους φίλους σε όλα τα διαλείμματα!

❖ Λίγο πριν να πάω στην παρουσίαση του Koilitsa.com 

❖ Έχουν έρθει φίλοι τους στο σπίτι. Η Εβελίνα έχει έρθει για λίγο στην κουζίνα μαζί μου, τα υπόλοιπα παιδιά παίζουν στα δωμάτια.
Εγώ: Έτοιμο το φαγητό. Για ελάτε!
Κανείς δεν έρχεται (σιγά μη σταματήσουν το παιχνίδι)
Εγώ: (Ξανά) Έτοιμο το φαγητό!
Τίποτα.
Εβελίνα: (με κοιτάζει με συμπόνοια) Μαμά ο λόγος που δε σε ακούνε είναι επειδή κάνεις αυτή τη γλυκιά φωνή και έτσι κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά. Πρέπει να κάνεις την αυστηρή φωνή. Πάω εγώ που δεν ντρέπομαι.
(Πήγε. Ήρθαν.)

- Μαμά, τι ωραία… Γιατί σου στείλανε αυτά τα βιβλία;
- Επειδή έχω το blog Εβελίνα μου.
- Ωραία. Να τη συνεχίσεις αυτή τη δουλειά ακόμα και γριά!

Μετά από λίγο που το σκέφτεται καλύτερα: “Αυτά όμως είναι για εμάς. Δε θα έπρεπε να έχουν στείλει και κάτι για σένα;” (Με σκέφτεται!)

❖ Επεξεργάζεται τα γυαλιά της γιαγιάς της:
Όταν φοράς γυαλιά τα βλέπεις όλα σε ζουμ.

❖ Από φόβο μην κλειδωθούν μέσα στα δωμάτια, από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά είχαμε εξαφανίσει τα κλειδιά των δωματίων. Τώρα βέβαια που μεγαλώνουν, θα αρχίσουν σιγά-σιγά  να επιστρέφουν στις θέσεις τους. Κάποια στιγμή το ‘φερε η κουβέντα και είπα: “Και όταν θα μεγαλώσετε λίγο ακόμα, θα σας δώσουμε και τα κλειδιά των δωματίων σας.”
Εβελίνα: (με απίστευτη έκπληξη) Υπάρχουν;
(και μετά από λίγο) Πόσο καιρό υπάρχουν και μας τα κρύβετε;

❖ Φιλοξενούν τον φίλο τους τον Γιώργο. Είναι αργά, είναι κατακουρασμένοι, είναι στα κρεβάτια, αλλά αρνούνται να το πάρουν απόφαση και να κλείσουν τα μάτια.
Γιώργος: Έλα θες να παίξουμε…; (και είπε ένα συγκεκριμένο παιχνίδι)
Εβελίνα: (λίγο πριν να καταρρεύσει) Μπα. Παίξε εσύ. Εγώ μπορεί να ξυπνήσω σε λίγο να παίξω.

❖ Ετοιμάζονται να πάνε να παίξουνε στο σπίτι του Γιώργου. Ο Γιώργος έχει ένα μικρό αδελφάκι τον Παναγιώτη, που όλο θέλει να παίζει με τα μεγάλα παιδιά και τα τσιγκλάει.
Εβελίνα: Θα πάμε στο σπίτι του Γιώργου και θα έχουμε νέα επεισόδια με τον Παναγιώτη. Θα είναι σαν νέα επεισόδια Nickelodeon. (και λέει με στόμφο)  ”Δείτε στο Nickelodeon! Ή μάλλον δείτε στο Παναγι-odeon. Μια μέρα στο σπίτι του Γιώργου και του Παναγιώτη. Καλή σας τύχη. Μην το χάσετε. Δείτε το!

Και η Εβίτα προσθέτει: “Mην το δοκιμάσετε αυτό στο σπίτι!”

❖ Πριν να φύγουμε για τριήμερο, άφησα τα κορίτσια να φτιάξουν πολύ μεγάλο μέρος των σακιδίων μόνες τους. Τα ρούχα τα διάλεξα εγώ, αλλά τις άφησα να βάλουν μόνες τους μέσα όλα τα υπόλοιπα: κοκκαλάκια, βούρτσες, οδοντόβουρτσες, εσώρουχα, βιβλία κλπ κλπ χωρίς να τα πολυ-ελέγξω. Όταν επιστρέψαμε και αρχίσαμε να βάζουμε τα πράγματα στις θέσεις τους, έβγαλα μέσα από την τσάντα της Εβελίνας έξι μονές κάλτσες!

Εγώ: Εβελίνα! Γιατί παιδί μου υπάρχουν μέσα έξι μονές κάλτσες;
Εβελίνα: Δεν προλάβαινα μαμά, όταν φεύγαμε, βιαζόμουν. Εξάλλου οποιοσδήποτε θα μπορούσε να κάνει αυτό το τυχαίο λάθος!

❖ Με το που μπαίνουμε στο σπίτι από το τριήμερο του Πάσχα.
“Κάνω και την αντιγραφή και είμαι ελεύθερη!” (Και άνοιξε επιτόπου τη σχολική τσάντα και έκανε την αντιγραφή)

❖ Άλλη φορά, “αντιμέτωπη” με τις 40 ασκήσεις μαθηματικών που είχε να κάνει:
- Δε μου λες μαμά… Πειράζει να τις κάνω με το κομπιουτεράκι να τελειώνουμε;

❖ Είμαστε στο ασανσέρ. Η Εβίτα κοιτάζεται στον καθρέφτη και κάνει πόζες, οπότε η Εβελίνα της λέει:
Εβίτα κάνεις σαν ψώνιο!

❖ Όσο ζω μαθαίνω. Το Nintendo κλείνεται:
Το Νιτέντο, του Νιτέντου

❖ Είμαστε σε ένα κατάστημα με παπούτσια και δοκιμάζει διάφορα.
Η αδελφή της εντοπίζει ένα “φανταχτερό” ζευγάρι (με στρας κλπ κλπ) και της τα φέρνει να τα δει οπότε η Εβελίνα λέει:
“Αυτά είναι ου λαλά τέλεια!”

❖ Παίζει με την αδελφή της “μαγαζάκι”. Πηγαίνει και καλά να ψωνίσει στο φούρνο:
Εβελίνα: Πόσο κάνει;
Εβίτα: 2 ευρώ και 15 λεπτά.
Εβελίνα: (Πληρώνοντας) Αντίο δίευρο!

❖ Έχει μπει στο σπίτι μια μύγα. Επικρατεί μια αναστάτωση, ανοίγουμε πόρτες, παράθυρα, την κυνηγάμε… Τελικά βγαίνει. Μόλις τη βλέπει να βγαίνει, κοπανάει την πόρτα. Χτυπάει τα χέρια της. Αναστενάζει: “Επιχείρηση τέλος!”

❖ Εγώ: Εβελίνα θα πας να ντυθείς;
Εβελίνα: (παίζοντας ηλεκτρονικό) Μισό λεπτό μαμά γιατί κάνω κάτι πολύ σημαντικό που αφορά την ιστορία των προγόνων μας!

❖ Βλέποντας τις φωτογραφίες από το διαγωνισμό της Camper
Μαμά είσαι η πιο διάσημη blogger στον κόσμο!

❖ Και χθες μου είπε: “Είσαι η πιο γλυκιά και παντέλεια μαμά!”

Είναι “παντέλειες” οι λέξεις που πλάθουν τα παιδιά μου! Όσο για το “η πιο διάσημη blogger στον κόσμο” ούτε κατά διάνοια, αλλά να που σήμερα βρίσκομαι για λίγο στα φώτα της δημοσιότητας: Το ΒΗΜΑ φιλοξενεί συνέντευξη που μου πήρε η Έλλη Ισμαηλίδου στο οποίο αναφέρομαι στο Aspa Online, στο Μαμά…δες Μπαμπά…δες και στο Μικροί Μεγάλοι. Ο τίτλος αφιερωμένος στους μπαμπάδες: “Έγινα μπαμπάς, θα σας τα πω στο blog μου“. Και ο μπαμπάς του άρθρου είναι ο Χρήστος, συνιδρυτής επίσης των Μαμά…δες Μπαμπά…δες και Μικροί Μεγάλοι. [Τα υπόλοιπα δυναμικά μέλη των ομάδων μπορείτε να τα γνωρίσετε εδώ και εδώ]

“Παντέλειο” άρθρο. Ευχαριστούμε Έλλη!
[Διαβάστε το εδώ]

Photo by  Fatma M. 

--------------------
Το “Παντέλειες” κουβέντες! είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Και κάποιες φορές διαβάζω post από ανθρώπους που μπορεί να μη μου μοιάζουν καθόλου, να μη μας ενώνει κανένα κοινό βίωμα, αλλά τα κείμενά τους να με αγγίζουν και ο τρόπος σκέψης τους να με εμπνέει.

Τι ενδιαφέρον θα μπορούσε να παρουσιάζει για μένα για παράδειγμα ένα post που έγραψε στο blog του ένας Αμερικανός μεξικανικής καταγωγής, που είναι πάστορας αλλά και fan των τατουάζ, αλλά και μουσικός/τραγουδιστής σε ροκ συγκρότημα  και ζει κάπου στην Ατλάντα στη Georgia;

Πρωτοήρθα σε επαφή με το blog του Carlos μέσα από το blog της γυναίκας του, με την οποία αφού απέκτησαν δύο κορίτσια, αποφάσισαν να υιοθετήσουν και ένα τρίτο παιδί από τη Κορέα.

Στις αρχές του μήνα που ο 6χρονος πλέον γιος τους είχε γενέθλια, ο Carlos έγραψε αυτό το post στο blog του απευθυνόμενος στον φυσικό πατέρα του παιδιού.

Όταν γελάει με αυτό το γέλιο του Elmo…
Μπορώ να σε φανταστώ να γεμίζεις ένα δωμάτιο με το δικό σου μεταδοτικό γέλιο.
Όταν το χαμόγελό του φωτίζει το δωμάτιο…
Μπορώ να φανταστώ το δικό σου χαμόγελο να φωτίζει τις δεξαμενές αλιείας στις οποίες δουλεύεις.
Η συμπονετική καρδιά του…
Ξέρω ότι προφανώς χαρίζεις πιο πολλά ψάρια από όσα έχεις τη δυνατότητα.
Τα μάτια του…
Σε βλέπω όταν τα κοιτάζω…
Η αποφασιστικότητα στα μάτια του όταν παλεύουμε…
Μπορώ να δω την αποφασιστηκότητα στο πρόσωπό σου όταν τραβάς τα δίχτυα…

Είναι 6 σήμερα..
Ξέρω ότι το ξέρεις αυτό…
Και σε μέρες όπως η σημερινή…
Ξέρω ότι υπάρχουν στιγμές…
Που κοιτάζεις ψηλά και αναρωτιέσαι…
Και είμαι εδώ…
Στην άλλη άκρη του πλανήτη…
Κοιτάζω κι εγώ ψηλά και αναρωτιέμαι επίσης…
Αλλά θέλω επίσης να γνωρίζεις…
Ότι κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
Μεγαλώνει καλά.
Σήμερα ξύπνησε γεμάτος χαρά.
Και του λέω τι σπουδαίος άντρας που είσαι.
Και πόσο περήφανος θα ήσουν για αυτόν.
Γιατί εγώ είμαι.
Και ξέρω ότι είσαι κι εσύ.
Παρ’ όλο που ποτέ δε σε έχω γνωρίσει,
Ο γιος σου μού δείχνει ματιές του εαυτού σου και του πνεύματός σου κάθε μέρα.
Σε ευχαριστώ για αυτόν.
Ίσως μια μέρα να μπορέσω να σου σφίξω το χέρι, να σε δω στα μάτια και να σου πω ο ίδιος…
Σε ευχαριστώ.

Photo by svenwerk

--------------------
Το Στον φυσικό πατέρα του γιου μου, στα γενέθλιά του είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Είμαι τσαντισμένη. Οδηγώ. Οι μικρές είναι στο πίσω κάθισμα και αντιλαμβάνονται ότι η ένταση αρχίζει και συσσωρεύεται καθώς τους μιλάω.

Πετάγεται λοιπόν η Εβελίνα και λέει με δυνατή φωνή: ”Μαμά πάρτο αργά. Ανέπνευσε!”

Μόλις συνειδητοποιώ τι είπε, τα ξεχνάω όλα. Λύνομαι στο γέλιο.

Η Εβίτα ακούγοντάς με να γελάω προσθέτει: “Δεν είναι και τόσο αστείο όσο φαίνεται!”

Ξεκαρδίζομαι και με αυτό. Είναι τόσο αστείο όσο φαίνεται! Μετά από λίγο η Εβελίνα συνεχίζει:

“Θα σου δώσω τη συμβουλή του σενσέι Γου: ’Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, μπορούμε όμως να επηρρεάσουμε το μέλλον.’ Για αυτό λοιπόν μαμά μείνε χαμογελαστή και ξέχνα ό,τι έγινε.”

Και ως “τελειωτικό χτύπημα” προσθέτει: “Οπότε λοιπόν πήγαινε για ροκ εν ρολ στη συναυλία του Μπίμπι του αστακού.”
“Θα με τρελάνεις Εβελίνα” της λέω. “Τον σένσει Γου τον ξέρω. Αλλά ο Μπίμπι ο αστακός από ποια ταινία είναι πάλι;”
“Δεν είναι από ταινία μαμά! Από το μυαλό μου το έβγαλα αυτό!”

Στεναχωριέμαι

Κάτι με έχει πειράξει. Τα παιδικά ραντάρ το έχουν πιάσει και προσπαθούν να με παρηγορήσουν.

Η Εβελίνα μου λέει: 
- Άκου μαμά: Σκέψου ότι είμαι μικρή και κάθομαι στα πόδια σου και με χτενίζεις. Κι εγώ κάνω έτσι τα χεράκια μου και πιάνω τα μαλλιά σου και προσποιούμαι ότι είναι λιάνες και ότι τις αρπάζω και πηδάω στην απέναντι πλευρά του δάσους.
- Ότι είναι τι τα μαλλιά μου;
- Ότι είναι λιάνες.
- Ότι είναι τι;
- Λιάνες!
- Τι σημαίνει λιάνες;
- Αυτά που κρέμονται από τα δέντρα, που τα έπιανε ο Ταρζάν και πήγαινε από δέντρο σε δέντρο.
- Και πώς την ξέρεις εσύ αυτή τη λέξη; (κι εγώ δεν την ξέρω;)
- Την ξέρω μαμά.

Μετά από λίγο η Εβίτα: 
Μαμά χαμογέλα… Δε θέλω να είσαι στεναχωρημένη. Σε αγαπώ. Σε αγαπώ πιο πολύ και από τον εαυτό μου. Και ξέρεις γιατί σε αγαπώ πιο πολύ από τον εαυτό μου; Γιατί είσαι ο πρώτος άνθρωπος που αντίκρυσα όταν γεννήθηκα. Πρώτα εσένα είδα και μετά τον εαυτό μου. Εμένα δεν μπορούσα να με δω, με είδα μετά. Εσένα αγαπώ πιο πολύ.

Νευριάζω. Στεναχωριέμαι. Χαμογελάω… 

Photos: erix!, Stefano Mara

--------------------
Το Νευριάζω. Στεναχωριέμαι. Χαμογελάω. είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Τα κορίτσια κοιμούνται πάντα νωρίς. Που σημαίνει ότι χάνουν την αλλαγή της χρονιάς, την Ανάσταση και οτιδήποτε άλλο συμβαίνει τα μεσάνυχτα.

Πέρσι βέβαια έγινε η πρώτη προσπάθεια για Ανάσταση, η οποία ήταν κατά το ήμισυ επιτυχής: η Εβελίνα άντεξε αλλά η Εβίτα δεν τα κατάφερε γιατί είχε πυρετό (το περσινό ποστ εδώ). Φέτος λοιπόν θα ήταν επιτέλους η πρώτη χρονιά που θα πήγαιναν και οι δύο. Ενθουσιασμός στα πλήθη!
 

Τα κορίτσια κοιμούνται συνήθως στις 8 άντε στις 9. Σήμερα είναι αποφασισμένες να αντέξουν! Για να δούμε…

— Aspa (@aspaonline) April 14, 2012

Με τη διαφορά ότι από τις 10.00 η Εβίτα κοιμόταν όρθια. Καθόταν στον καναπέ και έγερνε. Τα μάτια της δεν έμεναν ανοιχτά ούτε με οδοντογλυφίδα. Ήταν ολοφάνερο ότι δε θα τα κατάφερνε. “Θες Εβίτα” της είπε ο μπαμπάς της, “να πας να κοιμηθείς για καμιά ωρίτσα; Έτσι όπως είσαι με τα ρούχα; Και να σε ξυπνήσουμε για να φύγουμε για την Ανάσταση;” Έτσι θα κάναμε, δεν προσπαθούσαμε να την παραπλανήσουμε. Εκείνη βέβαια δεν ήθελε να κοιμηθεί, αλλά ήταν τόσο κουρασμένη που δεν είχε άλλη επιλογή. Ξάπλωσε και κοιμήθηκε στο λεπτό.

Εύκολο όμως να ξυπνήσει την ώρα που έπρεπε να φύγουμε; Καθόλου εύκολο!

“Ξύπνα Εβίτα, ώρα για Ανάσταση!
Ξύπνα Εβίτα!
Εβίτα! Εβίταααααααα!”

Καμία ανταπόκριση. Η Εβελίνα ήρθε να δοκιμάσει και η ίδια. Πήγε από πάνω της, την χάιδεψε, την φίλησε. “Εβίτα Ανάσταση! Εβίτα. Ανάσταση! Ανάσταση Εβίτα!” Την κούνησε, την γαργάλησε, της μίλησε στο αυτί. Τίποτα.

Αναγκαστικά plan B. Εγώ σπίτι με την Εβίτα, οι υπόλοιποι Ανάσταση.

Όλα καλά, μέχρι που ξημέρωσε και η Εβίτα ξύπνησε. Όπου ξαφνικά μέσα στην ησυχία ακούστηκε από το κρεβάτι της ένα σπαραξικάρδιο:

“Μπουχουχου…
Έχασα την Ανάσταση. Μπουχουχου… Δε με ξυπνήσατε;
Μπουχουχου…”

- Μα Εβίτα δεν ξύπναγες με τίποτα!
- Μπουχουχου…

Η Εβελίνα προσπαθούσε κι εκείνη να εξηγήσει: “Εβίτα δοκίμασα κι εγώ. Δεν ξύπναγες! Σε ταρακούναγα. Κι εσύ τίποτα. Άγαλμα!”

- Μπουχουχου…
- Εβίτα μέχρι και σε γαργάλησα. Τίποτα!
- Μπουχουχου… Και τώρα η ωραία μου λαμπάδα θα πάει χαμένη!!! Μπουχουχου…
Εσύ φταις μπαμπάαα…. Εσύ μου είπες να ηρεμήσω και να κλείσω τα ματάκια… Πάει τώρα η Ανάσταση!
Πόσο θα ήθελα να γύρναγα τώρα στο χθες!

Αχ… Τι να της πεις για να την παρηγορήσεις; Δεν υπήρχαν και πολλά… Της είπαμε ότι θα πάει του χρόνου. Και ότι θα είναι μεγαλύτερη και θα αντέξει… Και ότι του χρόνου θα κοιμηθεί το μεσημέρι… Και ότι και η αδελφή της πήγε για πρώτη φορά τότε που ήταν 8. Και θα είναι ωραία που κι εκείνη θα πάει όταν θα είναι 8 όπως η αδελφή της…

Μετά από λίγη ώρα ηρέμησε… Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει; Κι άρχισε ήδη να κάνει σχέδια για την Ανάσταση του 2013!

Ιδέα της Εβελίνας, για να μην πάθει... ασφυξία από τους καπνούς!

Με εξαίρεση το πρωινό κλάμα, η μέρα συνεχίστηκε όμορφα και παραδοσιακά. Ξαδέλφια, φίλοι, γονείς, παιδιά, τραπέζι στη βεράντα, ηλιόλουστη μέρα, αρνί, αυγά, ελληνική μουσική αλλά και φιλοξενούμενοι από την Αγγλία που μέχρι το τέλος της ημέρας είχαν καταφέρει να κάνουν την Εβελίνα να μιλάει Ελληνικά με ξενική προφορά: “Δε φταίω εγώ μαμά, απλά ξεσυνήθισα την Ελληνική προφορά…”

Στα highlights της ημέρας επίσης, ένα όμορφο Πασχαλινό παιχνίδι που ανακάλυψα μέσω του Pinterest και ήξερα ότι θα ήταν ιδανικό και για τις δικές μας Πασχαλινές διακοπές. Τα παιδιά φυτεύουν καραμελάκια τη μία μέρα (το κάναμε το Σάββατο) και την επόμενη πηγαίνοντας να δουν αν φύτρωσε κάτι, βρίσκουν γλειφιτζούρια. Χαμός έγινε! Είχαν έρθει και οι φίλοι των κοριτσιών εκείνη την ώρα και είχε πολύ πλάκα να βλέπεις τον ενθουσιασμό τους καθώς τα μάζευαν! Εύφορο, πολύ εύφορο το έδαφος του κήπου μας! Δεν έπεισα βέβαια κανέναν, όλοι το κατάλαβαν ότι τα είχα βάλει εγώ εκεί, αλλά και πάλι είχε πολύ πλάκα! (Μαμά, να φυτεύουμε όμως και το καλοκαίρι;)

Το μάτι μας γέμισε όμορφες εικόνες και χρώματα. Οι διακοπές για τους μεγάλους τέλος, για τους μικρούς συνεχίζονται για λίγο ακόμα. Μπαίνουμε όμως σε λίγο στην τελική φάση της σχολικής χρονιάς και οδεύουμε με ορμή προς το καλοκαίρι!

Χρόνια πολλά και του χρόνου!

--------------------
Το Έχασα την Ανάσταση. Μπουχουχου… είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.